vergezel me in mijn tocht,
mijn metgezel

Ik voel me eigenlijk geen student meer. Ik ben bezig aan mijn afstudeerproject. Ik volg geen cursussen meer. En hiervoor heb ik ook al gedurende tien maanden een onderzoeksproject gedaan. Ook lijk ik de mentaliteit niet te delen en sta ik heel anders in het leven. Veel uitwisselingsstudenten zien de uitwisseling als een groot feest maar nemen het inhoudelijke niet serieus genoeg. Die zijn elk weekend dronken en denken daarmee sociaal te zijn, maar eigenlijk zijn ze gewoon luidruchtig. En dan plaatsen ze het ook nog eens op Facebook.

Gelukkig zijn ze echt niet allemaal zo, alleen moet ik wel een aanknopingspunt vinden om contact te leggen. Ik moet toch wat doen aan mijn eenzaamheid hier die mede te wijten is aan het niet toegewezen krijgen van een buddygroup door bureaucratische rompslomp. Zeker iemand van mijn leeftijd hoort niet eenzaam te zijn. Ik heb wel veel momenten voor mezelf nodig, maar niet enkel dat. Volgende week zou ik daar allicht enige verandering in kunnen brengen. Het is een kans maar geen garantie. Laat ik het proberen.

Volgende week is de internationale week en dan organiseren allerlei organen en verenigingen die iets met de universiteit te maken hebben verschillende evenementen, die ook vooral gericht zijn op uitwisselingsstudenten. De woensdag- en vrijdagavond spraken mij wel aan. Woensdag is er een workshop swingdancen en vrijdag een jazzconcert. Zaterdagavond is er ook nog een semesterstartfeest, maar mijn aanwezigheid voor die avond hangt er vanaf of ik op de woensdag en de vrijdag leuke mensen ben tegengekomen. Dat alles om de eenzaamheid in te perken – ik heb geen idee wat het zal opleveren vooralsnog, en indien het iets oplevert, of het dan überhaupt meer diepgang zal vinden dan het oppervlakkig-sociale studentenleven. Ik zie maar.

Het gaat heel erg in pieken en dalen met mij. Als het niet goed met mij gaat, als ik mij verdrietig voel, of eenzaam, of als er een grote verandering is zoals nu ik in Noorwegen zit, dan moet ik dat hier oplossen zonder face to face contact met mensen. Want er zijn geen mensen hier die ik daar al genoeg voor vertrouw. Doordat ik geen buddygroup heb, heb ik er ook niet veel leren kennen. Schrijven, zoals hier, is een redelijke remedie, maar naast het van me af schrijven van vervelende zaken moet ik ook het positieve belichten.

Ik zit in twee groepjes op Facebook. Dat mag belachelijk klinken, maar ik tref er flink wat gelijkgezinden en sommigen hebben gelijke ervaringen. Ik informeer naar hoe zij er toen mee zijn omgegaan. De ene groep is voor hoogbegaafden en de andere voor hoogsensitieven. Voor alle mensen in die groepen is het een opgave om alle prikkels die ze dagelijks op zich af krijgen te verwerken. Ook al voel ik me hier soms eenzaam, ik sta er niet alleen voor! Als er onrust is in mij, als ik nog veel van dat te verwerken heb, of als er verandering gaande is, zoals nu, dan gaat dit samen met verdriet, met innerlijk conflict ook, maar uiteindelijk lost dat zich op. Daarbij heb ik dus soms even wat communicatie nodig en die zoek ik vooral bij dergelijke personen. Ze kennen me verder niet maar ze hebben wel iets met me overeen, en dat is in dit geval het belangrijkst. Ik heb mijn stressverschijnselen en de oorzaken daarvan ter sprake gebracht. Het is fijn om dan te merken dat ik niet de enige ben en ook goed om de ideeen die mensen hierover hebben aan te horen, daar kan ik wel wat mee.

Ik ben in staat de meeste conflicten die ik heb meegemaakt helder voor de geest te halen. Ook weet ik precies welke emoties dat bij mij teweeg bracht. Maar die herinneringen kunnen zich opwerpen tot prioriteiten, zo ook de bijbehorende emoties, want ergens reageer ik instinctief door er zo snel mogelijk vanaf te willen, door het op te lossen, van me af te gooien, het te lijf te gaan, maar dat verergert soms ook weer de emoties. En daaruit volgt onrust. Ook mijn perceptie van degenen die veelvuldig bij zulke conflicten betrokken zijn, wordt negatief, en dit verstoort mij. Ik ben me bewust van mijn sterke geheugen en de beperkte capaciteit tot filteren van prikkels. Dat is al een belangrijke stap. Tot op zekere hoogte zou ik mij filters kunnen aanleren. Zo ook voor die herinneringen, vooral het negatieve daaraan. Ik probeer positieve emoties en de daarmee geassocieerde herinneringen in welke vorm dan ook een hogere prioriteit te geven dan de negatieve antagonisten. Dan kan ik misschien van binnen uit filteren. Ik weet dat ik daartoe in staat ben, dus ik zal het kunnen, want wat hierbij hoort is abstraheren: het ontkoppelen van gebeurtenissen en herinneringen van emotie, zodat ik objectief een prioriteit kan stellen. Dat betekent uiteraard dat veel zaken negatief blijven, met een reden, want daar kan ik beter afstand van doen, of bij bepaalde personen kan ik beter uit de buurt blijven. Maar ook de positieve zaken worden dan belicht, en dan zou ik die vervolgens goed een prioriteit kunnen geven.

Het is hier aan de Universiteit van Oslo gebruikelijk dat uitwisselingsstudenten een introductieweek hebben, waarin zij in een buddygroup komen, waarmee zij ook daarna nog regelmatig iets leuks ondernemen, en wat natuurlijk erg goed is om nieuwe mensen te leren kennen.

Maar de universiteit in Nederland heeft mij uiteraard niet erover ingelicht dat mijn goedgekeurde, ondertekende Erasmus Training Agreement ook als informatiegeving naar de centrale internationale administratie van de Universiteit van Oslo moest. Tot dat moment was ik uitstekend op tijd met het regelen van alles, ik had op dat moment ook al de zekerheid van housing, maar toen liep het spaak, vernam ik niets meer, had ik het nog stervensdruk met mijn UvA-stage, kreeg ik geen letter of admission, geen welcome packet, geen informatie meer. Sindsdien zit ik op een achterstand wat dat betreft en regel ik dingen hier nog, ik loop er een beetje achteraan, het komt wel in orde maar het is erg omslachtig. Lekker is dat.

En ik ben als gevolg daarvan dus ook niet in een buddygroup gekomen, heb geen introductieweek gehad, en ben dus ook qua het leren kennen van nieuwe mensen op een achterstand. Ik ken haast niemand naast een paar keukengenoten en enkele mensen van het museum. Een valse start wat dat betreft. Zo heb ik nog steeds geen Semester Card dus een afdruk van mijn persoonlijke UiO studentenaccount is nu in gebruik om tijdelijk te dienen als bewijs van dat ik recht heb op korting-OV. Een bureaucratie bestaat uit radartjes, en werkt er een niet goed, dan stopt het hele proces, en omwegen zijn dan altijd lastiger. Maar ik krijg het wel voor elkaar. Alleen jammer van die buddy group, dat vind ik echt jammer.

Wel ben ik met mijn afstudeerstage goed op gang, en dat is natuurlijk waarvoor ik hier voornamelijk ben, de rest, leuk of niet, is bijzaak. Ik heb een rechtstreekse metroverbinding naar het museum, en op de route ligt halverwege ongeveer de hoofdcampus, waar ik dus soms voor administratie-gerelateerde zaken moet zijn. Zoals je al hebt kunnen zien heb ik daar mijn eigen office en de algehele setting doet authentiek aan, zoals je verwacht van een natuurhistorisch museum. Ik vind dat wel een prettige setting.

Ik mis mijn vriend zeker, we hebben regelmatig videogesprekken maar dat is toch heel anders. Dat is wel echt wennen en een beproeving.

Ik deel de keuken met zes anderen en de badkamer met een ander. Die ene ander is echt een partyhardy, komt wel aardig over maar vertoont wel de trekken van iemand die te veel alcohol drinkt. Hij presteerde het door de week dagelijks om me om half zeven ‘s ochtends met zijn kabaal wakker te maken. Ik ben dus een keer half slapend naar de deur gekomen en heb hem tot stilte gemaand, omdat ik niet iedere keer rond die tijd wakker wil worden, ik kan vanaf dat tijdstip nog zeker anderhalf uur slapen. Sindsdien is hij rustiger met de deuren. De meeste andere huisgenoten heb ik ook wel ontmoet, ze zijn wel aardig, en veelal internationaal. Er is een Chinees-Noors meisje dat hier al vijf jaar woont, en ze is nu zo goed als klaar met studeren.

Mijn kamer is okee, tocht wel als de wind erop staat, het delen van de badkamer is minder en ben ik niet gewend (de partyhardy is wel wat minder nauw met de hygiëne dan ik). De keuken is ranzig, vooral de koelkasten. In elk geval stonden er in de keuken nog aardig wat anonieme pannen, vermoedelijk door voormalige bewoners achtergelaten, zodat ik die niet hoef te kopen, en de vrouw van de professor heeft deze week tot mijn verrassing twee borden, twee kommen en een groot theeglas voor mij gekocht.

Ik heb mijn gekoelde hebben en houwen vandaag verplaatst naar de andere van de twee omdat ik op een plek bleek te zitten die eigenlijk bezet was door een Japans meisje dat een paar weken niet hier was, maar geen briefje had achtergelaten. Een ietwat vreemd meisje dat me vanochtend al bonzend op de deur kwam wekken om negen uur ‘s ochtends. Dat was nogal awkward en tevens mijn eerste ontmoeting met haar. Ik zei haar dat ze ook op een ander tijdstip en op een andere manier haar punt kon maken, en heb mijn spullen op een andere plek gestopt, onderin de andere koelkast. Die plek was uiteraard vreselijk smerig dus ik heb het eerst schoongemaakt. Nou, daarna kon ik echt niet meer slapen. Ik zal wel op de meeting die we binnenkort hebben zeggen dat ik het niet fijn vond. Met de Koreaanse jongen, een andere keukengenoot, heb ik vervolgens uitgemaakt dat die plek wel erg klein was en ik ook de helft van een plankje daarboven kon gebruiken (en hij, die met de Japanse een badkamer deelt, zei dat het Japanse meisje niet echt veel met de anderen communiceert). Een glazen plaat die eigenlijk op die onderla moest ontbrak (maar was er wel in de andere koelkast), en daardoor zou ik anders alles moeten stapelen, en dat kan je natuurlijk bij kwetsbare dingen zoals salade en tomaten niet doen.

Maar goed, we hebben aanstaande woensdagavond een meeting met zijn allen gepland om dit te bespreken. Dit soort dingen gebeuren altijd aan het begin van een semester wanneer er onduidelijk is aangegeven door oude bewoners wat precies hun plek is, en dan moeten de nieuwe maar gissen. Dus dat bespreken ze dan steeds aan het begin van het semester. Er is een ander meisje hier, afkomstig uit Canada en erg aardig, dat er ook voor een semester zal verblijven.

De leeftijden van mijn huisgenoten, allen studenten, liggen niet lager dan die van mij. Ze hebben soms voor het begin aan hun opleiding gewerkt of een andere opleiding gedaan – in hun landen van herkomst kan dat nog, die hebben meer wat lijkt op een kenniseconomie.

Verder betaal ik hier voor dit gehorige, niet zelfstandige gebeuren 20% meer dan mijn oude netto huur terwijl dat geheel zelfstandig was. Voor eten betaal ik gemiddeld 40% meer. Ik heb die maximale lening wel nodig voor die zeven maanden, want ik ben verder van geen enkele financiële backup voorzien, werd mij in november op niet al te leuke manier duidelijk.

Heb je wel eens het gevoel gehad dat de grond je te heet onder de voeten werd? Ik wel.

December was hectisch. Ik werkte tachtig uur per week aan mijn project en dan ook nog in de winkel voor de financiën. Ik zorgde dat alles in orde was voor mijn vertrek naar Oslo. Ik had geen tijd meer voor ontspanning, haalde toch zeker een nacht per week door vanwege de hoeveelheid werk. De deadlines. Die stonden vast. En ik haalde mijn deadlines. Drie presentaties, een in Londen, een in Amsterdam, een in Leiden. Een eindversie van de scriptie over het onderzoek waaraan ik tien maanden heb gewerkt. Geen tijd voor veel dingen die mijn leeftijdgenoten doen. Geen tijd om een boek te lezen. Zelfs geen tijd om mijn blog bij te werken.

Ik voelde hoe de Nederlandse bodem mijn voeten schroeide. Ik probeerde de brand te blussen zonder brandslang in de buurt. Ik probeerde de vloer de dweilen met de kraan open. Daar bovenop kwamen nog enkele valse beschuldigingen. Sommige mensen zijn mijn slachtoffer, schijnbaar. Ik schijn de boel te belazeren. Ik trok het niet meer. Het vuur wakkerde aan. Ik moest afkoelen.

Naar het Noorden. Sneeuw en ijs. Mijn eigen therapie. Een afstudeerproject. Bossen vlak bij mijn woning. Afstand nemen. Herstel van wonden. Rustdagen nemen. Weinig om continu afgeleid te raken. Ontstressen. Onderzoeken, lezen, schrijven of wandelen. Onbetaalbaar eten om allemaal zelf te betalen. Het negatieve geschiedenis laten worden. Negatief-geassocieerden loslaten. Sterker worden. Uitsluitend contact onderhouden met mensen die onvoorwaardelijk om mij geven. Toekomstplannen maken. Focus.

Ik heb het voor elkaar. Het is mij gelukt naar Noorwegen te gaan. Dat heb ik zelf geregeld. Zonder me tegen te laten houden door onzinnig gedoe. Daar ben ik trots op.

IJzige Noorse bodem, breng mij rust, stilte, vrede, voorspoed.

Oslo 15 januari t/m 31 juli 2012.

Ik was erg nerveus voor aanvang van mijn presentatie, het tweede praatje na de koffie. Ik had mijn onderzoek nog nooit gepresenteerd voor zoveel mensen. Toen ik daar nou eenmaal stond, was ik helemaal niet nerveus meer. De tijd werd streng in de gaten gehouden, maar toen ik een seintje kreeg dat ik nog drie minuten had, was ik al bij de discussie dus ik kon erop inspelen, en was op tijd klaar met het praatje. Dat mocht een kwartier duren, en daarna waren er steeds nog drie minuten voor vragen vanuit het publiek. Ik had er een goed gevoel over, het ging wel vloeiend.

Na afloop, tijdens de wijnborrel – wijn, of sap, maar geen bier, dat was vast ordinair – werden er prijzen uitgereikt. Er was besloten om drie prijzen uit te reiken aan de posters, dus de award en twee eervolle vermeldingen voor andere posters. En er was besloten om een eervolle vermelding uit te reiken aan een van de presentaties, een soort tweede prijs. Toen er een PhD-kandidate van Oxford naar voren werd geroepen voor deze eervolle vermelding verwachtte ik niets meer. Het ging goed, maar ik dacht dat ik niet veel voorstelde ten opzichte van al die PhD’s omdat ik ‘slechts’ een 22-jarig masterstudentje was. Toch was ik wel benieuwd – wat als? – en dit maakte het wel spannend.

Vervolgens werd ik opgeroepen, toch nog! Ik won de award voor de beste presentatie. De jury vond mijn studie blijkbaar veelbelovend, voorzien van aanknopingspunten naar nieuwe studies, een studie die als modelstudie zou kunnen dienen voor allerlei andere soorten organismen. Het sterke punt was namelijk dat geometrische morfometrie, genetica en biogeografie van een familie planktonische, oceanische zeeslakjes in mijn project gecombineerd worden. Het was een enorme aanmoediging. Dagen als die donderdag zijn er niet zo vaak. Ik was ‘flabbergasted’, positief natuurlijk.

En we zaten in een goedkoop jeugdhostel, op de kamer een stapelbed en een kraantje, meer niet, en ik had de vorige avond versuft nog maar wat naar mijn presentatie zitten staren in de gemeenschappelijke ruimte..

Nu zal ik kiezen uit een aantal journals welke mogelijk de meest geschikte is om mijn artikel-in-de-maak naar toe te sturen, zodat ik me ook een beetje op het formaat van dat journal kan instellen bij het schrijven. Want het schrijven moet nog gebeuren. Het eerst maken van een presentatie werkte wel verhelderend wat dat betreft. De hoofdlijn is duidelijk, en ook is duidelijk welke figuren ik in het stuk stop en welke in de supplementary files.

Vanochtend was er een klein borreltje cq. koffietje op de universiteit bij de afdeling om dit een beetje te vieren. Ik ben niet gewend aan al die aandacht, maar het was leuk om door jan en alleman gefeliciteerd te worden.

Soms win je, soms verlies je. Maar verliezen is niet alleen voor losers.
Vorige week heb ik gewonnen.

In de rivier
vallen en vloeien
druppels en tranen
neer en weg

waar velen zinken
blijf ik drijven
door mijn drive

helder gezang boven
akoestiek uit de badkamer
met viool en piano

prachtige muziek
is kwetsbaar, breekbaar
door mijn geluid
alleen al mijn ademen
op de melodie
spijt me

die kwetsbare muziek
het begin van iets moois
heb ik beëindigd, gebroken
verstoord, verstrooid
ik ben de valse snaar

luider gezang en
je staat op de trap
haar langs je gezicht
besta ik nog?
nooit vergeet ik ons

ik werd opgewacht
in de schaduw
van dit einde

Today, by coincidence, I was written to as Karen twice. This was remarkable. Karen is my middle name.

Karen is going to Oslo for seven months in January, and there she will work on a research project, in freedom, under her own management of finances, and under her own management of free time. Karen is living and not being lived. She has paid the deposit of the room that has been offered to her entirely by herself, after she has independently applied for a housing unit. In a little while she will book her one-way ticket.

Karen is proud and does not lose her pride. She is proud to continue her plans in Oslo. It is nice to be able to put something on her Curriculum about the fact that she has done scientific research abroad during her study. It will be a nice and interesting experience that she will not allow to be spoiled by adversity.

Karen has left behind and buried all sadness and adversity with Alice in the Netherlands when she goes to Oslo. She does not want to be overcharged with grief, a ballast that could bring her boat to sink. She has pumped away all the water into the ocean, a cold, northern ocean of which she will study its organisms. Karen is often cheerful and her state of mind is at rest.

Karen sometimes stumbles, but always, always, gets back up. She is proud of that. By going to Oslo she confirms that she is able to independently determine her future, a future that lies closest to her true wishes. She wants to enrich her scientific background, but also views the departure as a retreat, to step back and put things to draw.

Stronger than ever, Karen will return from Norway to the Netherlands and unite herself with Alice. She will give her a warm embrace and ensure her of a good, glorious and loving future.

Karen cannot be stopped or broken. She chooses for herself. Karen loves the people who allow her this and cares about them. During her stay in Oslo she will stay in touch with those people, because she will miss them. She will detach from the others.

But Karen remains Alice, and Alice remains Karen. Alice Karen.

Vandaag werd ik toevallig twee keer aangeschreven als Karen. Dit was opvallend. Karen is mijn tweede naam.

Karen gaat voor zeven maanden naar Oslo in januari, en daar in vrijheid werken aan een onderzoeksproject, onder eigen beheer van haar financiën, en onder eigen beheer van vrije tijd aldaar. Karen leeft en wordt niet geleefd. Ze heeft de borg over de kamer die ze aangeboden heeft gekregen al betaald, geheel zelf, nadat ze zelfstandig heeft gesolliciteerd naar woonruimte. Over niet al te lange tijd zal ze het enkeltje boeken.

Karen is trots en verliest haar trots niet. Ze is er trots op dat ze het gebeuren in Oslo doorzet. Het is fijn om iets op haar C.V. te kunnen zetten over dat ze een wetenschappelijk onderzoek in het buitenland heeft uitgevoerd in haar studietijd. Het zal een leuke en interessante ervaring worden die ze niet laat bederven door tegenslag.

Karen heeft al het sombere en al haar tegenslag bij Alice in Nederland achtergelaten en begraven wanneer ze naar Oslo vertrekt. Ze wil niet overladen worden met verdriet, een ballast die haar bootje tot zinken zou kunnen brengen. Ze heeft al het water weggepompt in de oceaan, een koude, noordelijke oceaan waarvan ze de organismen zal gaan bestuderen. Karen is vaak vrolijk en haar gemoedstoestand is in rust.

Karen struikelt wel eens, maar staat altijd, altijd weer op. Daar is ze trots op. Door naar Oslo te gaan bevestigt ze dat ze hiertoe in staat is en zelfstandig haar toekomst kan bepalen, een toekomst die het dichtst bij haar echte wil ligt. Ze wil haar wetenschappelijke achtergrond verrijken, maar ziet het vertrek ook als een retraite, om afstand te nemen en orde op zaken te stellen.

Sterker dan ooit zal Karen vanuit Noorwegen naar Nederland terugkeren en zich verenigen met Alice. Ze zal haar warm omhelzen en verzekeren van een goede, glansrijke en liefdevolle toekomst.

Karen laat zich niet stoppen en niet breken. Ze kiest voor zichzelf. Karen houdt van de mensen die haar dit gunnen en geeft om hen. Gedurende haar verblijf in Oslo zal zij met die mensen in contact blijven, omdat zij ze gaat missen. Van de anderen zal ze afstand nemen.

Maar Karen blijft Alice, en Alice blijft Karen. Alice Karen.

Boven hoor ik een helder gezang, waarschijnlijk vanuit de badkamer, aan de akoestiek te horen. Ik hoor een viool, een piano. De muziek is zo prachtig dat het kwetsbaar is. Ik ben bang het met het geringste geluid te breken. Maar ik weet dat ik het al gebroken heb, die prachtige muziek van weleer, van het begin van iets moois, door het te beëindigen. Ik heb het kapot gemaakt. Ik heb een ondertoon veroorzaakt, ik ben de valse snaar.

Ik kom overeind. Ik draag een BH, verder ben ik naakt. Ik zie nergens kleren liggen. Over de zachte, uitnodigende bank naast het bed hangt een doek. Ik knoop hem om mijn onderlichaam.

Het gezang wordt luider. Ik sta naast het bed en kijk naar de trap. Daar sta jij. Plotseling. Je lange haar langs je gezicht. Besta ik nog voor je?

Ik ben het niet vergeten. Ons. Het spijt me.

In vredesnaam.

Ik werd opgewacht in de schaduw van dit einde..

När jag tänker på den ständiga resan genom livet
När det alltid känns som höst
Då vänder sig vinden sakta mot norr
Och blommorna dör
Det faller regn i mina drömmar

~Opeth, ‘Den Standiga Resan’, 2008

Ik zit vol met vragen over het vervolg van mijn opleiding, want ik heb nog steeds geen zekerheid over het kunnen krijgen van een woonunit in Noorwegen. Anders moet ik halsoverkop iets anders vinden. Halsoverkop terwijl ik van mijn kant alles ruim op tijd in gang heb gezet. Ik vind dat niet fijn. Alsof ik hier van de een op andere dag kan vertrekken en hier niets meer hoef te regelen voordat ik vertrek.

Vanavond ben ik wel even weg en dat lijkt me een goede en terechte onderbreking van mijn workaholisme. Er zijn zo veel dingen die ik heel graag zou willen doen maar waarvoor ik nu geen tijd heb. Ik smeed wel plannen, en overdenk ze wel. Ik wil schrijven. Niet alleen wetenschappelijk, maar ook fictief. Ik wil toneelspelen. Ik wil vaker mensen kunnen zien. Vrienden. Ik wil uit de schaduw komen. De schaduw die nu bestaat uit de dicht bij elkaar liggende muren van mijn studentencontainerwoning. De schaduw die nu bestaat uit al het werk dat me nog boven het hoofd hangt, maar waarvan ik weet dat ik het tot een goed einde ga brengen.

Ik realiseer me dat ik daarvoor wel wat moet opofferen, en dat ik dat ook aan het doen ben. Maar ik realiseer me ook dat ik daarin, en in alles, gebalanceerd moet werken, zodat ik nergens het woordje ‘te’ voor hoef te zetten. En dat is soms lastig. Te veel werken, te weinig ontspannen, te weinig afspreken met vrienden, te veel binnen zijn, te weinig geld, te veel onzekerheid. Allemaal zaken waarnaar ik niet streef.

Het enige gepaste woord dat ik kan vinden is balans. Hard werken, niet te hard, en veel bereiken. Voldoende ontspannen en tot rust kunnen komen. Af en toe vrienden zien. Soms eens naar buiten. Geld en onzekerheid over vervolg kan ik nu even niets aan doen en beide gevallen maken me gestresst maar later wil ik ontzettend, ontzettend graag onafhankelijk zijn en daarvoor voldoende betaald werk kunnen verrichten en een duidelijker en zekerder toekomstperspectief hebben. Je hebt niets gelezen over veel materiële bezittingen. Ik hoef niet het meeste van het meeste, het nieuwste van het nieuwste. Als ik maar in mijn eigen onderzoek kan voorzien en daarbij regelmatig kan kopen wat prettig voor me is: een goed boek, en wanneer nodig mooie kleding.

Voordat ik met een gezicht als een po-po-po-pokerface dergelijke en andere onzin (maar naar perceptie van sommige anderen volledig voorbeeldige gevleugelde uitspraken) ga uitkramen, moet ik bekennen dat ik een significante daling van het niveau van de muziek waarnam in zowel het Nederlandstalig-begin-jaren ’90-blok als het blok van de jaren ’00. Ik vind sowieso dat je altijd moet oppassen met muziek Nederlandstalig maken, maar desondanks hoeft dit niet per se een doem te zijn – er zijn best nog bands die er in muzikaal en creatief opzicht aardig wat van weten te bakken wanneer er gezongen wordt in het Nederlands. Ik heb overigens geen flauw idee hoe de selectie van de nummers van de popcanon tot stand is gekomen – deels nattevingerwerk schat ik – ik moest me zelfs nog gelukkig prijzen dat het niet tot de ‘Toppers’ was gekomen, maar helaas wel tot enkele andere nummers die Henk en Ingrid wel zouden bekoren. Zo ook Dromen zijn bedrog van Marco Borsato, creatief nihil en verder voorzien van een nogal redundant en clichématig refrein. Maar als er niet een persoonlijke herinnering aan dit nummer verbonden was geweest, zou ik er natuurlijk niet over zijn begonnen, het zou het niet waard zijn.

Op mijn eerste basisschool, die ik tot en met groep vijf bezocht, was er telkens een maandsluiting, waarbij de leerlingen kleine stukjes konden toneelspelen of een liedje konden playbacken en dansen. Zo ben ik een keertje Kortjakje geweest met haar boek vol zilverwerk – dat was gewoon een dik Jip en Janneke-verhalenboek waarin mijn moeder allemaal aluminiumfolie had gestopt. Ook was ik meerdere keren een van de telgen van de Spice Girls, vanwege de krullen waarschijnlijk Melanie B, en een andere keer was ik de frontvrouw van de Venga Boys. Geen van deze ervaringen was destijds vervelend, ondanks dat het nu misschien gênant geworden zou kunnen worden dat de Spice Girls vooral werden nagebootst door in bikini-ondergoed op het podium te verschijnen – de eerste bikinitopjes waarschijnlijk naast die lange Hema-hemdjes van toen in het wit met dunne roze, gele of groene streepjes. Ik zat in groep vier, een combinatieklas met groep drie, en ik was soms wat onverschillig geworden aangezien ik me zeer was gaan vervelen, omdat ik in groep drie blijkbaar al te veel had opgelet bij de uitleg aan de toenmalige groep vier terwijl ik stil aan mijn groep drie-werkjes moest werken – of die al af had. Ik was ook wat onverschillig geworden ten opzichte van de maandsluitingen; ik vond dat de twee juffen die ik toen had zich er veel te veel mee bemoeiden, en hun vaak niet al te zeer door mij gewaardeerde suggesties toch maar al te vaak doordrukten. Aan het einde van die ene maand bleef ik, mede daardoor, ‘over’, ik had geen anderen om iets mee op te voeren of te playbacken. Dat was een riskante positie, maar ik zou liever zelf nog iets verzinnen en zo in mijn eentje iets doen dan wat een van de juffen toen voorstelde, nee, eiste. Ze had geen geduld om me een kans te geven mijn eigen creativiteit de vrije loop te laten, dus eiste ze van mij dat ik me aansloot bij een groepje. Natuurlijk kon ik die maand niet bij een al gevormd groepje Spice Girls of zoiets dergelijks aankloppen – dat moesten er immers steeds vijf zijn.

Echter, een achtergrondzangeresje meer of minder kon geen kwaad. Een van Marco Borsato’s Dromen zijn bedrog-achtergrondzangeresjes. En dit allemaal met kinderen van groep drie. Toen de juf doordringend naar me keek en een snerende toon aansloeg, hield ik mijn mond en suggereerde ik haar geen van mijn ideeën meer. Marco Borsato was overigens een Surinaamse jongen uit groep drie. Op het podium stonden wij achtergrondzangeresjes maar wat heen en weer te deinen en te playbacken, terwijl de Surinaamse Marco Borsato overdreven gesticulerend het publiek voor zich won. Ik kon wel door de grond gaan, ik voelde me op dat moment echt heel gênant, alsof ik er maar wat bij hing. Ik had een ultiem wrong-place-wrong-time-gevoel. Ik kon niet snel genoeg het podium verlaten toen het voorbij was.

Sindsdien word ik hier steeds wanneer ik dat nummer hoor aan herinnerd. Het is natuurlijk slechts een klein stukje jeugdtragiek waarom ik ook kan lachen. Toch hoor ik dat nummer niet graag, niet alleen omdat het slecht is, maar ook omdat het me zo aan die juf doet denken die nooit de moeite genomen heeft me mijn creativiteit te gunnen, die me nooit extra werk gunde, en die met rode pen in mijn schrift schreef wanneer ik uit verveling vanwege het klaar zijn met mijn opdrachten in mijn schrift tekende.

En oh ja, over dromen gesproken, kijk eens naar de film Inception. Ik heb niet vaak een film gezien die zo goed in elkaar is gezet, en je tot en met het einde achterlaat met de vraag wat nou echt is gebeurd, en wat in dromen. Wat is er nou eigenlijk bedrog in die film, en wat niet? Ik kan het vast niet voorleggen aan Marco Borsato.

A.

Het is donker en fris wanneer ik op vrijdagavonden vanuit mijn werk naar huis fiets. En sinds begin augustus gaat er niet meer zomaar een knop om wanneer ik dat doe, zodat ik heel nuchter naar huis fiets, zoals voorheen. Nee, het is ineens niet slechts een fysieke inspanning meer, maar een bezigheid waar ik met mijn hoofd continu volledig bij ben. En de schijnbare tegenstelling is dat dit me verwart, omdat het nieuw voor me is. Ik ben de hele tijd aan het kijken waar ik op een bepaald punt het beste hulp kan vinden of naartoe kan vluchten wanneer me daar iets gebeurt. Daar betrap ik mezelf op. En ik ben sindsdien ook niet meer langs dezelfde route geweest rondom die tijd. Ik kan het niet meer. Ik rijd om. En niet zo’n beetje ook. En ook op de nieuwe route zitten een paar stille stukjes. Ik kan er niet omheen. Soms rijd ik daar zelfs een stukje op de autobaan. Ik ben schrikachtig. En ik kan er beslist niet tegen dat er mensen vlak achter me gaan fietsen voor een tijd – ‘wieltjeszuigen’ – om even lekker uit de wind te gaan zitten bij me. Dan sla ik af, en keer dan weer om naar waar ik heen moest, of ik accelereer zodat degene achter me het niet meer bijhoudt. Het voelt niet relaxed. Het ironische is dat me onderweg van werk naar huis nooit iets is overkomen. Dat was een andere avond, een avondje uit.

En ik probeer mezelf in te prenten dat ik ook degene was die in haar eentje naar Hawaii ging, en die zichzelf daar prima kon redden. Ik weet ook dat ik dat nog kan. Ik moet alleen weer doorkrijgen hoe ik dat voorheen deed.

I’ve been dazed and confused for so long it’s not true…

~Led Zeppelin, ‘Dazed and Confused’, 1969

Inspiration. ~ Al vroeg ben ik met metal en rock in aanraking gekomen. In eerste instantie was het vooral een goede uitvlucht uit mijn dagelijkse sleur van het begin van mijn middelbare schooltijd – op mijn eerste middelbare school. Juist toen koos ik voor metal. Het was niet conform de smaak van de meerderheid, die me amper accepteerde. Maar dan had ik net zo goed gabbermuziek of iets dergelijks kunnen gaan luisteren. Maar nee, ik koos voor metal, en daar heb ik nu nog steeds geen spijt van, zal ik niet krijgen ook. Maar ik was niet slechts een antibeweging – ik begreep deze muziek op de een of andere manier goed, en ik kon me er mee identificeren, het intrigeerde me, inspireerde me, terwijl ik me vervreemd voelde van het reguliere. De kiem voor deze keuze is mogelijk gelegd in mijn grondige blootstelling aan mijn vaders classicrock LP’s in mijn eerdere jeugd, alsmede de klassieke muziek die ik veelvuldig luisterde toen ik nog klein was. Classic rock en klassiek luister ik nu ook graag, en op hun beurt hebben zij ook mede bijgedragen tot het überhaupt ontstaan van het metalgenre. Bovendien waren er de jongens van de scouting – de begeleiders bij de Esta’s en later de Scouts – die tijdens de scoutingweekends en zomerkampen ‘s avonds en ‘s nachts oldskool hardrock en punk draaiden.

Music & clothing. ~ Ongeveer een jaar nadat ik voor het eerst actief in aanraking was gekomen met metal, ging ik mij destijds alternatief kleden, niet slechts om me af te zetten tegen personen door wie ik niet werd geaccepteerd, maar ik was ook wel experimenteel te noemen. Ik vind het nog steeds een uitdaging om te proberen wat niet veel mensen doen. Nu kleed ik me niet meer zo alternatief als toen, ik zou het nu eerder chique en soms een beetje apart willen noemen. Overigens zie ik niet in waarom je je per se op een bepaalde manier moet kleden wanneer je naar een bepaald muziekgenre luistert.

Metal versus top 40. ~ Terug naar metalmuziek. Voor velen is dit een ondoordringbaar genre, zeker voor degenen die niet veel verder dan de top 40 komen. Waarom luister ik er dan wel naar? Het is een muziekgenre waaraan je, zeker als ‘beginner’, even moet wennen. Toen ik er net mee in aanraking kwam, had ik dat ook, maar nu nog steeds, wanneer ik weer van een nieuwe band lucht krijg. Dat moeten wennen is voor veel mensen niet de moeite waard. Die blijven liever bij simpele beats en toegankelijke muziek – net wat ze willen. Maar ik vind die muziek plain, het verveelt me enorm, omdat ik mede door metal heb ingezien wat er op muzikaal vlak allemaal nog meer mogelijk is. Het zit goed in elkaar. Overigens betekent dat niet dat ik zomaar van alle metal houd, ik heb natuurlijk mijn voorkeuren.

Exploring metal: the old days. ~ Hoe begon ik het verder te ontdekken? Ik was net van de basisschool af, en woonde natuurlijk nog thuis, wat betekende dat mijn ouders veel invloed hadden op mijn reilen en zeilen, zo ook op mijn bedtijd. Maar ik wilde iets voor mezelf hebben waar zij geen weet van hadden, en ik wilde iets doen wat niemand die ik toen kende deed. In die tijd was er op 3FM het rock- punk- en metalprogramma ’3 voor 12 DB’, van tien tot twaalf uur ‘s avonds. En laat het nou net zo zijn dat ik in die tijd rond half tien naar bed moest. Ik had een radio en headphones. En een notitieblok, waarop ik warrige aantekeningen maakte van bandnamen die voorbij kwamen, onder de dekens, dan knipte ik even mijn zaklamp aan. De radio had een cassetterecorder, en ik nam veel nummers van dat programma op. Die verzameltapes heb ik nog steeds – ze zijn enorm waardevol voor me gebleken. Af en toe kocht ik dan een album – het eerste toen ik in groep 8 zat – wanneer een bandnaam mij bekend werd. Ik ging in het uurtje na school waarin ik op de computer mocht – zo een grote geelgrijze tank met Windows ’98, floppydrive, traag inbel-internet en MSN 2.0 – vaak zoeken naar deze muziek. Ik streamde de clips van uitgebrachte nummers, de video was dan vaak na een minuut of tien toch wel klaar en geladen om af te spelen. Limewhire of iets anders smerigs kon deze computer nog niet aan, het downloaden zou eeuwen duren, en de computer had ook niet bepaald veel opslagruimte.
Rock, punk en metal (in variaties met progressive-, death-, hard-, ska-, melodic-, symphonic-, classic-, industrial-, of combinaties van genoemde parameters) die ik leerde kennen, back in the old days (naar sommige bands luister ik niet vaak meer, van anderen heb ik ook al het nieuwere werk met plezier leren kennen): Apocalyptica, Autumn, Blink 182, Bush, Danko Jones, Disturbed, The Doors, Doro (& Warlock), Evanescence, The Exploited, Foo Fighters, Garbage, Guano Apes, Guns ‘N Roses, Heart, Helmet, Ill Nino, Incubus, Iron Maiden, Kittie, Korn, Led Zeppelin, Lenny Kravitz, Live, Machine Head, Marilyn Manson, Metallica, Muse, Nirvana, No Doubt, The Offspring, Oomph, P.O.D., Pantera, Papa Roach, Pearl Jam, Pink Floyd, Queens Of The Stone Age, Rammstein, Red Hot Chili Peppers, Santana, Sepultura, Skindred, Skunk Anansie, Stone Sour, Sum 41, System Of A Down.

Further exploring metal: the download era. ~ Het downloadtijdperk kwam pas later. Sinds drie jaar download ik torrents, en van wat ik echt goed vind koop ik ook legaal albums – het voelt toch goed om een echt schijfje te kopen, waarbij een boekje met lyrics en foto’s zit. In de laatste drie jaar heb ik, hoewel ik al veel bands kende, nog veel meer nieuwe bands leren kennen, mede doordat ik op een invite-only torrent-muzieksite zit die per band informatie geeft, de albums op chronologische volgorde heeft staan, en ook nog een web weergeeft van meer- en minder aan betreffende band gelieerde bands. Op die manier ben ik ook weer bands op het spoor gekomen waarvan ik enkele nummers op mijn oude tapes had staan, maar waarvan ik de naam had gemist. Wanneer dat het geval is, word ik helemaal blij.
Leren kennen in the download era (sommige bands luister ik veel meer dan andere, meestal luister ik in vlagen heel veel naar bepaalde bands): A Perfect Circle, Arch Enemy, As I Lay Dying, Black Sabbath, Die So Fluid, Dream Theater, Eluveitie, Exilia, Forever Slave, Grimskunk, Judas Priest, Kamelot, Kontrust, Kyuss, Lamb Of God, My Ruin, Nonpoint, Opeth, Otep, Porcupine Tree, Project Hate MCMXCIX, Rush, Sevendust, The Smashing Pumpkins, Theatre Of Tragedy, Tool…
… and still expanding and open for new suggestions.

Women & metal. ~ Ik denk dat er minder vrouwen dan mannen zijn die naar metal luisteren, hoewel ze vaak bij concerten goed vertegenwoordigd zijn. Maar een deel daarvan lijkt meer groupie van langharige jongemannen met metalshirts te zijn, en van de alternatieve kledingstijl te houden waarin menig metalfan zich vertoont, dan zelf daadwerkelijk into de muziek te zijn. Die zijn er natuurlijk ook, maar minder dan jongens. Vrouwen die actief zijn in het genre zelf zijn ook zeer in de minderheid. Maar dat fascineert me wel, vandaar heb ik een redelijke collectie female-fronted / all-girls – hardrock: Die So Fluid, Exilia; death: Kittie, My Ruin, Otep; industrial death: Project Hate; of meer melodic/symphonic: Autumn, Forever Slave, Theatre of Tragedy.

Habits. ~ Naar rock en metal luister ik vaak. Ik luister het vooral wanneer ik thuis op de computer met mijn studie bezig ben, maar ook wanneer ik op reis ben. Elke band associeer ik met een periode, gedachte, gebeurtenis of herinnering daaraan in mijn leven, vaak uit de tijd waarin ik voor het eerst met die band in aanraking ben gekomen.

A.

1991. ‘Don’t mess with my LP’s, you little one!’, daddy told me.

In de ruim anderhalve week tussen die avond en mijn al geboekte reisje naar Engeland was ik uit de running op de universiteit. Ik ben bezig aan een groot project waarin ik biogeografie, schelpmorfometrie en variatie in mitochondriaal en nucleair DNA van een bepaalde familie planktonische zeeslakken aan elkaar koppel. Daaruit zal dan een artikel voortvloeien, mijn eerste.

Ineens was ik er in totaal drie weken uit. En die komkommertijd heb ik wel gebruikt om tot rust te komen, want ik was totaal uitgeput. Ik ben nog steeds schrikachtig. Ik schrik me de lazarus wanneer er iets omvalt, wanneer er een auto toetert in het verkeer, en bij abrupte bewegingen in mijn omgeving. Van de week liep er een vrouw langs het fietspad richting de universiteit met een niet aangelijnde hond, die zich onverwachts precies voor mijn fietswiel manoeuvreerde toen ik de heuvel af denderde. Ik heb een enorm harde gil geslaakt, waar ik normaal eerder politiek correct iets zou grommen. Ik stond stil en het beest maakte zich precies op tijd uit de voeten. Vervolgens ben ik maar meteen doorgefietst, ik had geen zin in discussie.

Vorige week donderdag, een dag na mijn terugkeer uit Engeland, ben ik meteen weer op de universiteit begonnen. En nu heb ik de controle weer helemaal terug, nu zit ik er weer helemaal in. Want ik wil er echt wel wat van gaan maken, dat laat ik me niet afnemen.

100%.

Jullie achtervolgen me in mijn nachtmerries. Ik wil niet weten hoe het met jullie gaat in de levens die jullie nu leiden. Die zijn zo ver verwijderd van dat van mij, en tegelijkertijd is de wereld klein en heb ik jullie preventief geblokkeerd op de netwerksite. Ik ben blij dat de plaats waar die school staat niet meer mijn woonplaats is. Ik heb preventief afstand genomen van die plaats, van mijn oude leven, van jullie. Laat me met rust.

In een gesprek met de enige persoon die ik nog spreek van die school kwamen jullie ter sprake. Ik wilde het niet weten. Ik kon niet de motivatie opbrengen om ook maar enigszins interesse te tonen. Maar toch vernam ik. Ik ben nooit goed genoeg geweest voor jullie, hoorde er niet bij. Sterker nog: jullie haatten me. Het interesseert me niet of jullie dat nog steeds doen, maar ik verwacht dat jullie me in elk geval nog zullen minachten. Het maakt me niets meer uit, ik word niet langer geforceerd om het uit te houden met jullie op school, met jullie in de klas, in de gymzaal, in de kantine. Ik krijg elders mijn respect. Jullie leren het nooit.

Ik zal nooit weer jullie slachtoffer zijn. Ik draag niet jullie schuld. Anders dan jullie draag ik mijn verantwoordelijkheid om fatsoen te hebben in mijn leven. Anders dan jullie loop ik niet rond in de slachtofferrol, die me zou beperken om de draad van mijn leven weer op te pakken. Anders dan jullie keer ik de wereld niet om door mij juist als schuldige aan te wijzen. Ik heb geen schuld aan jullie intolerantie voor mijn anders-zijn.

Ik heb jullie niet nodig, nooit nodig gehad ook. Ik ben nagegaan wat mij uniek maakt, wat er fijn is in mijn huidige leven, wat er allemaal is waarnaar ik streef, en wie mijn vrienden zijn, die als rode draden door mijn leven lopen. Met jullie had ik slechts onbedaarlijke conflicten, tussen ons waren er slechts principiële, onoverbrugbare verschillen, onze levenshoudingen hadden geen enkel raakvlak, jullie bedrogen me en lasterden er op los. Jullie hebben er nooit voor opengestaan om te leren hoe jullie je fatsoenlijk naar een ander dienen te gedragen die niet van hetzelfde type is.

Hier en nu hoef ik niet continu om me heen te kijken of jullie niet toevallig in de buurt zijn en dan vervallen in jullie oude patronen, alsof er geen jaren tussenin liggen. Jullie leren het nooit, na al die jaren. Laat me met rust, ook in mijn dromen, na al die jaren. Ik leef verder, door al die jaren, en ik ben daar trots op.

op zoek waarnaar
ik ben niet thuis
hoogstens verblijf ik
ik heb het geprobeerd
vrij maar gevangen
zoek ik nieuwe wegen

Ik had ook kunnen doorrijden. Het gaspedaal iets verder kunnen intrappen. In kunnen voegen op de linkerrijstrook en dan op cruise control. Bestemming onbekend. Ik ben onderweg. Ik weet niet waar naartoe. Ik ben op zoek. Ik verblijf wel ergens, maar ik ben niet thuis. Ik heb het geprobeerd. Ik ben vrij maar ik zit tegelijk vast. Ik zal andere wegen moeten vinden.

-Alice

Eens dacht ik een vriendinnengroepje te hebben, maar op een na wilden ze me niet mee hebben op vakantie. Het eerste jaar dat zij samen op vakantie gingen – wij waren inmiddels allemaal al van de middelbare school af – kwam ik daar naderhand pas achter. Ik was toch niet goed genoeg geweest, te dit, te dat, zat te vast in het verwerken van het verleden, was te defensief in die middelbare schooltijd.

Ze kennen me niet meer zoals ik nu geworden ben, als de jonge volwassene die ik nu ben. Ik ben te laat.

Ik wil me niet te veel opdringen aan groepjes waarvan ik initieel slechts een of enkele personen ken. Zij kennen elkaar allemaal al langer, en dan kom ik daar zomaar binnen vallen. Dat wil ik niet doen. Ik wil niets beschadigen, niets opeisen, niets aan andermans onderlinge band veranderen puur door mijn aanwezigheid.

Het is me niet gelukt. Dat voelt soms alsof ik gefaald heb. Ik kan er niets meer aan veranderen. Ik reis maar zonder vriendengroepje, er zit niets anders op. Ook dat kan leuk zijn, weet ik.

Ten tijde van zeer ernstige pesterijen bouwde ik een muur om mij heen. Een muur die helaas ook voor oprechte vriendschappelijke contacten in de weg stond. Steun zoeken bij vrienden werd daardoor ook belemmerd, liever wilde ik ze beschermen door wat afstand te nemen, beschermen tegen het in dezelfde situatie als ik geraken, hoe vreemd dat ook mag klinken. En andersom kon ik hen moeilijk helpen zo lang dit het geval was.

Dus ik brak de muur af, en opende me stukje bij beetje, hoewel ik zelf nog niet klaar was met mijn probleem en de verwerking daarvan. Mentaal is het allemaal best goed gekomen met mij, fysiek ondervind ik nog wel regelmatig de gevolgen (mijn rug is blijvend kwetsbaar gebleven). Nu ik de grote gevolgen grotendeels verwerkt heb, bemerk ik des te meer de kleine relicten die overblijven. Maar die staan me niet in de weg in het nastreven van mijn ambities, het is allemaal heel leefbaar. Ondanks mijn eigen verwerkingsproces was ik na een tijdje (een jaar of twee, drie na de verandering van middelbare school) goed in staat om anderen te helpen wanneer zij problemen hadden of die zelf aan het verwerken waren. Makkelijker dan mijn eigen gebeuren kon ik hun problemen even van me afzetten, een knop omzetten, en me er later weer in verdiepen als dat nodig was, iets wat ik bij zaken van anderen beter onder controle had dan de kwestie van mijzelf, omdat die nou eenmaal aan mij verbonden was.

Van hun dankbaarheid ben ik alleen maar opener geworden. En als er weer betere tijden kwamen voor degenen die met mij over hun problemen gesproken hadden, deelden zij dat ook met mij, zonder tegenprestatie. Ik heb ook nooit een tegenprestatie verwacht voor mijn luisteren. Dat schept verplichtingen en bij gevoelige mensen kan dat een trigger zijn voor een toenemende geslotenheid en afwachtendheid.

Maar vrienden zijn veel, veel meer dan alleen maar mensen met wie je over je problemen kan praten. Ze zorgen voor kleur in het leven, positieve interactie, leuke momenten, fijne herinneringen, aangename plannen. Wanneer aan weerszijden mentale rust is gevonden, moet het contact niet verwaaien. Vrienden zijn niet slechts mensen bij wie je eeuwig kan blijven klagen, eeuwig in de slachtofferrol, om zo minder verantwoordelijkheid te hoeven nemen, eeuwig in afwachting van bevestiging. Nee, op een gegeven moment moet iedereen verder, men kan niet altijd voor je blijven zorgen, uiteindelijk moet je het zelf doen, anders gaat het mis met je in de maatschappij. Nadat de gebeurtenissen die het probleem vormden voorbij zijn, is er weliswaar nog een verwerkingsproces dat niet ontkend moet worden, maar slachtoffer van de oorzaak daarvan ben je dan niet meer. Uiteindelijk moet je verder, en verder kom je niet als eeuwig slachtoffer. Nee, verder kom je als overwinnaar, als survivor, en dan breekt er een nieuwe levensfase aan.

Sommige mensen die problemen gehad hebben, lijken hun leven niet uit de slachtofferrol te komen. Dit belemmert hen dikwijls in hun persoonlijke groei en in het aangaan van nieuwe uitdagingen in het leven. De nieuwe levensfase, die van overwinnaar, lijkt maar niet aan te breken, en ze blijven erg ingenomen door gevolgen van een probleem. Dit kan tot gevolg hebben, dat een vriendschap er bij hen bijna volledig bestaat uit het uitdragen van hun misère naar anderen. Zij hebben daarmee hun muur wel enigszins afgebroken, maar komen niet veel verder dan dat. Immers ligt het initiatief om überhaupt een ontmoeting te plannen of gesprek aan te gaan minder vaak bij hen en voelen zij zich wat dat betreft minder verantwoordelijk. Want de slachtofferrol impliceert geen enkele verantwoordelijkheid. Maar het besef dat wederzijdse verantwoordelijkheid en initiatief juist ook erg verbonden zijn aan zaken zoals vriendschap, lijkt dan soms afwezig te zijn. Het uitdragen van hun misère wordt dan bijna de enige input in zo een vriendschap van hun kant, en zo blijven de zaken die wel positief zijn sterk onderbelicht, laat staan het verhaal van de andere persoon in de vriendschap, zeker indien het beter gaat met die persoon op dat moment: die heeft meer te vertellen dan alleen misère, praat liever ook over de leuke zaken in zijn of haar leven. Maar degene die in een slachtofferrol opgesloten blijft, heeft hier weinig boodschap aan, en dat motiveert ook weer niet het initiatief van de ander, die op dat moment positief in het leven staat. Het eenzijdige praten over misère is geen goed fundament voor een vriendschap, en deze kan dan doodbloeden. Het gaat hierbij niet zozeer om tegenprestaties, maar om de mate waarin de twee individuen open staan voor elkaars verhaal, ook als het even wat minder goed gaat. En dat is te leren, mits men  zich daarvoor openstelt, anders zijn deze patronen ontzettend moeilijk te doorbreken.

Iemand die ik mijn vriendin noemde, heeft problemen gehad, en is intelligent (universitair niveau), dus heeft eigenlijk de potentie om te leren zich ook open te stellen voor andermans problemen. Haar problemen, de gebeurtenissen, liggen achter haar, maar in haar verwerkingsproces stelt zij zich niet open voor nieuwe suggesties om dit een plekje te geven, waardoor ik lijk te dweilen met de kraan open, waaruit al haar misère zich verspreidt. Het is goed dat zij in staat is te spreken over wat haar bezigt, maar het is jammer en belemmerend dat zij hierdoor zo wordt ingenomen, dat mijn leuke en soms wat minder leuke verhalen bij haar vaak kant nog wal lijken te raken. Ze knikt maar heeft er verder weinig boodschap aan, en vraagt ook bijzonder weinig door, waardoor ik zelden zijweggetjes inga, leuke details benoem. Dat is even vol te houden, maar na verloop van tijd gaat dat in de weg zitten. Ik krijg het gevoel dat ik het net zo goed niet kan vertellen, en wat dan overblijft zijn haar verhalen, grotendeels misere, grotendeels de negatieve spiraal waarin zij is blijven hangen doordat zij zich niet openstelt voor nieuwe manieren om ermee om te gaan, en doordat zij zich niet openstelt voor de positieve verhalen van anderen. Zij tekent zich alleen maar negatief af ten opzichte van die anderen met wie het beter gaat, en daarmee houdt ze zichzelf in die spiraal, in plaats van dat ze doorvraagt en daar eventuele inspiratie uithaalt voor eigen oplossingen van haar kwestie, of expliciet vraagt naar details waaruit duidelijk wordt hoe ik er dan mee heb leren omgaan. Dit vermoeit me. Ze kan niet altijd afhankelijk blijven, een slachtoffer, gevrijwaard van de verantwoordelijkheid anderen te contacteren. Ik moet haar steeds contacteren, en als ik dan doe, gaat het uiteindelijk altijd alleen maar over haar misère. Dan blijft er voor mij niets meer over om haar dankbaar voor te zijn, hoewel mijn dankbaarheid haar misschien juist wat meer openstaand voor nieuwe zou ideeën kunnen maken. Maar ik moet haar loslaten, ik kan niet almaar zonder dat dit effect heeft voor haar blijven zorgen, en ook zonder dat zij daar zelf uitgesproken dankbaar voor is.

Ik heb daarom ongeveer drie maandjes geleden besloten het eens op zijn beloop te laten. Het is nu haar beurt, ik heb veel vaker het initiatief genomen, maar dat moet van twee kanten komen in een goede vriendschap. Na drie maanden heb ik nog niet, op welke wijze dan ook, zelfs niet via Msn, een vraag gehad naar mijn huidige staat van zijn, wat me bezigt, hoe het met me gaat, terwijl er in de afgelopen drie maanden bijzonder veel is gebeurd met mij, heftig in de zin van veel prikkels, zwaar wat betreft het sterfgeval, maar juist positief in veel andere zaken (rijbewijs, studie, relationeel, waarvan zij allemaal helemaal niet op de hoogte is). Maar dat zij hierdoor geen flauw idee heeft van dat er überhaupt een naaste van mij is overleden, en dat mij dat niet onaangeroerd heeft gelaten, dat kwetst mij. Ik heb al geleerd dat ik ook hieruit positieve energie moet kunnen halen. De overledene zou erg trots geweest zijn op het feit dat ik mijn rijbewijs heb gehaald, of dat het goed gaat met mijn studie, en zij heeft deze zaken bij leven altijd erg aangemoedigd. En dat neem ik mee. Desondanks kon ik ook over het zware van deze gebeurtenis niet bij haar terecht, hoewel ik er niet op alle momenten van de dag door werd ingenomen toen het pas gebeurd was. Ze heeft immers in die drie maanden totaal geen initiatief getoond, maar de bal lag nu eens bij haar.

Ik leef weer verder, en geniet, ondanks dat ik ook nog wel eens tegenslagen ondervind, maar zij is blijven hangen op een statisch punt. De bal ligt roerloos in haar dal. Al mijn pogingen om haar te roepen leveren niets op. Ze sluit haar ogen. Ik sta bovenop de berg, en krijg zo veel meer overzicht, maar als ik haar probeer te overtuigen, stort zij zich slechts uit over hoe zwaar het leven in het dal is. Er loopt altijd een paadje naar boven, maar alleen voor degenen die het willen zien.

Now you’re restless over a stormy ocean
Lost in the rain and wind
But we can clear these clouds away
And find the sun again

~Heart, ‘Cry to me’, 1977

Ik zit op de grond, dekentje om me heen. Het middenbed gaat met geen mogelijkheid omhoog, zodat ik op mijn ligplek, de onderste, kan zitten. De andere vijf ligplekken in deze kleine cabine zijn vrij, ik heb alle ruimte voor mezelf, ik kan doen wat ik wil. Daarbij heb ik de keuze uit slapen, wat van de meegebrachte snacks eten, uit het raam staren, bellen, muziek luisteren, lezen en schrijven. Meer niet. Meer hoeft ook even niet, het is goed zo.

Emmerich, dat lijkt in het nergens. Een eindeloze goederentrein rolt langs terwijl de nachttrein naar Kopenhagen stilstaat, om vervolgens zelf stil te gaan staan voordat de laatste wagon voorbij is.
Er loopt een politieagent langs door de gang, er wordt onrustig gepraat in de coupe daarnaast, de zware stem van de politieman tegen een Engels pratende Zuid-Europeaan. ‘What’s your reason for coming? What do you do in Europe? You have friends over here? You don’t have any luggage?’ Na een tijdje gaat de agent weer weg.
Met zuchtende klanken van metaal zet de goederentrein zich in beweging, om steeds sneller te gaan denderen, eindeloos lijkt het, pas na een minuut is de laatste coupe voorbij.

Culturen verschillen, en mannen van verschillende nationaliteiten daarin, maar overal, in elke cultuur heb je vieze, seksistische exemplaren er tussen zitten. Dat heb ik enkele keren mogen ondervinden tijdens mijn reizen, en ik hoop dat ik nu met rust gelaten zal worden. De ergste nachtmerrie is wanneer er straks onderweg zo een vieze man zich mijn medereiziger waant in dezelfde cabine. Dan kan ik nergens heen, behalve staan op de gang, met al mijn bagage, en de hele nacht overeind staan. Nee, dat zal niet gebeuren.
Naarmate meer mannen je mooi vinden neemt het aantal vieze mannen dat je tracht te versieren of aan te raken toe, dat is de schaduwkant van het allicht veranderen van mijn uiterlijk tot een echte vrouw gedurende de laatste jaren. Steeds vaker word ik door mannen nagekeken dan wel nagefloten op straat, soms word ik door wildvreemde mannen begroet.

De conducteur komt langs. ‘Tickets!’ Ik geef hem mijn ticket. Hij bedankt kortaf. Hij is groot en dik en kaal en heeft tattoos in tribalstijl op zijn armen. Hij gaat weer verder, schuift de deur niet helemaal goed dicht, en tegelijkertijd komt er een dametje langswankelen met twee koppen koffie. Ze struikelt en morst koffie, waardoor er een weeiige koffielucht de cabine binnen drijft door de kier. De trein trekt op tot volle snelheid.

Wildvreemde seksistische mannen. Dit jaar nog heb ik er al verscheidene van me af moeten slaan in het buitenland. Ben ik daar een makkelijker slachtoffer, als reizigster? Lijkt me niet, het was meer toeval denk ik, vooral het eerste geval, in Oslo. Ik heb er niet meer over gepraat, tot heel kort geleden, met mijn vriend, maar niet heel gedetailleerd.
De laatste nacht in Oslo in januari bracht ik door in een jeugdhostel. Ik had een vierpersoonskamer met badkamertje voor mij alleen. Beneden was een grote ruimte waar kon worden geinternet en waar op een groot televisiescherm een filmkanaal aan stond. Ik was nog niet moe en besloot om even naar een film te gaan kijken. Ik had geen slaap, en om die slaap op te wekken moest de film maar vooral zo saai mogelijk zijn. Net tegen de ontknoping van de film aan – het was niet zo een heel spannende film, wel een romantische, Dirty Dancing II geloof ik – werd ik aangesproken door een man die aan het internetten was. Hij zat op de bank die met de rugleuning tegen mijn bank aan stond. Hij vroeg waar de film over ging, en ik wilde almaar verder kijken, wat niet lukte, omdat hij maar vragen bleef stellen. Uiteindelijk ging het over geologie en ik als aardwetenschapper moest naar zijn foto’s kijken van veldwerk in Tibet en dergelijke regionen, om daar gesteenteformaties en sporen van geomorfologische processen aan te wijzen en te verklaren. Tot zo ver was het okee, maar ik vond hem wel erg innemend, en wilde inmiddels ook wel gaan slapen. De film was al lang afgelopen, het was twee uur ’s nachts zo ongeveer. De gemeenschappelijke ruimte, die best groot was, liep stilaan leeg, en toen er bijna niemand anders meer over was, verzocht hij vrij dringend om mijn facebook te geven, ging niet eerder weg dan wanneer ik het had gegeven. Ik kon hem later toch wel blokkeren. Bovendien zou hij de volgende dag bij me komen zitten tijdens het ontbijt, en ik had toch echt wel een ontbijt nodig, dus daar zou ik niet omheen kunnen.
Ik nam een lange douche, hij had me meerdere malen schouderklopjes gegeven, me overdreven lang de hand geschud toen ik zei dat ik naar boven ging. Met veel schuim waste ik mezelf grondig, maar ik bleef me vies voelen.
Het ontbijt geschiedde zoals ik had verwacht. Een kwartier na mij kwam hij de ontbijtzaal in. Het ontbijt was zoals dat te verwachten is in een jeugdhostel: oud brood, beleg dat net even anders smaakt dan zou horen. En dan ook nog die man tegenover me. Een jaar of vijfenveertig. Van Tibetaanse komaf, en hier in Noorwegen om te promoveren. In Bergen zat hij eigenlijk, maar nu was hij voor een paar dagen in Oslo omdat hij met een professor aan de universiteit daar moest overleggen. Na een tijdje, toen het ontbijt echt alle smaak verloor, besloot ik om op te stappen, dan de metro en vervolgens de trein naar het vliegveld te nemen. De Tibetaan liet me nog steeds niet gaan. Hij zou in de gemeenschappelijke ruimte op me wachten tot ik al mijn spullen had ingepakt, en zou met me meelopen naar de metro.

Het schemert buiten, door de indigoblauwe hemel zijn de elektriciteitskabels boven het spoor slechts tot vage strepen verworden. De buitenverlichting flitst des te feller voorbij het raam, onregelmatig. De trein klakt over het spoor, sommige onderdelen in de cabine resoneren een beetje. Ik hoor geen gepraat meer op de gang en zet wat klassieke muziek op. Het stelt me gerust. Ik kijk even uit het raam, in de richting waar ik vandaan gekomen ben, naar de horizon die ik achterlaat, die plaatstmaakt voor een nieuwe horizon die de trein achtervolgt. En ik kijk de andere kant op, naar een horizon die zich van de trein vandaan beweegt, onbereikbaar blijft.

En zo geschiedde. Ik leverde de kamersleutel in en probeerde te ontkomen. De Tibetaan was natuurlijk zo gaan zitten dat ik niet ongezien weg kon glippen. Een andere uitgang had het hostel niet, dus het was onvermijdelijk. Ik zei nog dat ik wist waar de metrohalte was, en dat ik dat echt wel in mijn eentje kon. Ik had slechts een rugzak, alleen maar handbagage. Nee, die tas was ook echt niet te zwaar, en ik kon het echt, echt wel vinden, en het echt wel zelf in dit voor mij nog vreemde land. Dus liep hij mee naar de metrohalte, wat tien minuten duurde. Ik had nog een flexikaartje ook, dat hoefde hij ook niet voor me te kopen, ik liet het zien om het te bewijzen. Nu was ik op de metrohalte en mocht hij wel weer gaan. Maar hij ging niet: hij besloot om helemaal mee te gaan naar het treinstation van Oslo. Nee, dat hoefde echt niet voor mij, maar hij bleef volhouden, wilde mijn bagage dragen, me allerminst met rust laten. Ik probeerde zo oninteressant mogelijk te zijn, en zelfs niet al te subtiele pogingen om uit te drukken dat ik echt alleen verder wilde, mochten niet baten. Hij snapte het echt niet, of kon heel goed verbergen dat hij het waarschijnlijk ook niet eens wilde snappen.
We zaten in de metro, hij wilde op mijn tas letten de hele tijd, maar die hield ik gewoon bij me, en ik zweeg angstvallig. Ook dat mocht niet baten, want op het station liet hij me nog steeds niet alleen. Mijn trein, de voordelige en niet de dure Airport Express, vertrok pas een half uur later, en hij besloot om al die tijd te blijven wachten, zelfs mee te lopen naar het betreffende perron. Hardnekkig.

Duisburg Hauptbahnhof is een sereen station, in de stijl van veel andere stations van tamelijk grote plaatsen in dit deel van Duitsland. Helverlichte perrons met witte lijnen aan de rand, per perron overkapt. Er stapt niemand in en niemand uit, en na een minuut fluit de getatoeerde conducteur weer.

Het desbetreffende perron. Een perron is iets om van te vertrekken, geen plek om te wachten, om te blijven. Naar de trein toe, van de trein af, allemaal via het perron, maar meer dan een middel om ergens te komen is het voor mij niet. Liever wacht ik in de stationshal als die er is, en anders in een wachthokje. Liever niet op het perron zelf.
De Tibetaan wist van geen ophouden, maar het afscheid was toch echt gekomen. Ik wilde zo snel mogelijk de trein in, al zou het nog een paar minuten duren voor hij zou wegrijden. De Tibetaan greep me vast, en hoefde nauwelijks te bukken. Ik walg er nog steeds van: hij wilde me op mijn mond nemen. Ik duwde hem van me af, had de tas stevig op mijn rug en voldoende kracht om dat te doen, maar enig vocht had ik al gevoeld, hoewel ik mijn lippen al die tijd stijf op elkaar geknepen hield, en mijn tanden zo hard op elkaar drukte, dat het pijn deed.
Ik keerde me om, liep naar de dichtstbijzijnde treindeur, stapte snel in, en liep nog door een aantal coupe’s naar voren om er zeker van te zijn dat de Tibetaan het niet in zijn hoofd haalde om nog naar me te zwaaien of om oogcontact te maken, en om ervoor te zorgen dat hij me daarvoor uberhaupt niet tijdig zou vinden.
Het eerste wat ik deed toen ik weer thuis was, was de Tibetaan blokkeren op Facebook. Hij stond daar niet eens met zijn echte naam op. Wel ging ik nog even door zijn profiel. Er stond niet heel veel op, hij had maar luttele andere contacten: louter vrouwen. Hopeloos figuur, miezerig ook. Bah.

Dusseldorf Hauptbahnhof is maar een klein eindje rijden vanaf Duisburg. Het oogt uitgestorven en op de achterste sporen staan lege treinen. Een grote klok op een kleine, rechthoekige toren toont me dat het tien uur is.
De trein dendert verder, in het niets, ik heb geen flauw idee wat het volgende tussenliggende station is, ik hoef alleen maar naar Kopenhagen. Uitgestrekte velden en bossen en Duitsland. Het is donker buiten, ik zie slechts schaduwen van bomen en hoogspanningskabels en elektriciteitskabels en fabrieken en straatlichten en loodsen en dorpen als lichtere sterrenclusters in de verte. Ik hoor slechts het geraas van een trein op volle snelheid, het doorklieven van de lucht, een licht gesuis ergens bovenin het raam, vioolmuziek die ik harder heb moeten zetten. Hier gaat de trein duidelijk harder dan voorheen. Nederland is te klein en te drukbevolkt om veel snelheid te maken, maar hier kunnen de remmen los. De eerder al resonerende onderdelen trillen nu nog harder, zoemen soms, kraken. De dichte gordijnen aan de kant van het gangpad bewegen een beetje. De trein maakt een flauwe bocht, trekt zich dan weer recht. Klakt dan weer wat meer, suist dan weer wat meer.
En ik laat alles achter me.

Ik had nooit gedacht dat ik ooit zou linedancen. Het bestaat eruit om als een groep een bepaalde danspas uit te voeren op de maat van de muziek, allemaal hetzelfde, elkaar te volgen. En ondanks dat ik nooit gedacht had te gaan linedancen, deed ik het op Oahu Island, Hawaii.
Een paar studentes van de universiteit van Hawaii hadden me gevraagd of ik met ze uit ging die avond. In eerste instantie zou ik met een van hen eten, maar toen haar huisgenoten thuiskwamen, hadden ze eigenlijk wel zin om uit te gaan. Ze gingen wel vaker linedancen, toch zeker een keer in de twee weken.
Een tamelijk lelijke jongeman kwam ons ophalen, en reed met een vreselijke rijstijl naar de haven toe, waar een countrybar gevestigd was, vlak bij een marinebasis. Dan zouden ze ook wat te doen hebben in de vrije weekends, zo was vast de gedachte geweest. Het publiek was rijkelijk voorzien van cowboyhoeden, en gemiddeld een jaar of dertig oud. De mannen waren veelal macho en de vrouwen schreeuwerig.

Op het grote station van Keulen is het allerminst rustig. Er stappen veel mensen de trein in, en ik zet de muziek uit omdat er drie mensen van achter in de twintig mijn coupe in komen. Heb ik toch drie uur lang de coupe voor mezelf gehad.

Mariniers houden wel van een flirt. Hun leefpatroon is niet het meest geschikte om een vaste relatie te onderhouden. Als ik aan de kant wat water aan het drinken was en naar de dansende mensen aan het kijken was, kwamen er al gauw van die mariniers bij me zitten. Vaker was ik wel dan niet aan de kant te vinden, daar iedereen echt veel meer ervaring had dan ik, en ik het bij de lastigere dansjes erg verwarrend vond soms en daardoor steeds uit de maat ging. Op de langzame nummers werd de two-step gedaan, en daarvoor werd ik de hele tijd gevraagd door allerlei mannen, die stuk voor stuk iets afstotelijks hadden. Ook de lelijke jongeman, die ons gebracht had, vroeg me mee om de two-step te doen, behalve dat hij een beetje klamme handjes had ging het wel, al zou ik nooit vrijwillig hierheen gegaan zijn als ik in mijn eentje was geweest. Hij had al te veel op om eigenlijk nog terug te mogen rijden, dus zijn rijstijl zou er niet prettiger op worden.
Vervelend was vooral de jongeman die me even voor tweeen ’s nachts – de bar zou bijna sluiten – voor de two-step vroeg. Zijn ogen stonden glazig en hij had duidelijk te veel op, en tot overmaat van ramp wilde hij daarna nog een nummer doen. Het volgende nummer was weer langzaam, en hij werd steeds kleffer, bijna in wurggreep kreeg hij me met zijn zweterige stinkende lichaam.
Op het laatst schoof hij mijn haar opzij, en vroeg hij: ‘May I give you a kiss? Ju.. ju.. just to show my affection?’
‘No, you may not, you have already gone too far!’
Ik duwde hem van me af. Hij keek naar me met een blik die een combinatie was van hopeloosheid, teleurstelling en verachting, en zei: ‘So you think… that I deserved this??!? I do not!! Now come here!’
We waren aan de kant van de dansvloer waar niemand anders meer was, daar was hij steeds blijven hangen, maar ik gaf hem geen kans.
Ik liep snel de dansvloer af, naar het toilet, waste grondig al die plekken waar hij direct mijn huid had aangeraakt.
Ik zou deze mensen toch niet meer zien, probeerde ik mezelf gerust te stellen.

In deze cabine ben ik anoniem en de enige Nederlandse. Als de reis erop zit, zie ik deze mensen niet meer. Het enige wat nog rest is slapen tot aan Kopenhagen, of zo lang als dat lukt.

Om half acht ben ik wakker geworden van gejengel van kleine kinderen in een cabine even verderop. Om elf uur komt de trein aan in Kopenhagen. Ik word rustig wakker, lees nog wat, en ga dan naar de coupe waar ik een ontbijtje kan krijgen. Daar zit ik zeker een uur, kijkend naar buiten, waar de zon schijnt.

Ik denk na. Kort voor mijn vertrek belde mijn zus. Ze raadde me aan om naar het programma ‘Gepest’ te kijken, waarin gepesten zichzelf confronteren met een bezoek aan hun oude school en het onder ogen komen van enkele pestkoppen. Nog vlak voor vertrek keek ik online naar de eerste aflevering. De helft van de voormalige pestkoppen kwam niet opdagen. Degenen die wel kwamen, deden het af als kwajongensstreken. Ze moesten een heel ander referentiekader hebben gehad. Ik weet niet hoe veel genoegdoening ik daar zelf uit zou halen.
Ik denk dat mijn voormalige pestkoppen me nog steeds haten. Ze zouden me niet de hand willen schudden, laat staan sorry zeggen. Hun referentiekader is daarmee narrowminded, en op dit moment hoef ik mezelf niet met hen te confronteren. Ik weet niet wat dat toevoegt aan mijn welzijn, het gaat juist goed nu, en dat wil ik zo houden. Sterker nog, ze zouden me de schuld proberen te geven, de wereld proberen om te draaien. Maar dat kan gewoon niet. Ik ben verder gegaan met mijn leven. Als zij willen blijven hangen, moeten ze dat zelf weten, dat is niet mijn verantwoordelijkheid.
Mijn oude school zelf zou ik wel eens willen bezoeken, het liefst wanneer de locatie waar het allemaal gebeurde tot slooppand verworden is. Dan wil ik met veel plezier meerijden in de bulldozer die alles kapotmaakt.

De trein rijdt Kopenhagen binnen. Ik pak mijn spullen, stap uit, en ga verder met mijn leven.

Ik verveelde me. De rekensommetjes waren klaar. Ik wilde nieuwe, maar die kreeg ik niet. Ik moest wachten op de rest en me van de domme houden. Anderen moest ik immers ook een kans geven om hun sommetjes af te maken. Ik kon niet wachten om verder te gaan. Maar waarmee?

Ik keek naar buiten, droomde, en wist het: ik maakte een mooie tekening in mijn schrift. Ik met allemaal sterren om mij heen. Ik gebruikte alle twaalf potloodkleurtjes die ik had, uit zo een plat metalen doosje. Op dat doosje stond een plaatje van lachende schildpadjes en kinderdino’s die met enorme potloden aan het zeulen waren, en een octopus die met elke tentakel een ander potloodkleurtje vasthield. Na een eeuwigheid – de kleurrijke tekening in mijn schrift was al lang af -  moesten de schriftjes bij de juf worden ingeleverd. Ze zou het vast een mooie tekening vinden.

Een dag later kreeg ik mijn schriftje weer terug. De sommetjes waren nagekeken. Er was met rode pen bij mijn tekening geschreven. Ik was bang voor de rode pen als er geen krullen stonden, maar wanneer foutjes ermee aangestreept waren, dan wel wanneer er commentaar stond.

‘Niet kleuren in je schrift! Alleen sommetjes, met grijs potlood!’

Mijn schriftje was vol. Alle volle schriftjes mocht ik mee naar huis nemen en aan mijn ouders laten zien. Maar deze wilde ik niet laten zien. Dan duurde het maar even wat langer voordat ik weer met een rekenschriftje thuiskwam. Ik voelde schaamte. Ik was erg bang dat ze het zouden ontdekken. Zelfs op mijn kamer mochten ze het niet vinden. Want er stond wel heel veel rood commentaar in dit schriftje, bij de tekening. Het schriftje moest dus vernietigd worden.

Onderweg naar huis liet ik het schriftje met de vrijwel foutloze sommetjes, geschreven met grijs potlood, en de kleurrijke tekening met het rode commentaar achter onder een dicht, stekelig struikje. Daar zou het niet gevonden worden, en vergaan tot pulp, voorgoed verdwenen zijn. De tekening mocht niet verscheurd worden, want ik had er toch zo veel moeite voor gedaan, en met langzaam verteren moest ik maar vrede krijgen.

Toen ik thuiskwam, voelde ik me verdacht. Ik wilde alleen maar schommelen in de tuin, niet eerst even iets eten, nee meteen schommelen. Hoog schommelen, zo hoog als maar kon, want dat mocht ik tenminste wel zelf weten.

Het rommelt een beetje in mijn hoofd. Ik zie veel flashbacks vandaag, scenes die ik me tot in detail herinner, scenes van mijn vroege jeugd, toen ik op de basisschool zat. Gemengd met de nieuwe inzichten die ik verkregen heb en de patronen die ik nu zie als ik al die scenes tot een geheel maak, aanschouw ik het toneelstuk van mijn vroegere leven. Waarin verwachtingen op school vaak heel anders waren dan zoals ik die zelf voor me zag.
Maar die inzichten komen nu, achteraf gesproken. De patronen herken ik nu doordat ik ze in sommige anderen waarneem, en vervolgens bij mezelf. Het is soms zo veel makkelijker om een overzichtelijk beeld te krijgen van andermans leven, terwijl het van een eigen leven zo moeilijk is. Daar zit je immers continu in, en andermans situatie kan ik nog wel eens naast me neerleggen.

Mijn spullen liggen verspreid over de tafel in het hoekje van het lab. Er is niemand anders, dus ik heb gewoon een grote kop thee voor mezelf gemaakt. Wat weten die anderen überhaupt van me? Wat boeit het ze waar ik gisteren was? Het hoeft ook allemaal niet, laat ze maar een beeld hebben en me niet erkennen. Weer die verwachtingen, nog steeds, net als vroeger, lang geleden. Maar nu heb ik meer inzichten verkregen in de interactie tussen mensen en hoe ik daar zelf het beste mee om kan gaan.

Ik denk aan mijn toekomst en hoe het beeld daarvan dat ik nu voor ogen heb wel eens Radicaal Anders zou kunnen uitpakken.
Ik kan straks niet pronken met die talentenbeurs waarnaar ik heb gesolliciteerd voor mijn tweede stage die hopelijk in Oslo plaatsvindt. Het is alleen niet echt motiverend om daar van alleen een karige tweehonderd euro Erasmusbeurs per maand te leven, aangezien de prijzen er niet laag liggen, ik geen aanvullende studiebeurs krijg en ik meer dan dat verdien met mijn bijbaan, die ik dan wel zal moeten opschorten. Mijn project zou vast niet het meest spectaculaire zijn geweest te midden van al die aanvragen, en totaal niet passen in de visie en idealen van het bedrijfseconomisch instituut dat het geheel aan universiteiten aan het worden is. Maar de aanvraag diende ik in, nog steeds zonder spijt, ondanks dat me expliciet werd gezegd dat ik ‘maar heel weinig kans zou maken’ (wat eigenlijk niet een bijzonder goede manier is om je studenten te motiveren).
Dan maakt het ook niet meer uit dat ik mijn diploma aardwetenschappen cum laude heb gehaald, daar krijg je geen extra studiepunten voor en het loont verder ook niet echt in dit systeem. Bovendien gaat aardwetenschappen hier als een keuzemajor op in Future Planet Studies en zal het niet meer beschikbaar zijn als apart bachelortraject. Dus ik heb ook nog eens een diploma op zak van een opleiding die straks niet meer bestaat.
Zulke hippe studies worden opgezet om tot interdisciplinariteit en verbreding te leiden – maar wat er uiteindelijk gebeurt is dat de studenten van alles wel iets weten, maar van niets echt iets diepgaands. Een soort Weetnikskunde – maar wel kan je er mee aan de bak komen, beter straks dan ik allicht, want het is hip en past in nieuwe concepten en visies. En dan komt men er nadat je aangenomen bent voor een hippe, gewilde baan achter dat je eigenlijk vrij incompetent bent en eigenlijk nog heel veel moet leren. Anderen blijven aan de kant staan, zeker nu er bezuinigd wordt op promotieplekken.
Ik kies niet de populairste stages, mijn onderzoek wordt niet gezien als Rocket Science. Mijn CV is wel vrij vol, maar wat heb ik er dan aan, als het allemaal zo kortzichtig en narrowminded is geworden? En dat onder het mom van interdisciplinariteit, een nauwere samenwerking met het bedrijfsleven (en een al even grote afhankelijkheid daarvan die daardoor ontstaat), verbreding van perspectief richting narrowmindedness door vooral niet te kijken naar vele alternatieven die gewoon naast elkaar zouden moeten kunnen bestaan.
Maar ik houd het nog steeds voor ogen om naar Oslo te gaan, wie weet komt het van pas, en het zal sowieso een inspiratie zijn voor mijn schrijven.

In mijn Radicaal Andere Toekomst word ik helemaal niet in de gelegenheid gesteld om te promoveren. De kans is verkleind door bezuinigingen, dan wel zijn er geen onderzoeken die geschikt zijn om me vier jaar lang aan te wagen, en op deze universiteit worden de promotieplekken weggegeven binnen een besloten groepje mensen in mijn vakgebied omdat zij nou net de stages hebben gedaan die daarop de beste voorbereiding vormden – maar die mij dan weer minder interessant leken. Ik weet niet eens of ik er dan wel tussen wil komen dan, ik ben immers gedefinieerd als Autist, Sociaal Labiel, Ongezellig en Gesloten figuur. Iets met intelligentie? Nooit, er is iets mis met me. Nou, er is echt niets mis met me. Ik kan heel goed met mensen omgaan, maar word hier vaak afgehouden. Het steekt anderen dat ik mijn eigen ding wil blijven doen en me niet almaar loop te conformeren. Weer anderen vinden dat juist leuk, weet ik, maar hier op de universiteit is het zeldzaam. Toch worden mij minder kansen geboden door mijn non-conformisme en de door anderen gedefinieerde mij waarvan niets klopt en welke op vooroordelen gebaseerd is. Of ik het wil of niet, daar moet ik maar op weten te zinspelen, anders ga ik nog eens op mijn bek. Vandaar het idee van mijn Radicaal Andere Toekomst.
In deze toekomst is het nadrukkelijk niet aan de orde dat ik hinderlijke consequenties ondervind van mijn non-conformisme. De Radicaal Andere Toekomst is zelfs als een gevolg te zien van het eventueel niet kunnen doorgaan van mijn in eerste instantie beoogde toekomst, maar is zeker niet onbevredigend. Ik word erkend en geaccepteerd in wat ik doe voor anderen en voor mezelf. Ik schrijf, heel veel, ik schrijf on-Nederlands en breek door met de spanning zoals de Scandinavische schrijvers dat zo goed kunnen, maar dan toch net even anders, uniek en vernieuwend, niet binnen een en hetzelfde genre te plaatsen, bizar en doordacht. Ik gebruik mijn intellect dan dus op een heel andere manier. Ik laat mijn intellect de vrije loop, maar in het academische wereldje hoeven ze me niet, en daar houd ik me dan ver vandaan, want dat voelt niet goed. Hoe interessant het ook zal blijven om te lezen in Discovery en Astronomy en National Geographic, waar toch veelal Rocket Science beschreven wordt. Maar niets over de totstandkoming daarvan, in mijn Radicaal Andere Toekomst zal ik vooral mijn common sense blijven gebruiken, me onafhankelijk van anderen verdiepen in wat me interesseert, en over die uiteenlopende onderwerpen lezen en informatie als een spons opzuigen – om het tot inspiratie te laten dienen voor mijn schrijven.
Ik zit niet alleen maar te typen en na te denken in mijn Radicaal Andere Toekomst, ik raak niet mensenschuw. Dat is dodelijk voor de inspiratie, ik zal vooral hen beschrijven die ietwat bizar zijn in deze maatschappij, met wie iets merkwaardigs aan de hand is, of diegenen die in merkwaardige situaties verzeild zijn geraakt. Daarvoor moet ik op onderzoek uit. Ik zal vooral mijn vrienden zien, en verder een alternatief winkeltje of cafeetje runnen naast het schrijven om maar voldoende onder de mensen te komen.
Ik zal ondanks alles de vruchten plukken van mijn academische achtergrond, en dat alles op een manier die zich kenmerkt door passie, vreugde, intellect, zinnigheid, oprechtheid, intens genot. Ik zal er niet ongelukkig in zijn.
Ik ga sowieso wel veel schrijven in dat gat dat er zal zijn tussen mijn afstuderen en de in eerste instantie beoogde toekomst of de Radicaal Andere Toekomst.

Het is na gisteren gewoon weer licht geworden vandaag. Het verlicht pijn, maakt de zorgen draaglijk, maar neemt ze niet weg door ze te verbergen. Ik heb alternatieven achter de hand, en dat is veilig, op een andere manier dan dat het veilig is om alleen maar achter elkaar aan te lopen en te kijken.

I won’t shiver in the cold
I won’t let the shadows take their toll
I won’t cover my head in the dark
And I won’t forget you when we part

Collapse the Light Into Earth

~Porcupine Tree, ‘Collapse The Light Into Earth’, 2002

Bestaat er zoiets als een ‘blogetiquette’, een set van regels waaraan je je als blogger dient te houden?
Nee, mijn blog is sowieso niet conformistisch. Natuurlijk zal ik geen mensen bij name beledigen of dood en verderf schreeuwen, maar dat geldt sowieso voor gedrag in het algemeen en niet alleen voor het schrijven op een blog in het bijzonder. Verder zie ik absoluut geen limitaties in wat voor een content ik hier op plaats. Mijn schrijfstijl zelf lijkt me sowieso niet te aanstootgevend te zijn.

Kan je het als blogger echt over alles hebben?
Ik ben niet van de taboes, ben open wat dat betreft. Wel zijn sommige zaken meer privé dan andere, en dat blijkt uit het feit dat ik hier sommige berichten wachtwoordbeveiligd heb gemaakt. Deze onderwerpen zijn het waard om uitgewerkt te worden, maar zo persoonlijk dat ik ze niet voor het hele wereld wijde web beschikbaar stel. In plaats daarvan kan het wachtwoord op verzoek worden opgevraagd en dan beslis ik of diegene het krijgt. Het is maar een select groepje dat kan inloggen bij deze beveiligde berichten.

Publiceer je wel eens een ouder postje opnieuw, of is dat not done?
Als een blogpostje opnieuw gepubliceerd wordt alleen maar vanwege een ziekelijke neiging tot zo veel mogelijk volgers, vind ik het een beetje achterlijk, eerlijk gezegd. Bloggers moeten dat zelf weten, maar ikzelf publiceer niet gauw een oud postje opnieuw. Ik val niet graag in de herhaling, maar ontwikkel graag verder. Een andere manier is om de datum van een al bestaande post te wijzigen, maar de vraag is dan natuurlijk wel hoe actueel dat bericht of het onderwerp dan nog is. En of er niet nog iets nieuws over gezegd kan worden, want dat kan ik wel waarderen.

Wat maakt je blog boeiend, of omgekeerd waaraan herken je een saaie blog?
Saaie blogs kennen te weinig variatie en doen ook niet echt iets unieks, maar soms wel aan een overdosis aan promotie. Ik sta eigenlijk helemaal niet stil bij de vraag of mijn blog boeiend is voor anderen. Voor mij is hij boeiend genoeg omdat ik er mijn gang kan gaan en het voor mij een persoonlijke geschiedenis vormt ook, al die berichten bij elkaar, als een soort peiler van mijn persoonlijke groei, waarin mijn referentiekader dynamisch is gebleken met de tijd, en waarop berichten zijn geplaatst die niet getekend zijn door een perceptie van een later tijdstip, tenzij het flashbacks betreft, hoewel ik niet zeer vatbaar ben voor vertekening. Mijn blog is verder als een verzamelplek voor inzichten, als een manier om writing skills op peil te houden. Dagboeken, korte verhalen, poëzie, essays. Realiteit, dromen en fictie, maar ook research. Lange verhalen zijn er ook, maar dan in de maak, en op aanvraag zijn daarvan fragmenten te lezen.

Is je schrijfstijl belangrijk om lezers aan je blog te binden?
In mijn schrijfstijl zullen sommige mensen zich vast kunnen vinden, maar anderen ook niet, denk ik. Het is soms vrij specifiek. Dat is mijn manier van schrijven. Hier geldt dat ik niet actief bezig ben met de kwestie: wat moet ik doen om mijn blog vooral voor een zo breed mogelijk publiek toegankelijk en boeiend te maken, mede door de schrijfstijl te versimpelen of uitsluitend populaire onderwerpen te kiezen. Ik schrijf datgene wat in me opkomt. En dat gebeurt in vlagen en impulsief, kan soms rauw zijn en scherpe randjes hebben, maar ik ben een voorstander van het specifieke, dat ik verkies boven een zeer brede toegankelijkheid, die het mijn inziens alleen maar oppervlakkiger zal maken. Dat past niet bij mij.

Hoe houd je de discussie op gang zonder te provoceren?
Ik ben scherp, kritisch, rauw, maar weet ook mijn grenzen van hoe ver ik wil gaan. Ik ben geen beroepscynicus en zal dat ook niet worden. Discussies moeten niveau hebben, en doordat mijn blog niet de meest laagdrempelige is, gebeurt dat vanzelf wel.

Vraag je toestemming aan de eigenaar wanneer je diens blog wil toevoegen aan je blogroll?
De linksectie. Dat ligt eraan hoe kwetsbaar iemand zich op zijn of haar blog opstelt. Acht ik iemand kwetsbaar, dan zal ik dat zeker vragen. Wil iemand vooral veel lezers, dan vraag ik dat niet, maar dan betwijfel ik ook weer of het iets toevoegt aan mijn blog, om de link naar betreffende blog in mijn blogroll te plaatsen.

Hoe stimuleer je lezers om te reageren?
Het valt wel mee hoe veel reacties ik krijg. Wel krijg ik van een select groepje trouwe lezers frequent reacties. Dat kan ik erg waarderen. Ook hier geldt dat het me niet zozeer om de veelheid aan reacties te doen is, maar eerder om inhoudelijkheid, of mate van aanmoediging door dat selecte groepje mensen. Dat motiveert ook weer.

Is commentaar van lezers welkom op je blog of juist niet, wat is voor jou een reden om een lezerscommentaar niet te publiceren?
Commentaar, kritische kanttekeningen. Natuurlijk, zo lang het maar niet doelbewust een poging is om mij te beledigen. Ik weet heel goed welke stappen in dan zal ondernemen. Weigeren is een optie. Bij ernstig misbruik lijkt me dat niet voldoende, zeker niet bij oude bekenden. Maar kritische kanttekeningen die verder geen persoonlijke aanval vormen, zal ik gewoon toestaan.

Reageer je op elke commentaar van elke lezer? Wat was de leukste reactie die je ooit kreeg op een stukje?
Zeker, mede als blijk van waardering. De meeste reacties zijn ook erg leuk, ik noem geen specifieke reacties. Het is helemaal zo dat veel bloggers maar wat langs elkaar heen bloggen, in de zin van dat ik niets terug hoor op een reactie van mij op andermans blog, in de zin van een tegenreactie daar of een reactie terug op mijn blog. Daar kom ik dan niet meer terug. Die mensen moeten maar bij anderen zijn om aan hun trekken te komen van bezoekersaantallen, als ze daar zo verslaafd aan zijn.

Wat zijn de manieren om je blog te promoten zonder het van de daken te schreeuwen of al te opdringerig over te komen?
Ik vind het eerlijk gezegd een beetje wanhopig of sneu overkomen wanneer bloggers een instelling hebben als het van de daken schreeuwen en opdringerig overal aanwezig trachten te zijn. Sommige bloggers willen, om vooral altijd in de schijnwerpers te staan, per se elke dag een bericht schrijven. Dat vind ik allicht de grootste dooddoener aan een blog. Soms is er gewoon even geen nieuws, of geen ander boeiend onderwerp om op een inspirerende wijze over te schrijven. Dan laat ik het gewoon. Zo komt het voor dat ik twee weken nagenoeg niets plaats, en dan weer zes berichten binnen een week. Dan moest er blijkbaar veel opgeschreven worden. Huis-tuin-en-keuken-bloggers zijn er meer dan genoeg, en spreken meestal wel meer mensen aan door uitsluitend concrete gebeurtenissen en zaken te beschrijven waarin meer mensen zich herkennen, liefst elke dag. Ik doe het juist met alle plezier net even wat anders. Ik maak ook geen deel uit van een hecht groepje bloggers dat elkaar steevast volgt en terug volgt. Misschien is dat ietwat eigenzinnige, onaangepaste een eigenschap die het maakt dat mijn blog veel mensen enerzijds totaal niet boeit en anderzijds een select groepje trouwe lezers trekt. Ik ben nou eenmaal geen hielenlikker van de eeuwige meerderheid. Daar ligt voor anderen misschien een uitdaging in, maar voor mij allerminst. Sommige dagen vormen uitzonderingen waarbij de statistieken ineens pieken vertonen. Maar ik ben niet verslaafd aan de statistieken van mijn blog. Die pieken bestaan dan grotendeels uit browsers die geen blijvertjes zijn, die mijn blog toevallig vinden op een bepaalde zoekterm in google, en er dan doorheen bladeren.
Concrete promotiemiddelen gebruik ik vrij weinig. Mijn blog staat op de feed van Planeetgroenlinks aangesloten, maar ik weet niet of ik dat wel wil blijven doen, hoewel het concept daarvan okee is. Er wordt zo langs elkaar heen geblogd. Dat wil ik mijn blog niet aandoen. En ik heb het lang niet altijd over politiek, alleen soms over algehele trends die ik waarneem. Ik ben het helemaal niet altijd met die partij eens, maar het is wel de enige partij die zo een blog heeft die eigenlijk is opgebouwd uit feeds van vele blogs die erop zijn aangesloten. Dat vind ik slim bedacht. Ik ben van geen enkele politieke partij lid. Ik baseer mezelf veelal op common sense, zou nooit een foto van mijn hoofd met daaronder een partijlogo als avatar gebruiken. Dat gaat mij veel te ver, en het impliceert een doorgedraaide volgzaamheid, dunkt me. Verder, alle respect voor de mensen die uitdragen waarvoor ze oprecht staan. Ik geef het eerlijk toe als ik niet oprecht ergens achter sta, of niet meer sta. Ik waan mij weer partijloos, maar heb absoluut mijn standpunten, en zal telkens kijken welke partij het beste bij me aansluit wanneer er weer verkiezingen zijn, en ook zeker stemmen. Maar wat ik beslist niet kan, is iets uitdragen, promoten, waar ik het van binnen eigenlijk niet mee eens ben, evenals over zaken waar ik dan weer niet alles van weet continu een ongezouten mening te spuien. Zeker niet op mijn blog. In dit geval ben ik ervan overtuigd dat ik genoeg referenties heb.
Ik heb mijn Twitter-account opgeheven, dat ik eerder vrijwel uitsluitende gebruikte om automatisch shortlinks naar blogartikelen te genereren wanneer ik weer iets nieuws had geschreven. Ik vond het vreemd klinken toen het een hype werd, wat kan je nou met zo een netwerksite, waar smartphonende politici en andere ogenschijnlijk heel belangrijke figuren zich naar de lazarus twitteren? Wonen ze al hun debatten dan nog wel bij, of zitten ze gewoon te tweeten omdat hun baan zo onwaarschijnlijk saai lijkt? Enfin, ik heb mij dat natuurlijk afgevraagd, en besloot toch om een account aan te maken en te testen wat dat nou precies is, Twitter. Anders vind ik niet dat ik het recht heb om er mijn mening overheen te laten gaan. Ik heb het account aangemaakt, er mijn blogfeed op aangesloten zodat er elke keer een shortlink zichtbaar werd zodra ik een blogbericht plaatste. Wederom promotie. Deze verzopen echter een beetje in de tweets van velen die circa elke tien minuten een tweet laten – vergelijk met de scheet, voor beiden geldt dat iets minder frequent prettiger is. En ik heb uiteraard enkele sociale experimenten uitgevoerd met behulp van mijn Twitter-account. Dat kon ik niet laten. Gewoon om te kijken welke belangrijke politieke bollebozen me terug zouden followen, en om te kijken wat er gebeurt als ik iets zeg met daar achteraan de tag #PVV. Maar nu heb ik gezien wat er gebeurde, en gelachen om de uitkomst van mijn zeer subtiel uitgevoerde experimenten, en daarmee verder ook besloten dat behalve dit lolletje Twitter geen enkele toegevoegde waarde heeft voor mij en mijn blog.
Eigenlijk zijn de enige zinnige actieve promoties die ik nu nog maak het af en toe handmatig plaatsen van een link naar een van mijn blogposts op Facebook, als ik denk dat er daar een zinnige discussie uit kan voortkomen, en het regelmatig deelnemen aan een Blogkermis. Dat is een nieuw concept waarbij een initiator via die website een bepaald thema aandraagt, waar vervolgens verschillende andere bloggers op kunnen reageren door een link te sturen naar een daaraan gerelateerd blogbericht. Die worden vervolgens in een verzamelbericht op het blog van de initiatiefnemer geplaatst, die het tot een geheel maakt.
Ik kan publiceren en toch zelf een beetje anoniem blijven, juist door sommige zaken universeler te maken. Misschien hebben anderen daar ook wat aan, ik weet het niet. Al met al vind ik het fijner dat dit door een select groepje nadenkende mensen wordt gelezen en niet door een boel oppervlakkige – huis, tuin en keuken en dat is dan de hele leefwereld – figuren. Dit blog heeft überhaupt niet als doel om oppervlakkig te zijn. Mede daarom promoot ik het nauwelijks nog – het is zonder dat sterk genoeg. Overigens zie ik in dat de mate van promotie ook afhangt van het doel dat iemand voor ogen heeft met het blog. Hierin moet men zich echter niet verliezen, dan komt het wanhopig over.

Sta je open voor gastbloggers op je blog en hoe pak je dat aan?
Mijn blog is een onderdeel van mijn persoon geworden. Een soort territorium. Een ander zou beter een eigen blog kunnen beginnen. Een gastblogger zou bovendien behoorlijk wat content moeten aanleveren om niet te verzuipen in mijn blogberichten. De kleur, de uniciteit van dit blog wil ik graag waarborgen, en ook aanmoedigen bij anderen. Mocht ik in een groepje willen bloggen, dan zou ik een ander blog starten. Maar mijn blog zou hiervoor nooit opgeheven worden, dit is mijn online plekje.

De ontwikkelingsniveau’s
Op het eerste niveau, dat van Primary Integration, overheerst egocentrisme, en is er weinig of geen vermogen tot empathie. Zelfreflectie ontbreekt, en eigen verantwoordelijkheid wordt nooit genomen wanneer er iets mis gaat. Innerlijke conflicten zijn er niet, en zijn uitsluitend hinderlijk en ongewenst. Het belangrijkste streven in dit niveau is conformisme en aanpassen aan normen van vooral meerderheden; dit wordt continu nagestreefd. Het lijkt me verleidelijk om in dit niveau te blijven hangen, aangezien individuen binnen dit niveau het niet altijd als ‘slecht’ ervaren: er zijn immers geen innerlijke conflicten, die slecht zijn volgens betreffende personen. Het besef dat men als persoon nog kan doorgroeien is lang niet altijd aanwezig bij mensen in dit niveau: het gaat immers goed, het is allemaal wel welletjes, men hoort ‘erbij’ of streeft daarnaar.
Een beginnende desintegratie treedt op bij het tweede niveau, dat van Unilevel Disintegration. Niet langer is innerlijk conflict afwezig, maar wel blijft het oppervlakkig (unilevel) en zonder richting. Innerlijke conflicten uiten zich in de vorm van onrust, gevoelens van depressie, psychosomatische klachten, angsten en humeurschommelingen. Zij geven onvoldoende aanleiding tot het ontstaan van een eigen normen- en waardensysteem. Nog altijd is de aandrang tot conformeren aanwezig, die een sterke invloed uitoefent op de keuzes van het individu. Keuzes maken is daardoor niet altijd even makkelijk, en het denken is vaak circulair. Verschillende keuzemogelijkheden en waarden voelen vaak als gelijkwaardig aan: er is veel emotionele ambivalentie.
Op het derde niveau, van Spontaneous Multilevel Disintegration, is innerlijk conflict veelvuldig aanwezig. Nog steeds gebeurt het spontaan, maar nu krijgt het richting en geeft het aanleiding tot emotionele groei. Het gedrag wordt niet langer overheersend bestuurd door de aandrang tot conformeren, maar steeds meer door een zich ontwikkelend normen- en waardensysteem, gebaseerd op eigen cognitieve en emotionele ervaringen. Door het loslaten van de neiging tot aanpassen aan overheersende normen, van ‘wat hoort’ of ‘gangbaar’ is, ontstaat een positieve onaangepastheid. Het streven hierbij is om een beter mens te worden, met een innerlijk conflict tussen hoe het individu is en hoe het zou kunnen en willen zijn. Dit leidt tot gevoelens van onvrede met zichzelf, angst en verdere morele conflicten van een intense aard. Hoewel deze emoties in algemene zin gezien worden als negatief, beginnen zij in deze fase ondanks dat bij te dragen aan een positieve ontwikkeling van de persoonlijkheid. Het is zelfs uiterst onwaarschijnlijk dat een individu vanuit dit niveau terug glijdt naar de eerste twee niveaus.
Het individu stuurt de gehele persoonlijkheidsontwikkeling via innerlijk conflict bewust in het vierde niveau, die van Organised Multilevel Disintegration. Het autonome normen- en waardensysteem wordt nog sterker afgebakend, en het persoonlijkheidsideaal wordt duidelijker, maar ook meer bereikbaar. Het bereiken van dit niveau zorgt voor rust, evenals voor een hoger empathisch vermogen, een sterk verantwoordelijkheidsgevoel, zelfbewustzijn, authenticiteit, zelfreflectie en autonomie in praten en handelen. De grote stuwende kracht is een streven naar zelfperfectie, voor ieder individu anders ingevuld.
Op het vijfde en laatste niveau, dat van Secondary Integration, verdwijnen de innerlijke conflicten doordat het persoonlijkheidsideaal bereikt wordt. Eigen normen en waarden zijn dan optimaal geintegreerd in het alledaags leven van de individuen op dit niveau. Emotionele en cognitieve structuren zijn met elkaar in harmonie, en empathie en altruïsme zijn prominent aanwezig.
Volgens Dabrowski bevindt een meerderheid zich op het eerste niveau voor de rest van zijn of haar leven. Anderen blijven hun hele leven met angsten en neurose kampen in niveau twee, waarbij dus nooit nieuwe, meer ontwikkelde emotionele en cognitieve structuren zullen ontstaan. Niveau drie en hoger wordt door een minderheid bereikt. Het lijkt me natuurlijk ook mogelijk dat er individuen zijn die kenmerken vertonen van meerdere niveaus, asynchroon, in crossover zijn. Bij sommigen kan al vroeg altruïsme aanwezig zijn, terwijl innerlijke conflicten nog niet voor verdere persoonlijke groei aan het zorgen zijn.

De krachtfactoren
Waarom is hoogbegaafdheid belangrijk binnen deze theorie? Er worden door Dabrowski drie groepen van krachten onderscheiden die bij persoonlijke groei een rol spelen. De eerste is de aanleg van het individu: kenmerken en capaciteiten. De tweede factor omvat de invloeden van de sociale omgeving. De derde factor bestaat uit alle bewuste en autonome processen in het individu, waarbij deze bewust kiest om componenten uit de eerste dan wel uit de tweede factor te accepteren en te versterken, dan wel te verwerpen en te beperken: het gaat om de wil om zich te ontwikkelen, het individu is er dan actief en bewust mee bezig. De derde factor wordt dus gevormd door interactie van de eerste twee factoren en kan zich gedurende het hele leven blijven ontwikkelen. Vooral vanaf niveau drie en hoger speelt de derde factor mee in de ontwikkeling, om uit te groeien tot een sterke drijfveer op de hoogste twee niveaus. Al met al kan gezegd worden dat het bereikte ontwikkelingsniveau een resultaat is van erfelijke factoren en hun interacties met de sociale omgeving en met al dan niet de wil om te groeien, die zelf weer een product is van aangeboren aanleg: de capaciteit tot innerlijke transformatie, gecombineerd met de positieve sociale invloeden. Hoogbegaafdheid is vooral van belang voor de developmental potential, de eerste factor. De aanleg om persoonlijk te groeien bepaalt onder ideale omstandigheden de grenzen van ontwikkelingsmogelijkheden van een individu.

& Ik
De theorie bevestigt dat ik persoonlijke groei heb doorgemaakt en is zelfs op zich weer een kleine verrijking voor mij. Innerlijke conflicten, getriggerd door ontvangen negatieve energie, zijn niet leuk om ervaren te hebben, maar waren er niet zonder reden. Ze hebben tot besef geleid, tot een streven, een ambitie, en wilskracht en doorzettingsvermogen om die te bereiken, gepaard gaande met een groter incasseringsvermogen. Dit alles is helemaal losstaand van personen die negatieve energie op mij trachtten over te brengen door onder meer het dwingen tot conformeren en pestgedrag in het verleden. Onafhankelijk van wat de meerderheid vindt en denkt kan ik het beste persoonlijke groei doormaken, ver van onvoorwaardelijk conformisme vandaan, omdat dit voor mij veelal hinderlijk bleek en blijkt te zijn. Verder is het voor persoonlijke groei van belang om niet altijd in de slachtofferrol te blijven hangen, laat staan om een eigen voorgeschiedenis te ontkennen, omdat deze juist bijdraagt aan zelfreflectie en verantwoordelijkheidsgevoel en daarmee persoonlijke groei. Ik erken en accepteer ook des te meer dat ik niet bepaald gemiddeld ben, en erken daarin ook de rol die intelligentie bij mij speelt, terwijl ik dat in het verleden vaak ronduit ontkend heb. Conformeren zou mij dus des te meer moeite en energie kosten, me uitputten. Liever steek ik mijn energie niet daarin. Ik help juist graag anderen, en ik blijf me ontwikkelen, wat een actief proces is bij mij – besefte ik me voordat ik over deze theorie las. Dat ontwikkelen is allerminst dwangmatig, veel blijft hetzelfde, de verrijking is daarbij op te tellen en ontkracht niet zomaar het eerder bereikte – juist niet. En ik kom tot rust, waardoor ik des te meer energie overhoud om mezelf te verrijken, me nog meer te ontwikkelen, en met alle plezier ook. Van mijzelf mag ik zo zijn zoals ik nu eenmaal ben, en dat lijkt me het belangrijkste. Niet meer laat ik anderen daar zo een stempel op drukken, anderen die minder persoonlijke groei hebben doorgemaakt maar dat niet beseffen, die denken dat ze er al zijn terwijl ze nooit in staat van innerlijk conflict zijn geraakt om ze tot meer besef te doen komen. Zij denken er al te zijn, misschien in hun eigen wereldje, dat misschien net een heel klein stukje kleiner is, een wereldje waarin het normaal is om oogkleppen op te hebben, maar waarin niemand beseft dat hij oogkleppen draagt, en waarin het leven rustig voortkabbelt, en al het vreemde of nare vooral een ver-van-mijn-bed-show is. Hoe psychisch gezond is dat, of zijn er meerdere staten van psychische gezondheid? De definitie daarvan lijkt me niet eenduidig, is niet voor iedereen hetzelfde. Het eerste niveau kan door velen als gezond ervaren worden, evenals de hoogste niveaus, waarbij er volgens mij de meeste ruimte is voor eigen creativiteit, inzichten en de uitdaging om jezelf te blijven ontwikkelen – maar niet bij in permanente staat van in niveau vijf verkeren. Hoe wenselijk is het dan om niveau vijf te bereiken? Het streven naar die perfectie is al een ideaal op zich, maar die perfectie zal ik nooit bereiken. Wat perfectie is, is bovendien aan eigen perceptie onderhevig. Op het vijfde niveau is alles bereikt, dan is er niets meer om op door te groeien, terwijl dat juist een drijfveer voor me is. Tijdelijk op niveau vijf zitten is geen probleem, als het maar niet voor altijd is. Idealen worden regelmatig bijgesteld, en die bepalen de richting waarin ik mij wil ontwikkelen. Want ik wens me hoe dan ook te blijven ontwikkelen.

I know the pieces fit
‘Cause I watched them fall away
Mildewed and smouldering
Fundamental differing
Pure intention juxtaposed
Will set two lovers’ souls in motion
Disintegrating as it goes
Testing our communication
The light that fueled our fire then
Has a burned a hole between us so
We cannot see to reach an end
Crippling our communication

I know the pieces fit
‘Cause I watched them tumble down
No fault, none to blame
It doesn’t mean I don’t desire to
Point the finger, blame the other
Watch the temple topple over
To bring the pieces back together
Rediscover communication

The poetry
That comes from the squaring off between
And the circling is worth it
Finding beauty in the dissonance

There was a time that the pieces fit
But I watched them fall away
Mildewed and smouldering
Strangled by our coveting
I’ve done the math enough to know
The dangers of our second guessing
Doomed to crumble unless we grow
And strengthen our communication

Cold silence has
A tendency to
Atrophy any
Sense of compassion
Between supposed brothers
Between supposed lovers

I know the pieces fit

~ Tool, ‘Schism’, 2001

Mijn buurman kwam ruim twee en een half jaar geleden hier wonen, tegelijk met mij en nog een aantal anderen. Het studentencomplex met containerwoningen was net opgeleverd. We waren tegelijk aan het klussen en aan het zeulen met verhuisdozen.

Ik kon leuk met hem kletsen en lachen om de grappen over zijn homoseksualiteit. Hij was in staat om in geuren en kleuren over zijn dates te vertellen, die soms ook bij hem thuis kwamen. En hij kwam ook veel van mij te weten.
We keken naar A nightmare before Christmas en Little Britain bij mij. Zulke humor konden we waarderen.
Hij was vreemd genoeg geobsedeerd door Christina Aguilera, had overal posters van haar hangen, en heel vaak stond haar muziek aan als ik naar de buurcontainer hopte.

Steeds minder was hij thuis. Steeds slechter was hij bereikbaar. Ik kwam hem af en toe tegen bij het weggaan en dat was het. Een keer per maand. Ik liet hem in die tijd maar los.
Toen ook dat uitbleef, leek het alsof hij helemaal niet meer in zijn container woonde, maar het was nog wel volledig ingericht.

Twee weken geleden was er ineens veel uit zijn containerwoning weggehaald. Vorige week stond er een bank voor de container, gekanteld, maar van hem geen spoor. Gisteren was de woning helemaal leeg. De buurman is verdwenen, of met de noorderzon vertrokken, net hoe je het wil noemen.

Zo kan dat gaan.

Wie komt er per mei, of misschien per juni? Hopelijk geen gettoblaster. We zullen zien.

And this little light of mine, a gift you passed on to me;
I’m gonna let it shine to guide you safely on your way,
Your way home …
~ Tool, ’10,000 Days’, 2006

Mede het kabinetsbeleid is hier debet aan, is eigenlijk de grootste veroorzaker te noemen van de mentaliteitsverandering op de universiteit. Ze is een ster gebleken in het afbreken en kapotbezuinigen van kenniseconomie en het zo massaal mogelijk (lees: studentenaantallen) met zo min mogelijk personeel (lees: universitaire docenten) produceren van halffabrikaten (lees: nog niet geheel competente afgestudeerden), liefst gemaakt van edelmetalen (lees: steeds meer vooral weggelegd voor degenen met een rijke papa), met hierna beperkte mogelijkheden tot verdere ontwikkeling aan de universiteit zelf (lees: steeds meer promotieplekken worden wegbezuinigd). Er is in deze visie bijzonder weinig plaats voor diversiteit en individueel talent.

Zo is mij vandaag ter ore gekomen dat het Huygens Scholarship Programme, een beurs waarnaar zeer goede studenten kunnen solliciteren ter ondersteuning van hun onderzoeksprojecten in het buitenland, wordt afgeschaft. Terdege ben ik mij ervan bewust dat ik begin dit jaar een aanvraag hiervoor in de vorm van ongeveer een boom aan papier heb verstuurd, waaronder onder meer een voordrachtsbrief, motivatiebrief, curriculum, cijferlijst en twee referenties. Dit voor mijn geplande onderzoeksproject in Noorwegen, vanaf begin 2012.

Desalniettemin zal ik weigeren mij in de vorm van een halffabrikaat de vrije markt op te laten jassen door de heren langstudeerders uit het kabinet, omdat ik anders te veel geld zou kosten. Ik hoop door te groeien op de universiteit; ik ben niet uit te drukken in geld. Langstuderende kortetermijndenkers van het kabinet, uw blikken en woorden spreken in eurotekens, schuif het vooral door naar de volgende generaties, want naïeve sprookjes over grootse rijkdom in de toekomst houden jullie uiteraard in stand met het veranderen van de spelregels terwijl het spel gespeeld wordt – maar niet zodanig dat jullie er zelf last van hebben, uiteraard, dat nooit. Misschien moeten jullie juist investeren, zo kan voorkomen worden dat het onderwijs niet nog verder afglijdt dan nu het geval is, maar dat is natuurlijk niet goed voor het aantal followers op Twitter.

De radartjes van deze fabriek zullen vastroesten als dit zo doorgaat, maar dat zien jullie niet, want dat kan jullie aan je reet roesten. Liever kopen jullie Strike Fighters om het buitenland tevreden te houden als postzegelkavel Nederland met grootheidswaan. En van wiens geld? Bedankt.

Erg verbazend dat we steeds verder dalen in de internationale toplijst van universiteiten en kenniseconomieen vind ik het niet, waarom zijn jullie dan zo verbaasd? Het kwartje valt blijkbaar nog steeds niet, dat kan ook niet met oogkleppen van biljetten op.

Rocket engines burning fuel so fast
Up into the night sky they blast
Through the universe the engines whine
Could it be the end of man and time?
Back on earth the flame of life burns low
Everywhere is misery and woe
Pollution kills the air, the land and sea
Man prepares to meet his destiny
~ Black Sabbath, ‘Into the void’, 1971

Stabiel. Ik zong, zocht lyrics op, precisie. Schreef zelf lyrics.
Samen zingen was een hoge drempel, en met wie?
Het vormen van een eigen band mislukte. Aansluiting vinden bij andere bands ook.

Ik zong. Totdat ik zweeg. Zonde.

Verscheurde mijn lyrics. Zonde.

Ik zou het vast nog kunnen.

Well she’s walking through the clouds
With a circus mind that’s running round
Butterflies and zebras
And moonbeams and fairy tales
That’s all she ever thinks about
Riding with the wind.
~ Jimi Hendrix, ‘Little Wing’, 1967

Het staat weer op de kaart. En hoe. In winkelcentrum de Ridderhof werden de vaste boodschappen gedaan. En uitgerekend daar schiet iemand met een mitrailleur om zich heen, in het wilde weg, nietsontziend. Zelfs kinderen zijn daarbij niet ontzien.

Zes onschuldige dodelijke slachtoffers zijn er, vijftien gewonden, en een ongestrafte dader die na deze gruweldaden zelfmoord heeft gepleegd.

Voor mij was het vroeger als kind een heel uitje om met mijn vader mee te gaan naar het winkelcentrum en daar de grote wekelijkse boodschappen te doen. Het lijstje voor te lezen dat altijd door mijn moeder was geschreven en waar mijn vader absoluut niet zonder zou kunnen. Om zelf mee boodschapjes bij elkaar te scharrelen als ik van de vorige keren onthouden had waar het product stond, en het dan ook van het juiste merk te pakken. Ik hielp goed en kreeg dan steeds een Gulden waarvan ik ofwel iets mocht kopen (toen kon je nog bepaalde zakken chips voor dit bedrag of minder vinden), ofwel kreeg ik de Gulden uit het winkelwagentje dat ik moest terugzetten in de rij nadat mijn vader de boodschappen in zijn auto geladen had. En de moordenaar herlaadt zijn mitrailleur, schiet zelfs op kinderen die daar met hun vader boodschappen doen.

Op woensdagmiddag was ik vrij toen ik nog op de basisschool zat, en ging ik met mijn moeder mee naar de markt bij het parkeerterrein. Daar kreeg ik dan steevast een speculaasje, een plakje worst en een plakje kaas. Twee keer een pond jong. En hier begint het schieten.

Ik ging naar de bibliotheek bij het winkelcentrum totdat ik zo ongeveer alle B- en C-boeken gelezen had nog voordat ik naar de middelbare school ging. En in paniek verzamelt men zich bij de bibliotheek.

Bij dit winkelcentrum werd mijn kleding gerepareerd, hier ging ik naar de drogisterij, hier haalde ik patat op de makkelijke dagen. En de moordenaar schiet een medewerker van de kledingwinkel dood.

Aan de andere kant van het kruispunt bij dit winkelcentrum bezocht ik mijn eerste middelbare school, dagelijks ritme. En niemand kan wennen aan het ijzingwekkend snelle ritme van de mitrailleur.

Bij dit winkelcentrum wachtte ik op de bus toen ik in Leiden op de middelbare school zat, of pikte ik mijn toenmalige vriendje uit Den Haag op, of nam ik weer afscheid van hem in omhelzing. En de nabestaanden omhelzen elkaar in wanhoop.

Later werden de grote wekelijkse boodschappen steeds meer op zaterdag gedaan, en kleine boodschappen af en toe nog tussendoor. Vrijdagen kwamen niet meer zo goed uit toen ik naar de middelbare school ging, het ritme veranderde doordat mijn vader mij naar Amsterdam bracht op vrijdag omdat ik daar aan baanwielrennen deed.

In plaats daarvan was zaterdag de dag voor de grote boodschappen. Mijn moeder rijdt geen auto, mijn vader is door de week druk met zijn baan, en op zondag zijn de winkels in Alphen gesloten. En op deze zaterdag..

De moordenaar heeft zijn mitrailleur herhaaldelijk opgeladen, kon er maar geen genoeg van krijgen, totdat hij zichzelf trof bij de ingang van de Albert Heijn. Eerloos lagen de onschuldige slachtoffers daar, tot aan de nacht vanwege forensisch onderzoek. De nacht is ontwricht. Alphen is ontwricht. Huilende mensen omhelzen elkaar. Zijn foto komt online. Earlier, I must have seen his face somewhere in this place.

Ik raakte ontdaan, werd verdrietig van de beelden op het nieuws toen ik dat aanzette. Ik kreeg bezorgde lieve berichten van vrienden. Ik was op dat moment in Rotterdam bij mijn oudtante van 92, een oude, wijze, levenservaren dame die me getroost heeft, even tot rust heeft doen komen en van wie ik haar telefoon mocht gebruiken, voordat ik weer huiswaarts ging.

Ik belde mijn ouders die nog altijd in Alphen wonen, maar zij waren er gelukkig minder van op de hoogte dan ik op dat moment omdat mijn moeder op dat moment familie op bezoek had, waaronder ook kleine kinderen die gelukkig heel veel aandacht nodig hadden, en omdat mijn vader op dat moment gelukkig in Berlijn zat voor zijn werk. Daardoor is het voor hen niet van de grote boodschappen op zaterdag gekomen.

De gehele Alphense gemeenschap is diep getroffen, ooggetuigen zijn totaal ontdaan. Een van hen, de eigenaar van de dierenwinkel, praatte voor de camera en bracht zijn kleine kinderen vroeger naar de kinderopvang waar mijn moeder werkte. In Alphen is niemand echt anoniem doordat het een beperkte omvang heeft. Gezichten zie je herhaaldelijk, herken je, ons kent ons. Wie zouden het zijn?

It could have happened anywhere. It could have happened to anyone.

Maar ik ken deze plaats zo goed, hier heb ik ook roots, herinneringen. Des te moeilijker is het te bevatten dat zoiets ook vlakbij kan gebeuren, op een plaats die ik heel goed ken, en slachtoffers gemaakt heeft die ik misschien wel van gezicht ken. Het is schokkend. Ik hoop dat zij in vrede zullen rusten, en wens directe nabestaanden veel sterkte toe.

In wat voor een wereld leven we? Een die behoorlijk wreed kan zijn. Maar angst moet niet de boventoon voeren, want dan zou je niets meer durven, niet meer fatsoenlijk kunnen leven, niet eens je boodschappen durven doen of ‘s avonds over straat durven fietsen. Dat belemmert. Het had overal kunnen gebeuren, en bij iedereen. De dader bij de betreffende kwestie is er gelukkig niet meer, dat is nog een geruststelling.

En de lente zet onverbiddelijk door, de zonnige windstilte werd bruut kapotgeschoten. Het leven zal verder gaan, en laat bij sommige personen, op sommige plaatsen, op sommige tijden littekens achter. Maar het gaat verder, en samen staan we daarin sterk.

And you can’t tell me just who you are
You buy new clothes just to hide those scars
You built that roof just to hide those stars
Now you can’t take it back to the start
~ Lupe Fiasco, ‘The instrumental’, 2006

Update: Mijn moeder was vrijdag bij de Square Mode in de Ridderhof om een nieuwe legging uit te zoeken. Zij werd geholpen bij haar keuze door de eigenaresse. Ze kwam er vaker, en de eigenaresse maakte altijd een leuk praatje met haar. Op deze zaterdag werd de eigenaresse van Square Mode vermoord bij de schietpartij.

herhaald is het te zien
hoe men zich blindstaart
alsof men al een beeld
heeft gevormd uit

vervormde
vertekende
verspiegelde
verprojecteerde

lichtbundels die
lijken zonder bron

A choice not an echo
And as your world comes down,
I will be there
‘~ Kittie, ‘Look so pretty’, 2004

Especially in hard times, you get to know your people, if only you allow them to know about your situation. At these moments, true friends stand out from the rest, by showing sincere interest and interaction.

(C) Alicekaren

Het went wel. Ik ben er blij mee.

Die ene docent. Die is ook duidelijk hoogbegaafd. Veel mensen snappen hem niet, omdat hij voor die mensen te veel denkstappen overslaat als hij statistiek en wiskunde uitlegt. Onnavolgbaar lijkt hij voor sommigen. Duizend-en-een-dingen doet hij er verder nog naast op de universiteit. Stilletjes, nergens is hij echt het hoofd van, maar hij zit in allerlei commissies, en toch is hij een solist. In de schaduw staat hij, geen populair figuur, maar hij is wel cruciaal. Als een soort achtergrondstraling is hij toch overal aanwezig, haast onmerkbaar, en behoorlijk ondergewaardeerd.

Collegetijd. Zo goed als afgesloten. Ik leek niet altijd op te letten, deed dat stilaan wel, tekende vaak cartoons, maar pikte wel alles op. Aantekeningen maakte ik ook zelden, maar als ik ze maakte waren er natuurlijk wel tien die ze graag van me zouden willen overnemen. En dan toch een goed cijfer. Misschien was dat storend voor anderen.
Geen wonder dat ik me vaak ongelukkig heb gevoeld in mijn bachelortijd. Wie zich, soms openlijk, frustreerde over mijn houding, wie mij maar ongeïnteresseerd vond, heeft geen goed beeld, te vroeg geoordeeld, kent mij gewoon niet goed of kan mij niet in zijn of haar eigen referentiekader plaatsen. En ondertussen zaten ze zelf met elkaar te fluisteren in de collegebanken. Zelf hebben ze natuurlijk overal inspraak in, dat recht hebben ze zichzelf toegeëigend, ook over de zaken waarvan en personen van wie ze niet alles weten – maar wel denken te weten. Als je zoals hen bent, is het een kleine moeite om grote populariteit te verwerven op deze universiteit. Want zulke mensen willen ze overal voor hebben, openlijk erkend in de commissies, in de spotlight, met hun eeuwige lach, zo loyaal en sociaal, smile smile. En dat willen ze vaak ook, populair zijn. Als het kan, waarom dan niet? En ze kijken je raar aan omdat je nooit mee uit gaat, hebben geen oog voor dat hun druggie experimenten en dergelijke bij jou kant noch wal raken, want zelf vind je dat niet eens zo gezellig. Dat is niet ieders manier, maar zij denken van wel. Dan: ‘Doe nou eens gezellig!’ Alsof ik niet gezellig ben als ik niet minstens aangeschoten ben.
Het is de perceptie van wat ‘sociaal’, ‘gezellig’ en ‘open’ precies inhouden, die verschilt. Ik vind mijzelf voldoende sociaal, loyaal, en open minded, maar op de universiteit vinden veel mensen mij maar gesloten, introvert, vreemd, een uitputter van resources door een te veel aan studiepunten, et cetera. Terwijl ik toch echt meer dan eens mijn best gedaan heb om een leuk (doch vrij oppervlakkig) praatje te maken, om interesse te tonen in hun wel en wee (zonder wedervraag die toch niet kwam), om rekening te houden met hun inzichten bij samenwerkingsopdrachten (om in de nacht voor de deadline nog grondig eroverheen te moeten als karrentrekker omdat er soms anders vrij weinig gebeurde of er nog best wat fouten in konden zitten). De ontbrekende eenduidigheid komt door dat verschil in perceptie. Mensen hebben vaak de neiging om alles, al dan niet onbewust, te stroken naar hun eigen referentiekader, hun eigen wereldbeeldje, en alles dat er niet in past, is per definitie niet goed, niet sociaal, of iets anders negatiefs. Ik wil me niet aan hen conformeren, niet door mee uit te gaan, niet door te gaan onderpresteren, niet door wel heel ver, te ver, buiten mijn oevers te treden. Ik stroom rustig verder. En ik laat hen lekker, ik wil ze niet afdoen als volledig fout – ze moeten vooral zelf weten – omdat ze niet echt in mijn wereldje cq. referentiekader zitten andersom (wat bij mij wel een bewust proces is), maar ik heb verder ook weinig boodschap meer aan hen, dat is duidelijk. Laat ze maar voortkabbelen.

Het is hier waar hoogbegaafdheid en de diversiteit onder mensen met deze eigenschap onvoldoende wordt erkend. Je kan denken dat het vreemd is, het is nota bene op de universiteit. Maar dan nog. Ook daar. Wat nou kenniseconomie, wat nou erkenning van individueel talent? Welkom op de lopende band van de fabriek! Zoek jij even de aparte, merkwaardige of vreemde exemplaren eruit, want die kunnen we niet verkopen hoor! -Zijn die ‘vreemde’ exemplaren dan nooit bijzonder, en hoe veel positiefs zouden ze juist kunnen betekenen?
Ik leef geen ongelukkig leven nu, want ik heb de eigenschap erkend als een positief iets. Anders zou er een moment komen waarop ik zou vastlopen. Ik ben niet in staat om een meerderheid van mensen te overtuigen van wie ik nou echt ben. Veel belangrijker vind ik het om in vrede met mijzelf en met al mijn eigenschappen te leven, en met de mensen die mij dierbaar zijn, die mij daarin wel erkennen.

All my designs simplified
And all of my plans compromised
And all of my dreams sacrificed
~ Porcupine Tree, ‘Arriving somewhere but not here’, 2005

Gadgets. Dat is altijd gloednieuwe elektronica, het liefst het nieuwste van het nieuwste, met een flashy schermpje of andere voor sommigen zeer interessante foefjes en allerhande applicaties. Een gadget is nooit tweedehands. En ook niet duurzaam. Vaak gemaakt om na hoogstens enkele jaren weer stuk te gaan – immers dan nemen we toch wel weer een nieuw abonnement met toestel dat op dat moment weer het hipste en allernieuwst is.
Ik ben in dat opzicht niet bepaald materialistisch. Het kost allemaal geld, en je moet er maar achter staan. Je kan me een fossiel vinden, maar ik ben niet zo van de gadgets. Moet ik vierentwintig uur per dag internet binnen handbereik hebben, en bereikbaar zijn voor iedereen? Nee, dat hoef ik niet.
Ik ben al bijna altijd mobiel bereikbaar. Mijn mobiel kan bellen en sms’en. Dat vind ik dan weer genoeg. En ja, de batterij kan ook een week mee, in plaats van een of hoogstens twee dagen; Een veelgehoorde uitspraak: ‘Buhuu, ik ben mijn lader vergeten’ -’Welke van de vele?’. Ik heb dus niet het idee dat ik echt iets cruciaals mis. Ja, okee, lollig dat Angry Birds, en allerhande andere spelapplicaties, maar zonder dat is het einde van de wereld nog niet in zicht. Zonder dat ga ik ook niet stuiptrekken, terwijl ik gefrustreerde kreten slaak: ‘Twwwwittter.. twitch.. twittertweet!’ en ‘Moet op facebook, nu! Klikkerdeklik por por like like aah want ik moet dat profiel van die ene nog even bestuderen en nog even gezellig wat F*ville spelen!’
Ik facebook af en toe, dan zeg ik iets raaks, en verder val ik niemand lastig met o zo cool geraaskal of allerhande spelapplicatie-updates, want wie is er nou echt geïnteresseerd in hoe veel koeien ik al gemolken heb en hoe veel crops I have grown en how many kids I may have raised as the farmer’s beautiful wife? Hmm, daar zeg ik natuurlijk iets. Een televisie heb ik niet eens in mijn studentenwoning. Wel Uitzendinggemist, geen commerciële zenders, en torrents snap ik ook, zodat ik af en toe eens iets goeds kan downloaden. Maar op Uitzendinggemist ben ik ook wel selectief, straks eindig ik als een diehard Boer zoekt Vrouw-kijkster en dan gaat het volgens mij niet zo goed meer met me. Dat terzijde.
Mijn laptop en notebook heb ik tegen een vriendenprijsje tweedehands overgenomen. Ze doen het prima, kunnen alles wat ik nodig acht, zijn modern zat, maar niet het nieuwste van het nieuwste.
Mijn mobiel is een fossiel (analyse van omliggende aardlagen / het frontje leren mij dat deze uit 2003 afkomstig is), een cultuurhistorisch erfstuk, met een blauw scherm, zwarte lettertjes, een heroïsche Nokia. Die lijkt maar niet stuk te kunnen. Blijkbaar duurzamer geproduceerd dan hedendaagse gadgets. Mede doordat hij niet stuk kan, heb ik hem nog. Omdat ik handmatig alle nummers zou moeten overzetten, heb ik het toestel uit circa 2005, een tweedehands gift met een kleurenscherm, nog niet in gebruik genomen. Dat zou binnenkort wel eens kunnen, hoewel ik mijn trouwe oude Nokia nooit van enkele etages hoog naar beneden zou smijten, om hem nou eindelijk eens stuk te krijgen omdat alle elektronica nou eenmaal eens aan zijn eind zou moeten komen want dan kopen we weer nieuwe, zelfs al is hij dan gedegradeerd tot reserve. Zo ga ik niet met mijn spullen om. Geeft niet, we kopen wel weer een nieuwe? Mijn notebook is al een keer gerepareerd. Dat doe ik liever. Duurzaamheid uitdragen, maar wel meedoen aan alle hypes, consumeerderen, een spoor van uit de gratie geraakte gadgets achterlatend (die dan zooo 2010 of zooo 2009 zijn)? Best wel tegenstrijdig..
Overigens kan ik goed omgaan met software die ik nodig heb voor mijn opleiding. Gadgets zijn er echter vooral ter vermaak en besteding van vrije tijd of opvulling van verveling, en ik verveel me toch niet vaak.

Misschien ben ik een fossiel voor wat betreft het bezitten van gadgets. Maar als aardwetenschapper heb ik geologie altijd al erg interessant gevonden.

Ambitie heeft voor mij beslist geen negatieve bijsmaak. ‘Eerzucht’ is dan ook een onterecht synoniem. Ambitie is een streven, een ideaal, niet zozeer om geëerd te worden door anderen, maar vooral voor persoonlijke ontplooiing en ontwikkeling. Ik associeer het ook met een toekomstbeeld dat niet voor iedereen is weggelegd, dan wel nagestreefd wordt, dan wel verwacht wordt.
Niet veel mensen zullen mij echter iets kwalijk nemen als ik het niet hogerop zoek. Was ik een man, dan zouden verwachtingen toch wel anders liggen. Anderen, genoeg anderen, zouden het maar wat zonde vinden, en staan ook veel oprechter achter mij en mijn keuzes.
Ik vind het zelf ook heel zonde als ik me als dertiende in een dozijn zou scharen, op de doorsnee zou willen lijken, die bovendien niet eens duidelijk gedefinieerd is. Laat ik het zo zeggen: het referentiepunt is even de Hollandse huismoeder. Daar hebben we er ontzettend veel van. Maar zou ik dat zijn over tien jaar? Ik kan me dat niet voorstellen. Van alleen maar thuiszitten zou ik somber worden, ik zou me gaan vervelen, er zou niet genoeg uitdaging zijn. Ik kan meer. Dat wil ik ook tot uiting laten komen. Anders verspil ik mijn talent. En ja, genoeg huismoeders in dit land lijkt me, dat moeten ze allemaal zelf weten, maar ik kan het voor mij gewoon niet voorstellen. Ik denk dat ik dan ook weinig toevoeg, en het zou me niet inspireren. In de eerste plaats niet aan mijn welzijn. Hiermee heb ik het vooral over vrouwelijke arbeidsparticipatie, die nog best tegenvalt in Nederland, en carrièreplannen, en niets gezegd over kinderwensen. Daar ben ik nog niet al te zeer mee bezig. Voor nu zeg ik: het zou zo kunnen lopen. Maar meer niet, dan ga ik me te veel vastpinnen.

Ik zit op de universiteit en het gaat wel goed. Waarom niet meer daarmee doen? Voor jonge vrouwen op de universiteit lijkt het helemaal niet zo vanzelfsprekend om een carrière te maken daarna, dat zien sommigen vanuit zichzelf helemaal niet zo zitten. Ik heb hier wel eens discussies over gehad, en ik was redelijk verbaasd. Ik had daarbij ook niet al te zeer het idee dat ze zich open stelden voor iemand die ietwat andere plannen er op na houdt. Maar daardoor wil ik me liever niet laten terughouden. Hoe raar ik soms ook ben aangekeken. Ik vind mijn toekomstbeeld helemaal niet raar, en ik wil het vooral zelf in de hand houden.
De Universiteit van Amsterdam. Ik kijk verder dan dat voor wat betreft mijn toekomst. Ik doe hier nu een stage en een avondvak. Voor deze stage hoop ik een wetenschappelijk artikel te publiceren. De lat ligt dus hoog, maar dat daagt me ook weer uit. De tweede MSc-stage hoop ik al in het buitenland te doen.
Daarna hoop ik te promoveren. Waar? De kans is best aanwezig dat ik een promotieplek in mijn schoot geworpen krijg op de UvA. Dat is verleidelijk, want dan ben ik verzekerd van een zeker inkomen. Maar er is meer dan alleen dat, en na een aantal jaren die ik daar al doorbreng is het besef dat er meer is des te sterker. De onderzoeksgroepen in mijn vakgebied focussen zich meer op limnologie dan op oceanografie, maar ik ben meer van dat laatste. Oceanografisch onderzoek door Nederlandse wetenschappers lijkt zich tegenwoordig, als ik even niet buiten de Nederlandse grens kijk, vooral te concentreren bij het NIOZ op Texel en bij de Universiteit Leiden. Hoewel het daar best een gesloten club lijkt, met eigen fondsen alleen voor hen zelfs, moet ik vooral kijken naar wat me echt interesseert, waar ik echt achter sta, en niet slechts kiezen wat het makkelijkst verworven kan worden. En dan proberen op zo een onderzoek, waarvoor ik me echt een aantal jaar met veel interesse zou kunnen inzetten, te promoveren. Ik zou graag in Amsterdamse regionen blijven wonen, maar ik sluit in het buitenland promoveren niet uit.
Bovendien hoop ik het schrijven van (fictieve) verhalen in het vervolg voort te zetten, en misschien ook in dat opzicht iets te publiceren. Daarin kan ik veel creativiteit kwijt.
Als het allemaal niet meteen lukt, zou ik ook nog, en ik hoop slechts tijdelijk, als afgestudeerde bij een bedrijf kunnen werken en wat later promoveren als ik nergens een interessante plek kan krijgen. Ik weet dan alleen niet of mijn kansen om later nog aan een plek te komen dan teruglopen, maar ik vind het heel belangrijk om financieel geheel onafhankelijk te zijn, dat voelt voor mij het prettigst. Financieel de eigen zaken rond kunnen krijgen.

Ambitie is niet alleen maar strak vasthouden aan bepaalde toekomstbeelden. Het gaat voor mij ook gepaard met een zekere open mind, een oog voor alternatieven, een plan B paraat hebben als het toch niet helemaal loopt zoals verwacht. Ambitie brengt zelfverzekerdheid, vastberadenheid met zich mee, om de plannen en de alternatieven daarop hoe dan ook tot een succes te maken, waaraan niet alleen ikzelf, maar ook anderen wat hebben. Al is dat in veel gevallen alleen maar in de vorm van aanmoediging om verder te kijken dan het leefwereldje van alledag.
Het is belangrijk om gebruik te maken van je talenten en niet te doen wat zo veel mensen al doen, wat het meest vanzelfsprekend lijkt te zijn. Om je niet te veel te laten sturen door maatschappelijke verwachtingen, maar om vooral zelf belangrijke keuzes te maken waar je volledig achter staat. Diversiteit is belangrijk, je moet vooral je ding doen, maar zet geen oogkleppen op. Durf rond te kijken, verder te kijken, en volg niet altijd maar blindelings verwachtingen van anderen.

A woman’s rights are on the line here, that’s why I’m here
not one, one of a million
the majority and the government ain’t gonna be whoring me
so I rock for choice, pay my dues
cause I’m a woman with a right to choose
and I’m gonna fight for my fuckin’ right!
~ Manhole, ‘Put your head out’, 1996

Ik ben aan het cocoonen. Of hoe je dat noemen wil. Hawaii heeft een reeks veranderingen getriggerd waarop ik soms al zeer lang aan het broeden was. Veranderingen waarvan ik wist dat ze moesten gebeuren, waarvan ik wilde dat ze gebeurden, alleen was de drempel eerder nog te hoog. Ik voel me als nieuw, ik voel me trots, ik voel me comfortabel, prettig, vaak vrolijk, naturel. Zeg ik even heel luchtig, na al die jaren.

Afstand. Ik heb even letterlijk afstand genomen van Nederland, om tot de conclusie te kunnen komen dat ik figuurlijk afstand zal nemen van een aantal zaken, waarvoor in de plaats ik nieuwe uitdagingen kan aangaan, die ik graag wil aangaan, die me ook daadwerkelijk beter maken, en tot nieuwe inzichten leiden. Afstand.

Mijn blog stond op de feed van Planeetgroenlinks aangesloten. Er wordt zo langs elkaar heen geblogd. Dat wil ik mijn blog niet aandoen. En ik heb het eerder niet dan wel over politiek, of ja, soms over algehele trends die ik waarneem. Kortetermijnpolitiek is best wel heel erg aanwezig tegenwoordig. Liever laat ik me daar niet mee in, want ik vind dat vrij hopeloos. Ik ben nu ook van geen enkele politieke partij nog lid. Ik heb in GroenLinks een punt in het partijprogramma laten opnemen omtrent de aanpak van pesten op scholen. Dat vind ik belangrijk. Dit kunnen alleen leden. Verder zie ik niet in waarom ik nog lid zou moeten zijn van deze partij, net als waarom ik lid zou moeten worden van andere partijen, waarvan elk mij verre van naadloos past. Ik baseer mezelf veelal op common sense, zou nooit een foto van mijn hoofd met daaronder een partijlogo als avatar gebruiken. Dat gaat mij veel te ver, en het impliceert een doorgedraaide volgzaamheid, dunkt me. En tsja, dat neoliberale gedoe in GroenLinks. Daar heb je weer andere partijen voor, ik zie het zelf als een soort tegenwerking van eigen kleur. En als je je dan ook nog gaat afzetten tegen andere linkse partijen omdat die zo conservatief zouden zijn.. daar wordt het totaal aan links natuurlijk niet groter van, en is geen verstandige zet. Bovendien is de milieufactor wel belangrijk, maar door de mijn inziens ietwat doorgeschoten oversimplificatie staan velerlei doemscenario’s onomstotelijk vast, in plaats van dat we nou eens kijken naar de echte range aan scenario’s die uit wetenschappelijk onderzoek zijn voortgekomen. Verder, alle respect voor de mensen die uitdragen waarvoor ze oprecht staan. Ik geef het eerlijk toe als ik niet oprecht ergens achter sta, of niet meer sta. Ik waan mij weer partijloos, maar heb absoluut mijn standpunten, en zal telkens kijken welke partij het beste bij me aansluit wanneer er weer verkiezingen zijn, en ook zeker stemmen. Maar wat ik beslist niet kan, is iets uitdragen, promoten, waar ik het van binnen eigenlijk niet mee eens ben, evenals over zaken waar ik dan weer niet alles van weet continu een ongezouten mening te spuien. In dit geval ben ik ervan overtuigd dat ik genoeg referenties heb.
PlaneetGroenlinks was een manier om mijn blog te promoten. Maar dit blog heeft niet als hoofddoel om door duizenden personen op een dag gelezen te worden, om maar aan zo veel mogelijk followers te komen. Nee, dit blog is ook te zien als een persoonlijk archief, waarin mijn referentiekader dynamisch is gebleken met de tijd, en waarop ik berichten heb geplaatst die niet getekend zijn door een perceptie van een later tijdstip, tenzij wanneer het flashbacks betreft, hoewel ik niet zeer vatbaar ben voor die vertekening. Het kent een persoonlijk karakter. Ik kan publiceren en toch zelf een beetje anoniem blijven, juist door sommige zaken universeler te maken. Misschien hebben anderen daar ook wat aan, ik weet het niet. Al met al vind ik het fijner dat dit door een select groepje nadenkende mensen wordt gelezen en niet door een boel oppervlakkige – huis tuin en keuken en dat is dan de hele leefwereld – figuren. Dit blog heeft überhaupt niet als doel om oppervlakkig te zijn. Mede daarom promoot ik het niet meer actief – het is zonder dat sterk genoeg.
Ik heb mijn Twitter-account opgeheven. Ik vond het vreemd klinken toen het een hype werd, wat kan je nou met zo een netwerksite, waar smartphonende politici en andere ogenschijnlijk heel belangrijke figuren zich naar de lazarus twitteren? Wonen ze al hun debatten dan nog wel bij, of zitten ze gewoon te tweeten omdat hun baan zo onwaarschijnlijk saai lijkt? Enfin, ik heb mij dat natuurlijk afgevraagd, en besloot toch om een account aan te maken en te testen wat dat nou precies is, Twitter. Anders vind ik niet dat ik het recht heb om er mijn mening overheen te laten gaan, zoals ik al eerder zei. Ik heb het account aangemaakt, er mijn blogfeed op aangesloten zodat er elke keer een shortlink zichtbaar werd zodra ik een blogbericht plaatste. Wederom promotie. Deze verzopen echter een beetje in de tweets van velen die circa elke tien minuten een tweet laten – vergelijk met de scheet, voor beiden geldt dat iets minder frequent prettiger is. En ik heb uiteraard enkele sociale experimenten uitgevoerd met behulp van mijn Twitter-account. Dat kon ik niet laten. Gewoon om te kijken welke belangrijke politieke bollebozen me terug zouden followen, en om te kijken wat er gebeurt als ik iets zeg met daarachteraan de tag #PVV. Maar nu heb ik gezien wat er gebeurde, en gelachen om de uitkomst van mijn zeer subtiel uitgevoerde experimenten, en daarmee verder ook besloten dat behalve dit lolletje Twitter geen enkele toegevoegde waarde heeft in elk geval voor mij. I am no follower, and if I do follow, I am not blindfolded, then I can still see on my own. Ik heb een Facebook-account, ik heb een onafhankelijk blog, ik heb een select groepje mensen op Msn, nou dan is het wel genoeg online. Ik heb geen smartphone, geen andere gloednieuwe gadgets, veel mooie tweedehands electronica, en weet je wat? Ik ben er trots op. Want ik kan mijn eigen keuzes maken en verwacht daarbij niet dat een ander mij precies volgt in mijn keuzes. Wie genoeg hersenen heeft, doet dat vooral lekker naar eigen inschatting. Overigens kan advies inwinnen van een ander vaak geen kwaad, maar de uiteindelijke keuze moet je toch beter zelf maken.

Cocoonen bestaat deels uit loslaten, puinruimen. Ik ben aardig in staat gebleken in het reine te komen met mijn eigen verleden, mede door te schrijven en te bloggen, en op andere wijze creatief te zijn, zoals tekenen van tijd tot tijd, en fotografie, en veel nadenken, mijn creativiteit benutten. En ik las, sportte veel, ging op ontdekkingstocht in de muziek, ver van de gebaande paden van de top40-snelweg. Soms zat ik een beetje vast, had ik even een zetje nodig, bij nieuwe tegenslag terwijl het oude nog niet helemaal verwerkt was. Maar nu heeft het gehele proces mij een hoge pijngrens en meer relativerend vermogen opgeleverd. Daardoor kan ik nu ook intens genieten van veel om mij heen, iets wat ik vooral niet moet tegengaan. In mijn bachelortijd zat ik toch nog best wel vast in ongemakken vanuit de omgeving die zich niet hadden moeten voordoen, maar daar doe ik niks meer aan. Mensen hebben nou eenmaal wel eens moeite met mij. Die mensen laat ik maar, ik ga mijn gang, zij gaan hun gang. Ik ben blij dat ik een goed stel vrienden om me heen heb, zeker ook blij ben ik met hen geweest in het verwerkingsproces. Ik pik zeer veel informatie op, waardoor loslaten soms lastiger kan zijn. Mijn filter is niet echt goed, maar soms is het handig, ik probeer hier vooral het positieve van in te zien. Natuurlijk leiden niveauverschillen tot een verwijdering tussen mij en veel anderen, maar ik krijg er ook absoluut heel veel goeds voor terug, niet alleen in sociaal opzicht maar ook voor mezelf is een goed geheugen best wel eens handig – understatement!
Cocoonen bestaat ook uit hernieuwen, verbouwen. Ik heb een aantal banden met mijn directe omgeving weer aangehaald, verbeterd en versterkt op een verfriste wijze, met succes. Andere banden zijn veranderd, zodat ze beter aansluiten bij mijn huidige leven en de manier waarop ik daarin sta. Daar heb ik lang op moeten broeden, en dat heeft ook van andere kanten veel tijd nodig gehad. Liever dat het er nog van gekomen is, dan dat het altijd een breekpunt zal zijn. Ik besef me dat een op sommige plaatsen vastgelopen en verstoord contact mede het gevolg was van de verwerkingstijd die voor mijn eigen ervaringen en daarmee frustraties nodig was. Dit gemis vult zich op. Ik breek muurtjes die tussen mij en delen van mijn omgeving hebben ingestaan af en bouw ze elders weer op, daar waar de fundamenten stevig en gerechtvaardigd zijn.

Ik zit in het Lab, zowaar te bloggen, af en toe de Labzwans uithangen kan geen kwaad. I’m just doing my thing. Op mijn manier, zo veel mogelijk. Ik beoefen de wetenschap. En ik heb ambitie. Die ambitie deel ik niet met heel veel mensen, waardoor sommigen het niet snappen van dat kleine vrouwtje dat daar een beetje in een hoekje zit te werken, maar ik pieker daar niet meer over. Misschien zijn hun ambities gewoon anders, of wat dan ook, het maakt me niet uit wat zij zelf willen gaan doen in hun verdere leven. Ik wil graag promoveren, maar het vakgebied van interesse zal me misschien naar Leiden doen gaan, hoewel ik graag in Amsterdam wil blijven wonen. De onderzoeksgroepen aan de universiteit hier trekken me toch wel wat minder, en als mijn huidige stagebegeleidster ook van plan is om naar Leiden te gaan.. we zullen zien. Ik kijk wat dat betreft zeker verder dan Amsterdam. En, zelfs, verder dan Nederland. Ik weet dat mensen die echt om mij geven ook dat respecteren. En ik respecteer die mensen.

Als een archief is dit blog. Maar toch ook als nieuw. Evenzo ben ik. Verrijkt door mijn geschiedenis ga ik verder, met hernieuwde kracht. Dat ging niet altijd over rozen, dat zal niet altijd over rozen gaan. Maar de ervaring sterkt, als je maar in staat bent het negatieve te verwerken en het positieve dat overblijft meeneemt in verdere keuzes.
Met een toegenomen positivisme is het ook eenvoudiger om dit op oprechte wijze over te brengen op anderen. Daardoor is het nu zo dat mijn sociale leven, daarmee doel ik dus niet op social media, maar op het echte, een boost heeft gekregen. Dat is ook weer goed voor mijzelf, ik word ineens vaak uitgenodigd, meegevraagd, en ook allerlei vacatures (redactiewerk, raden) worden mij aangeboden. Ik ben nu sterk genoeg om ook wel eens nee te zeggen tegen die aanboden, maar ze doen me wel goed. En het levendige sociale gebeuren staat me wel aan, omdat ik inzie dat het oprecht is. Ik ben gerijpt, volwassen geworden, ervaren, ambitieus, maar nog altijd jong. Daar geniet ik van, met volle teugen.

I am no follower, and if I do follow, I am not blindfolded, then I can still see on my own.

(C) Alicekaren

verbonden aan een
verleden vertekend
door herinnering
vastgelegd

in flashbacks schreef
zich geschiedenis
vermomd in perceptie
van woord en geluid

en de beul jakkert voort
over de oceaan brult
zijn onverwoestbare motor
de vlijmscherpe tandwielen
in de kettingen gesmeerd
rijke olie van ervaring

veranker mij
in golflengten

Geschiedenis heeft vaak de neiging te vertekenen door de herinnering eraan, en kan daardoor in minieme of grotere mate verschillen, wanneer het is opgeschreven in een flashback en niet op het moment dat de geschiedenis zichzelf schreef; de beschrijving verschilt dan, altijd, zij het soms gering, getekend door perceptie, vaak ten gunste van de schrijver.

(C) Alicekaren

Ik wacht op de bus. Het asfalt heeft scheuren waarin mossen groeien. De wegmarkering is vervaagd. Aan het einde van de weg staat een waarschuwingshek zonder omleidingsbord. De glazen wanden van het bushokje zijn al lang geleden vernield, wat rest is een metalen skelet met een betonnen fundament. Verder achter het waarschuwingshek brandt een licht, alsof ik toch die kant op zou moeten, of zou moeten zijn gegaan in een tijd die verder terug ligt. Misschien heb ik me in de tijd vergist en ben ik te laat. Een vergeelde haltetijdentabel met plastic erover waartussen vocht is gekomen, geeft aan dat de tijd nu is.

Ik weet niet of de trein en de bus ooit nog zullen komen. Maar ik wacht. In de verte branden lichten.

De oude jeugdtrainer daar was Piet van der Meer. Hij had ook een groep beloften onder zijn hoede en verzorgde ‘s winters baantrainingen in het Velodrome te Amsterdam. Aan die trainingen van de Amsterdamse Baanwielerschool nam ik voor het eerst deel aan het eind van 2002. Ik denk nog vaak aan hem.
Hij was een van de weinige personen bij wie ik mijn frustraties destijds kwijt kon. Hij steunde mij ook in mijn sport, wat een uitlaatklep was voor mij. Zeker in die tijd, waarin ik nogal gepest werd. Na zijn dood liep dit nog verder uit de hand maar ik hakte de knoop door om ergens anders verder te gaan met school. Ik kon het haast niet meer aan, daar het nog erger werd na zijn overlijden; en ook werd ik juist vanwege zijn overlijden nog meer gepest, waar je steun zou verwachten. De fysieke mishandelingen namen elke week toe. Het was voor die mensen op die school blijkbaar een extra impuls om nog meer verdorven te worden met zijn allen. In de week na zijn overlijden kreeg ik geen geleend geld meer terug, werd mijn tas alle kanten op gesmeten nadat hij hardhandig werd afgepakt, werd ik tegen de muur gebeukt en meer. Elke week bleef het me verbazen dat het nog erger geworden kon zijn dan de week er voor. Het hield me uit mijn slaap, en als ik sliep, had ik nachtmerries. Het was een van de grootste dieptepunten in mijn leven tot nu toe.
School was het gebouw naast het flatgebouw waar hij woonde. Toen hij er nog was, riep hij altijd naar mij, vrolijk als altijd, wanneer hij naar buiten kwam als ik langs fietste. Toen ik nog op een andere locatie zat van die school, fietste ik expres door die straat met zijn flat, en soms trof ik hem in de galerij of bij zijn gele ploegleiderswagen.
Helaas werd hij maar 63 jaar. Hij was in zekere zin een soort opa. Ik begon begin 2002 met fietsen en op 27 september 2003 overleed hij. Ik heb hem helaas veel te kort mogen meemaken. Toen ik het hoorde, was ik met mijn moeder in het dorp om kleding te kopen. Ik had meteen geen zin meer om te winkelen en was met stomheid geslagen. Het kwam nogal onverwachts. Hij was er van de ene op de andere dag niet meer.
Een week voor zijn overlijden had ik nog met hem gesproken op de baan, waar hij gewoon zijn trainingen gaf. Hij was een echte optimist maar had toch maar besloten een dokter te bezoeken omdat hij duizelde als hij omhoog keek. Ik stortte wederom die week mijn hart uit, zoals bijna gebruikelijk was, over school. Dat het sociaal zo vervelend ging door het gepest.
Hij luisterde en zei:

Het komt allemaal wel goed, later, met jou. Alles komt goed.

En, omdat ik me zo onaangenaam voelde doordat ik werd gepest om studieprestaties, en mijn uiterlijk daar om een of andere zinloze reden ook nog werd bijgehaald als zijnde zo lelijk zogenaamd,

Later staan de jongens en mannen voor jou in de rij.

Ik wist niet dat dit de laatste keer was dat ik hem zou zien of spreken. Maar met mij is het wel goed gekomen. Ondanks de vele smalle paden met stekelbosjes die ik spreekwoordelijk heb moeten bewandelen. Hij heeft me toch wel in zekere zin gevormd in mijn opgroeien.
Mijn fietstrainer, mijn uitlaatklep, zo abrupt gestorven. Nergens is hij, en toch overal, ook nog bij mij. In mijn hoofd. Als een schaduw vaart hij mee in de boot. De boot die Vriendschap heet. Rust in vrede.

Op de plaats van gesloopte panden, of in panden die nu een andere functie hebben dan vroeger, blijven herinneringen. Niet iedereen kent die natuurlijk. De nieuwe gebruikers. Of in geval van sloop lijkt het voor velen slechts een put te zijn. Anderen weten wel wat er eerder is geweest en wie er nog meer waren. De herinnering is er, maar alleen voor sommigen, anderen kunnen daar niet bij, zij die geen emotionele verbintenis met hetgeen er voorheen was hebben. De herinnering woont niet meer in een gebouw, maar in de hoofden van mensen.

De terugreis verliep voorspoedig. Uitgeput zat ik naast een ander eenentwintigjarig meisje uit Nederland in het vliegtuig. Zij was om heel andere redenen naar Oslo gegaan, maar toch erg leuk en toevallig dat twee dames zo naast elkaar in een vliegtuig komen te zitten.
Mijn indruk van Oslo is positief, en ook van het mogelijke onderzoek. Ik heb veel indrukken opgedaan. Nu is het maar regelen en regelen. En regelen en regelen.
Het balletje is in elk geval gaan rollen. Ik heb zelfs een promotieplek aangeboden gekregen. Maar deze zeven maanden zijn voorlopig ingrijpend genoeg. Ik ga daarna in elk geval weer een tijdje in Nederland zijn. Maar dat is erg ver vooruit gedacht. Ik ben niet bang dat ik moeilijk aan een onderzoeksplek (of in uiterst noodgeval baan bij bedrijf) kan komen na mijn afstuderen.

Vandaag ben ik Oslo in gegaan en heb ik voor toerist gespeeld. Ik heb rondgelopen en foto’s gemaakt. Veel indrukken opgedaan, ben er erg moe door. Gebouwen zijn nergens hoog. Er zijn veel groene zones. Het is een dynamische stad maar niet zo stampvol als zo een stad als Tokio waarover ik gisteravond een documentaire zag. Daar wordt elke vierkante meter met optimale efficiëntie gebruikt. Nee, doe mij maar zoiets als Oslo, of Amsterdam maar dat is zelfs al drukker en met meer hogere gebouwen dan hier, anders zou ik er anderhalf uur over doen om alleen al van het ene deel van de stad naar het andere deel te komen met de trein. Hier is ook heel veel te lopen. En ik kan gewoon geld opnemen bij de ‘minibanken’, zoals de pinautomaten hier heten. Even buiten de drukke winkelstraten met veelal ‘populaire’ of ‘mainstream’ winkels zitten meer specialistische winkels zoals een winkel met rockbandmerchandise en zelfs echte undergrounddingen die in eerste instantie niet opvallen, met deuren zonder raam erin en met zo veel dat voor het raam ernaast hangt dat je niet naar binnen kan kijken..
De professor heeft me vandaag een aantal studentencomplexen laten zien. Best grote complexen zijn het, met een supermarkt erbij. Ze liggen veelal aan de rand van de stad, maar met een tram erbij en vanaf sommige complexen is het ook wel te lopen met de jonge benen.
De laatste nacht breng ik door in een (jeugd)hostel. Ik zit nu te typen in de grote ‘woonkamer’ daar. Haraldsheim heet het hostel. In mijn kamer heb ik geen bereik. Het is hier wel leuk. Ik ben alleen erg moe. Daarnet was ik even in bed aan het lezen en ik viel gewoon even weg.
Want dit en dit en dit is mogelijk, dit en dit en dit is er al over te lezen, deze en deze en deze indruk heb ik opgedaan, deze spons voelt zich zo slap als een natte spons. Morgen moet ik uiterlijk om tien uur uitchecken, na een goed ontbijt, maar ik zal zeker op tijd zijn. Ik moet naar Oslo Gardermoen met tram en trein, en dan om een uur vliegen. Wat wel een fijnere tijd is dan de heenvlucht.

Vandaag is er erg veel sneeuw gevallen in Oslo. Ik was weer in het onderzoeksgedeelte van het Natuurhistorisch Museum. Daar heb ik flink wat artikelen doorgespit (ik heb een hele stapel gekregen, dus mijn tas zal op de terugweg een stuk zwaarder zijn), die relevant zijn voor het onderzoek. Daarnaast heb ik nog vier gigabyte aan artikelen op mijn usb gehad, dat zijn er een stuk of duizend, waaronder ook enkele klassieke ingescande encyclopedieën.
Het zou ook mogelijk zijn om in de avonduren een taalcursus voor internationale studenten te volgen aan de Blindern Campus, de hoofdlocatie van de universiteit waar heel veel studies en onderzoeksgroepen zijn ondergebracht. Ik ben benieuwd en ga kijken naar de mogelijkheden!

Dus, wat zijn in vredesnaam radiolaria, en waarvoor zijn ze relevant, en wat voeren ze zoal uit? Het antwoord op de laatste vraag is makkelijk: vrij weinig, en datgene wat er gebeurt doen zij redelijk passief. Deze mariene organismen voederen zich passief (filter), ze zwemmen passief (zijn afhankelijk van oceaanstromingen), overleven passief (schelpstructuur van silica, vaak met stekels), en doen dus slechts het genoemde plus reproduceren. Maar ze zijn relevant: aan de geografische verspreiding en hun eigenschappen van huidige en fossiele exemplaren kunnen uitspraken gedaan worden over vroegere klimaatcondities en verandering van de oceaancondities in de loop van de tijd. Hiervoor kan huidige klimaatdata als referentiepunt dienen.
En waarom ik nou hierheen ga voor mijn tweede stage? Iedere plaats, ook in Nederland, heeft zo zijn eigen specialiteit in het onderzoeksveld. De universiteit van Amsterdam is bijvoorbeeld erg goed in de aquatische microbiologie (cyanobacterien, algen, en de ecologie daarvan). Maar soms wil je ook wat anders, en het onderzoek aan radiolaria lijkt me wel interessant. Dit onderzoek is echter niet echt levendig in Nederland. Verder heb ik altijd een zwak gehad voor fossieltjes, hoe klein ze ook zijn: radiolaria zijn microscopisch klein.
Vanochtend ben ik naar de Blindern Campus geweest. Daar is het Natuurhistorisch Museum niet gevestigd, maar wel zo goed als alle studies en andere onderzoeksgroepen van de Universiteit van Oslo. Ook het administratieve gebeuren is hier gevestigd. Reden genoeg om er langs te gaan, een kijkje te nemen en om wat informatie in te winnen over hoe dat nou precies gaat met internationale studenten. Voor zover ik weet heb ik het wat en hoe min of meer begrepen, en dan is het bij terugkomst alleen maar de zaak om ruim op tijd al deze administratieve en financiële zaken aangevraagd en geregeld te krijgen (registratie, Erasmusbeurs, housing, ..). Maar ik ben nog vroeg, gelukkig, ruim op tijd.
Daarna ging ik weer naar het Natuurhistorisch Museum om daar de outline van het daadwerkelijke project te overleggen. En daarna wat ingelezen te raken, zoals ik ook morgen van plan ben. En dan komt het wel goed.
De professor is eigenlijk al in de leeftijd van pensionering, maar hij gaat gewoon door zolang de gezondheid dat toelaat. Opvolgers zijn schaars, hij zegt dat het onderzoek aan radiolaria vooral leeft in Japan en verder niet zo zeer. Hij werkt veel samen met een Russische collega, zij schijnt erg goed te zijn, maar is ook niet meer de jongste. Nou, voorlopig is zijn onofficiele pensionering, ofwel niet meer hoeven werken nog van de baan, zeker nu ik van plan ben te komen, wist ik voor mijn komst ook niet, maar hij zou anders sowieso nog een tijd doorgaan. Ik vind het onderzoek helemaal niet ‘stoffig’, ook al zouden zeker wat mensen dat vinden, wat betreft die taxonomie-gebaseerde studies.

Voor dag en dauw was ik opgestaan, en vriendlief met mij. Dat laatste had ik niet verwacht, van mij had hij gewoon mogen uitslapen, maar toch koos hij ervoor om al om vier uur ‘s ochtends ook op te staan, de allereerste trein even na vijven met mij te nemen, en me af te zetten op Schiphol. Het vliegtuig ging om iets over zeven, en ik had ervoor gekozen om alleen met handbagage te reizen. Dat is best te doen voor die vijf dagen. Alle flesjes vloeistof in de handbagage moesten niet groter zijn dan honderd ml per stuk, en in een doorzichtig zakje apart door de veiligheidsscan, maar ik mocht doorlopen en ook het alarm van de bodyscan ging niet af. Dat is wel eens gebeurd en dat kwam dan door mijn schoenen.
Ernstig versuft maar niet in staat om de slaap nog eens te vatten zat ik in het vliegtuig, een Nederlandse meneer in maatpak naast me die naar een begrafenis van een oud-hoogleraar van hem bleek te moeten, en ik staarde uit het raam om de zon te zien opkomen boven het wollige deken van wolken. Voor het eerst heb ik met KLM gevlogen, voorheen alleen met Transavia en EasyJet. Daar zijn drie stoelen naast elkaar gepropt aan weerszijden van het gangpad (nee, nooit met zo een gigantische 747 gevlogen), met voor mensen van mijn lengte op zich voldoende beenruimte maar voor mensen boven de 1.75 doorgaans vrij weinig. Hier in een KLM zitten maar twee, wat grotere stoelen naast elkaar. Er was meer beenruimte, die ik verder niet nodig had, en voor mijn rij nog extra beenruimte, aangezien ze op rij 11 ook de nooduitgang hebben. Ik kon bijna mijn benen geheel vooruit strekken naar de volgende stoel.
Even na negenen kwamen we aan, na een kleine vertraging. We waren op tijd vertrokken maar moesten wat extra rondjes draaien in de regionen van het vliegveld, blijkbaar stonden we daar in een kleine ‘file’. Toen we daalden keek ik uit over een volledig wit Noorwegen. Na de landing kon ik meteen doorlopen, ik had immers alleen handbagage. Dat was de eerste keer voor mij dat ik in Scandinavië was, en eveneens het meest noordelijke punt waar ik tot dusver ben geweest.
Ik pakte de trein naar Oslo, want het is nog eens zeker veertig kilometer naar het daadwerkelijke Oslo. Dat was niet goedkoop maar wel comfortabel, toch zeker vergelijkbaar met de eerste klas in Nederlandse treinen, maar dan ook voorzien van bagageplekken en met meer tafeltjes. Maar comfortabel was het ook in de zin van het niet de hele tijd dat gekedengkedeng horen, eerder een gezoem. Hier is vast nog nooit een smartlap geschreven over het geluid van de trein. De trein ziet er ook wat gestroomlijnder uit dan de Nederlandse exemplaren. Ik keek uit het raam en het is hier allemaal heel uitgestrekt en heuvelachtig. Wat een ruimte hier, waar we in Nederland alleen maar wegen, wegen, huizen, bedrijfsterreinen en wegen hebben, met in de stukjes daartussenin schaalvergroting in landbouw en polders met nog meer akkers. En dat kabinet wil nog meer asfalt, asfalt, wegen, huizen, schaalvergroting en asfalt. Het Nederlandse landschap durf ik gerust saai te noemen in vergelijking met hier, hier staan tenminste nog bomen in ietwat grotere aantallen, hier wordt de natuur niet zo overdadig beheerd zoals de kunstmatige Nederlandse ‘natuur’, en hier is het ook niet zo plat.
Na een klein half uur was ik in Oslo en daar ontmoette ik de professor bij wie ik van plan ben eind dit jaar of over een jaar mijn tweede masterstage te doen, een onderzoeksproject aan recente en fossiele radiolaria. Dat is ook de belangrijkste reden om hier nu te zijn, om me daarop te oriënteren, om afspraken te maken, en om enige duidelijkheid te krijgen over de wat meer administratieve en financiële zaken. We gingen meteen door naar het Natuurhistorisch Museum van Oslo, waar zich een onderzoeksafdeling van de universiteit bevindt. Het is een oud gebouw, en het museum zelf is van die ouderwetse stijl, een setting waarin je Darwin zo rond zou zien lopen.
Ik was de hele dag erg moe, maar heb wel een beeld gekregen van wat er allemaal mogelijk is, en dat moet ik maar even laten bezinken tot morgen. En een eerste indruk gekregen van hoe het hier is. Om negen uur ben ik maar naar bed gegaan, ik kon niets beters verzinnen om van die moeheid van het vroege opstaan af te komen.

The Blog-Health-o-Meter™ reads Wow.

Crunchy numbers

A Boeing 747-400 passenger jet can hold 416 passengers. This blog was viewed about 4,400 times in 2010. That’s about 11 full 747s.

In 2010, there were 134 new posts, growing the total archive of this blog to 314 posts.

The busiest day of the year was February 17th with 196 views.

The total amount of comments is now 512.

Where did they come from?

The top referring sites in 2010 were networkedblogs.com, coachingaandenrijn.web-log.nl, mail.live.com, planeetgroenlinks.nl, and facebook.com (was die aanmaak van het twitter-account waarop de feed is aangesloten toch redelijk zinloos, dan moet je eerst een boel ‘followers’ hebben).

Some visitors came searching, mostly for tienermoeders engeland (??, Oja, ik heb een post geschreven in 2009 alweer, over mijn bezoek aan Engeland), alice karen, alice b* aardwetenschappen (ik ben werkelijk een zeer interessante aardwetenschapper die al haar visies op de compositie van conglomeraatgesteenten of landschapanatomische inzichten en kaarten met u deelde op dit blog, dan wel klimaatinzichten in het voor politici provocerend gebied dat me wel eens het stigma ‘klimaatontkenner’ (best een dwaas woord!) zou kunnen opleveren, beter is: klimaatrealist), amsterdams studenten festival, and amsterdams studentenfestival (daaraan nam ik deel het afgelopen jaar, moet je vooral niet doen als je anders dicht dan de tegenwoordig hip bevonden dichters, die al het andere smuilend afkeuren, dan wordt creativiteit wel een heel erg beperkend begrip).

Daar ligt een deel van mijn wortels. Ik voel ze bijna niet meer, wil ze verplaatsen, herplanten. Tot die tijd kan ik niet volledig bloeien. Ook niet als het voorjaar komt. Ik kan slechts een andere kant op groeien, maar mijn wortels blijven overal waar ik voor langere tijd ben geweest, dan wel waar ik bloedbanden of vriendschappen heb. Sommige wortels zijn dik, andere zijn slechts dun, meer gelijkend op wortelharen.

‘Daar’, Leiden, Amsterdam, Diemen-Zuid,
Texel, Rotterdam, Arnhem,
Zuid-Limburg, Noord-Nederland, Zuid-Engeland,
Noord-Polen, Zuid-Duitsland, Noord-Frankrijk,
Luxemburg, België, Italië,
Zuid-Spanje, Zuid-Portugal, Griekse eilanden,
vooralsnog.

Ja? Alles ja? Zijn we dan bevriend? Of slechts ja en amen om me te pleasen? Hoeft niet hoor, oprechtheid is een deugd. Achter ware gedachten wil ik niet komen als het al te laat is. Maar daar ben ik niet naïef genoeg voor.

Het getalletje achter mijn naam op netwerksites zegt niets.

Ik houd van mijn vrienden.

Vandaag en vorige week ben ik om en om een dag naar de UvA en dan weer naar de VU geweest, voor een vak dat aan UvA- en VU-studenten tezamen gegeven wordt. Dan kom je nog eens ergens.
Vanavond ben ik net iets na zessen pas thuisgekomen. Ik moest naar de metrohalte Zuid lopen met de fiets. Mijn ketting lag eraf maar doordat er een kettingkast omheen zit, die het echt heel goed afdekt, kan ik er zelf niet bij om hem er weer op te leggen. Zal vast slap geworden zijn door dat weer. En een slappe ketting is niet handig want dan ligt hij er zo weer af. Morgen maar even langs de fietsenmaker brengen.
En dat nadat ik net naar de VU boekhandel ben geweest en de biografie van Joke Smit heb gekocht (goh, wat een mooie grote boekhandel met veel te veel boeken in midprice zodat ik wel verleid moet worden), een presentatie heb gegeven als onderdeel van het vak, met de metro moest (gelukkig was er op geoorloofde plaatsen in de metro nog plek voor mijn fiets) en vrijdag nog een tentamen in het vooruitzicht heb in een ander gebouw van de VU dat ik nog zal moeten vinden om 09.00 die dag (wat nou, vakantie).
Dan heb je best wel honger. Dus: ik ga koken, een eens een keer goed eten, nu ik de eetlust heb, want die is er gek genoeg de laatste tijd niet altijd geweest. Heeft me weer een kilo gekost, maar verlies ik er nog drie, dan moet ik wel opletten om niet te licht te worden. Dames, te licht? Die zijn toch altijd bezig met lijnen en diëten en afvallen? Ja dames, wanneer ik nu zinspeel op jullie jaloezie: wees gewoon blij met jezelf.. dames vinden zich zo vaak te zwaar of (minder vaak) te licht. Maar soms is het ook gewoon goed! Schoonheid zit niet alleen maar in dat omhulsel dat uiterlijk heet.
En voor als je dat niet weet, mannen en vrouwen, zoek eens op wie Joke Smit was, ja een bijzondere en wijze vrouw, maar verder!

de stad spot met mij
liet me kroppen en denken
dat het voorbij was met het
vroegere dat ergens diep
weggestopt raasde

als een wilde stroom
in een diepe grot waar
niets bezinken kan
totdat bochten
doen stagneren

hier is het stil en ruim
in leegte waarheen alles
vloeien kan als een
reservoir dat ik zal
achterlaten zonder ooit
terug te komen
terwijl alleen ik weet
waar het is

Een hyvesdissident? Tabee?
Hyves? Ik werd er in een ver verleden, in 2006, lid van. Het heeft me nooit heel erg veel opgeleverd. Wel ben ik me steeds meer gaan ergeren aan die negenjarige kindertjes die daar zo rondschrijven op al die hyvespagina’s, dat ik ben begonnen met deserteren. Ik had er weinig meer te zoeken. Maar er is meer wat tot dit deserteren heeft geleid.

Smilies
Op hyves heerst veelal een mentaliteit van roze wolkjes en engeltjes. Dat is onder meer terug te vinden in de grote hoeveelheid beschikbare smilies met deze thematiek (en als dat er nog niet genoeg zijn, kan je altijd nog Goldmember worden en het geld rijkelijk in de kas van Hyves b.v. laten vloeien), waar de gemiddeld jeugdige gebruiker gretig gebruik van maakt. Verder is het een verzamelpunt voor personen die meer nationaal dan internationaal, en soms ook meer nationalistisch dan werelds georiënteerd zijn. De mensen die dit niet zijn, hebben Hyves meestal al lang niet meer als prioriteit in het aanbod aan netwerksites. Universiteitsgenootjes zitten vrijwel allemaal op facebook, waar, godzijdank, dat hele smiliegedoe afwezig is. Soms hebben ze ook wel een hyvesprofiel, maar dat is meestal weinig actief, of ze loggen er nooit meer op in omdat ze er een Twitterfeed op hebben aangesloten, die de tweets automatisch ook op Hyves zet.

Logica, overzichtelijkheid, wansysteem
Een gemiddelde bèta zal ook de logica van de menu’s en functieknopjes niet kunnen doorgronden. Er zit totaal geen systeem in. Misschien is dat iets dat het zweverige engeltjesgebral ten goede komt. Het is onoverzichtelijk en irritant met berichten die vertraagd worden weergegeven. Het is een oerwoud van servers waarop de site drijft (‘Oooops… er ging iets verkeerd, server nummertje blabla, probeer het nog eens’), en dat is te merken aan de werking van de site.

Onleesbaarheid
Tot overmaat van ramp kan je je profiel zelf inkleuren en de achtergronden bewerken, zodat hij lekker onleesbaar wordt. Sommige mensen weten hier goed mee om te gaan, maar bij een boel, vooral van lagere leeftijd (maar niet uitsluitend), gaat het mis. Om dit een soort-van te verhelpen hebben ze ergens (even zoeken) een knop ‘toon in standaardweergave’ weten in te bouwen, of in te bashen, zo je het noemen wilt. Alle applicaties en functies zijn gebruiksonvriendelijk, slordig ingebouwd in het geheel, dat er overigens ook best kinderachtig uitziet.

Fancy naampjes
Verder heeft alles van die ‘fancy’ namen. Misschien om een populaire image te hebben of te handhaven of trachten te hebben; ik vind het maar irritant. ‘Krabbels’ voor persoonlijke berichten die je op andermans profiel schrijft, ‘spots’ voor plekken waar je vaak komt, ‘gadgets’ voor allerhande applicaties die je in je profiel kan inbouwen (en die het er des te rommeliger op maken), et cetera.

Weg met de kritische geest
De wat kritischer, aardser of niet Hyves-conforme geest wordt ook nog wel eens gecensureerd. Want dat strookt niet met het regime, een stasi temidden van roze engeltjes. Anderzijds is dit wel selectief, Geert Wilders mag erop los spammen over het antimoslim-beleid. Maar met zijn ban zouden ze vast te veel leden, en daarmee veel geld mislopen. Misschien is men gevallen voor zijn engelachtige haar, meer dan voor zwarte baarden met minder ‘Hollandse’ normen en waarden. Ik heb het hier niet over personen die er bewust op uit zijn andere personen de pesten of iets dergelijks via deze netwerksite, maar de een kan wel meer maken dan de ander, vreemd genoeg. Discriminatie mag niet, maar door G.W. bijvoorbeeld weer wel, hypocriet genoeg:

Wij zijn helemaal voor vrijheid van meningsuiting, maar discriminatie of kwetsende content is helaas niet toegestaan.

Populair zal je zijn
Hyves draait bovendien erg om vriendenaantallen (dat staat daar standaard achter je naam), bezoekersaantallen (die per foto, per pagina, etc. worden weergegeven), populariteitsranken (word Goldmember en zie wie je profiel bekeken heeft! Joepie!). Dat dit nergens op slaat bleek wel uit mijn eigen ervaringen. Ik liep op een gegeven moment tegen de tweehonderd (Alice (196)) ‘vrienden’ aan. Na een schoonmaak bleven er hier 144 van over. Overigens lachte ik me kapot tijdens dat defrienden: je krijgt eerst een ‘weet je het zeker?’ vraag, tot zo ver logisch, maar daarnaast nog een smilie met een shotgun die een andere smilie om zeep schiet..hopeloos.
Vervolgens postte ik:

Ik gebruik mijn hyves nog maar zelden tot nooit. Ik vind het irritant en het wordt me ook maar wat kinderachtig. Verwijder me dus gerust van hyves, als je me op Facebook al wel in je lijstje hebt staan. Ik behoud mijn profiel daar wel (voor degenen die geen Facebook hebben), maar kijk er verder zeer weinig op, en plaats er ook geen nieuwe content op. Hoogstens kijk ik wanneer ik een ‘krabbel’ krijg.

Hierna daalde mijn aantal ‘vrienden’ aldaar niet, wat ook maar weer laat zien hoe hartstochtelijk vaak mijn profiel toch al werd bekeken, want anders had men bovenstaand bericht wel gelezen. Het is nog altijd mijn meest recente status-update.

Privacy
Er zijn wel privacy-instellingen, hoewel het maar de vraag is of iets dan ook echt privé is, omdat het allemaal zo vaag en vertraagd onsystematisch is. En je delen van je profiel los moet afschermen, voor hyvers die niets met je te maken hebben, of voor ‘vrienden van vrienden’. Bovendien ben je, ook als je bepaalde mensen geblokkeerd hebt, wel altijd traceerbaar via de zoekmachine. Tenzij je een pseudoniem gebruikt..

Hyvespagina’s omtrent maatschappelijk lastige onderwerpen: een voorbeeld
De lichtzinnige engelensfeer, die kritisch geluid dat Hyves als bedreigend ervaart censureert (persoonlijke bedreigingen en beledigingen daargelaten), is beslist niet de handigste broedplaats voor pagina’s (de daadwerkelijke ‘hyves’) omtrent een maatschappelijk lastig onderwerp.
Ik verdiepte me in enkele van zulke pagina’s, bijvoorbeeld de grootste hyvespagina (dus met het hoogste getalletje, het grootste aantal leden achter de naam) tegen pesten. De admins schreeuwen hierin om hulp, maar lijken hierbij vaak kant noch wal te raken. Ze propageren voornamelijk cursussen zelfvertrouwen voor pestslachtoffers (in plaats van te streven naar aanpak en gedragscursussen voor de pestkoppen zelve). De moderatoren hebben vaak echter geen verdieping gehad in het daadwerkelijke thema van de hyvespagina. De psychologie, de politiek, de actualiteit, of wat dan ook wel eens handig zou zijn om te weten bij een bepaald thema. Natuurlijk kan ik niet eisen dat personen hun functie als moderator op zo een hyvespagina uit handen moeten geven aan anderen die zich er allicht meer in verdiept hebben. Wel spreekt het boekdelen dat bij besproken voorbeeld een van de moderatoren in een wanhoopspoging de PVV heeft trachten te contacteren, verder totaal onbekend met de achtergrond en het eerdere gedane in de politiek (en waarschijnlijk ook niet goed naar het partijprogram van G.W. gekeken heeft, waarin discriminatie, dat toch zeer met pesten samenhangt, in de vorm van haat aan moslims en in de vorm van etnische registratie streefdoelen zijn). Dit werd me duidelijk toen ik enkele updates over de met Jeroen ingediende amendementen bij een andere politieke partij omtrent de aanpak van pesten plaatste in een topic. De PVV is een partij die tracht te polariseren, zinspeelt op angst en zichzelf altijd in een slachtofferrol plaatst. Ik ga verder niet over de politieke voorkeur van mensen, maar ook de algehele tint van deze pagina is er een die veel te veel in de slachtofferrol blijft hangen. Zo kom je er nooit uit.. Ook degenen die in een verleden werden gepest, zijn nu geen slachtoffer meer. Waarom wordt men dan in die rol gehouden? Dat is niet het ideale voorbeeld voor anderen die dit aan de hand van hyvespagina’s proberen te verwerken. Ergens begrijp ik ook wel waarom mensen lid worden van zo een pagina, gezien het weinige alternatief dat er op sommige scholen zelf is omtrent de daadwerkelijke aanpak van het probleem, dan is er nauwelijks beleid. Persoonlijk zou ik dan meer het Pestforum aanraden. Of de Vijfsporenaanpak (Bob v/d Meer) in het beleid van de scholen zelf.
Bovendien dulden ze op deze, en daarmee ook wel op meer pagina’s geen ‘reclame’ op de site (behalve van de moderatoren zelf, dat is het kromme). Ze dulden dit verder alleen in een topic waar de gekste onzinlinks te vinden zijn. En daartussen moet ik dan maar de link plaatsen naar de door mij opgezette facebookpagina over pesten en mobbing, of de link naar mijn blog over dit onderwerp (Mobblog). Hiermee schieten ze stilaan wel hun doel voorbij, aangezien dit niet is zoals de andere reclame aldaar, maar hun eigen doelen ook wel eens ten goede zou kunnen komen, of in elk geval de kennis. Maar dit wordt genegeerd, want de slachtofferrol moet vooral aanwezig blijven. Hiermee is samenwerking verhinderd. Uit respect heb ik de link maar van dat onzintopic weggehaald, het topic had verder helemaal niets met pesten te doen. Aan de andere kant worden leden wel bestookt met amper actuele nieuwsbrieven die vooral bestaan uit de ervaringsverhalen van moderatoren zelf.
Misschien ben ik niet de eerste, ik weet het niet, maar op deze manier blijft men wel zitten in dezelfde oplossingsloze nis, waarin onvolledige, onstructurele zaken bij gebrek aan kennis ineens wel veel credits kunnen krijgen.

De echte dissident
Overigens is men wel alert op degenen die daadwerkelijk overgaan tot het verwijderen van een profiel: dan wordt je gewaarschuwd voor de ‘feitelijk vaststaande’ consequentie van dat je in een sociaal isolement geraakt wanneer je dit doet. De belangrijkste reden van Hyves om dit te doen is natuurlijk dat er een terugval van ledenaantal plaatsvindt wanneer een persoon zijn of haar profiel verwijdert. Het is ook bijna onrealistisch om een aantal profielen te halen dat haast zo groot is als de Nederlandse populatie. Dat is dromerij, aangezien niet de gehele Nederlandse bevolking zich als doelgroep aangesproken voelt. Mede door het aantal spookprofielen en dubbele profielen is het aantal toch nog redelijk hoog. Aantallen, aantallen, alweer die aantallen waar het om gaat. Kwantiteit boven kwaliteit. Ik heb mijn eigen profiel (nog) niet verwijderd, maar mijn profiel is inmiddels een typisch spookprofiel geworden. Eens, als ik hem ooit verwijder, zal ik nog eens in sociaal isolement geraken. Ach, wee mij. Een ding is zeker: dissidenten vind je niet slechts bij het CDA.
Tot slot vond ik deze uitspraak nog, van een gedeserteerde hyvesgebruiker op facebook:

Dat is nu eenmaal het probleem als je te maken hebt met 26jarige kutjes die vol van zichzelf zijn, een typisch Nederlandse horizon hebben ergo: zeer beperkt en nooit iets hebben meegemaakt. Die leven in een Disneyhabitat. Daar kun je toch niets van verwachten dan alleen maar tenenkrommende simpelheid des geestes en des handelens.

Update, november 2010, verdere verrechtsing van Hyves door overname
En nog een argument dient zich aan, zeer steekhoudend voor vele hyvesdissidenten. Het schemerde al veel eerder door dat hyves alles behalve internationaal, open of links is. De rechts-populistische Telegraaf media groep neemt hyves over, zorgende voor verdere karakterisering van de trend die al een tijd zichtbaar was in het meest actieve publiek: rechts, nationaal, local, jeugd, huisvrouw of geen grote carrièremaker. Maar ook de reclame of het nieuws aldaar zullen een sterk gekleurde bijsmaak krijgen. Ik heb van veel mensen gehoord dat dit de druppel is om hun Hyves-account te verwijderen. Het ledental zal nu wel even een tijdje teruglopen of stagneren. En nooit groter worden dan circa tweederde van dit volkje, ze beperken hun groei uiteindelijk door zo nationalistisch te worden. Dit werkt hun streven juist tegen, om nog heel veel te groeien. Misschien hebben ze uiteindelijk zichzelf ermee. Laten we het hopen dat de consequenties van de doorgeslagen vrijemarkteconomie en kortetermijndenken zich snel manifesteren bij degenen die dat toekomt.

De schapen kijken sloom
en ongenaakbaar
achter elkaar aan
zonder ook maar
een onderscheid
tussen land en hemel
daar de horizon vervaagd
is en de dagelijkse gang
minzaam voortkabbelt.

Ik fiets ontdaan
van last en stress
en druk en haast
en moet en snel
en hectisch en lawaai
door het oneindige
waar het deken
alle scherpe randjes
vervaagt of verbergt of verzacht.

Het is stil en er heerst
geen verplichting te spreken
en de stilte tot lawaai
te doen groeien
en de wind te laten opsteken
die alles aanraakt.

Leeg zijn mijn longen,
nutteloos is het roepen
om iets dat ik niet krijg
daar ik uit de toon val
in een compositie.

Ik schreeuw lege noten
vermorzel mijn stem
tot een hees residu alles
is dat rest en zwijgzaam
berusten moet.

Rotsvast verlaat ik de strijd
waarin de laatste kruimel niet
ombevochten verloren gaat
waar de wereld van afhangt.

Vroeger hoopte ik nog
op tolerantie, acceptatie
en sprong hoog en laag
en bukte en rekte mijn
lijf, stem, ziel, denken
tot mijn schil knapte en
jullie doortrapte masker
van mijn gezicht af viel.

Ik zwijg in dagen
aaneengesloten muziek
die jullie nooit gemaakt
kunnen hebben tenzij
jullie ware aard zich al veel langer
heeft verhuld in verwording.

Met hese stem serveert de dame
hete koffie en thee
of bier van de tap
in halfschoon glas
van onbekend B-merk.
Slaaptekort is zichtbaar,
haar gezicht is doorrookt.
Ze verontschuldigt zich
voor miniem gemors
over de eikenhouten tafel.

Hier wordt niet gedroomd
van vertrekken uit het dorp.
In deze heimat is immers
de supermarkt om de hoek
en genoeg vermaak in het café
voor stamgasten en oude jongens
met voetbal van tijd tot tijd.

De rest is daar buiten.
Onnodig doch daar,
een horizon die te ver is
en altijd ver zal blijven,
die zich zal verplaatsen
bij pogingen tot bereiken
vanuit eindeloze polders.

Het was al lang aanwezig,
verzamelde zich
in water achter een dam
met scheurtjes die barst
als het niet tijdig vloeit.

De druk is hoog,
qua tijd, qua ruimte,
stilstaan lukt niet.

Dan komt de uitputting,
zowaar dat maximum,
altijd onverwacht
en de dam barst.

Weldra is er die vreemdeling,
die eerst zo op me leek maar nu
onherkenbaar en onverenigbaar is
met een identiteit van eens
die streeft naar verder trekken.

Het was nooit goed genoeg
in handelen naar natuur,
hoe groot ook de inspanning.
Het ondermijnde.

Van wie vrees je niets?
Waar ben je geen vreemdeling?

Associatievelden.
Snelle armbewegingen lijken
als van oude pestkoppen
om uit te halen,
om te slaan,
om af te pakken.

Houdingen,
gedragingen,
trekjes,
blikken,
nuances,
kleuren,
lichten,
sferen.

Als toeschouwer aanschouw ik
mijn eigen tweestrijd vanaf de tribune.

Ik moet mijn pad zelf verder banen.
Het leidt over de rand van de dam,
waar het geruis van water
de stilte doorbreekt.

Ik ken het allemaal.
Ik ben overal geweest.
En dat heeft niet te maken
met de hoeveelheid landen
waarin ik ben gekomen.
Landen zijn kavels
met toevallig zo bedachte grenzen
die alleen voor mijn soort gelden.
Op veel plekken ben ik niet geweest
en toch niet wereldvreemd.

Ik kom weer boven in het heden,
word weer teruggeworpen.
Ik draag een dampend hemelgewelf
op mijn schouders.
De tijd is omgekeerd evenredig met mij,
zo lijkt het.
De lichtsnelheid heeft zich
voor een moment afgeremd
en voor het toekomstige nu
zweef ik in een web
van tijd
en ruimte
en licht
en duisternis.

Bijna ben ik een perpetuum
mobile in ruimtetijd
tot wrijvingskracht me remt
en zwaartekracht me in valversnelling
naar het ruimteobject sleurt.
Dan heb ik nog acht minuten
tot het eerst uitgezonden licht
mijn lichte huid bereikt
en deels gereflecteerd
en afgebogen wordt
door wolken
en water
en land
en bomen.

Hier,
ergens op een zachte ondergrond,
kom ik neer.
Hier ben ik al geweest,
ik weet niet wanneer.
In een verleden
en in een toekomstig heden.

De tijd heeft mijn gedachten afgebogen,
de zwaartekracht heeft mijn tijd verbogen,
en in cycli komt het aloude voorbij.

Ik berust hier,
waar zonnestralen me strelen
tussen het bladerdek door,
in jouw armen.
En ik laat het begaan.

Literatuur en lectuur
Niet ieder boek is literatuur. Met de vraag over wanneer iets literatuur is, en wanneer niet, ben ik destijds naar een docent Nederlands gegaan. Hij had geen eenduidig antwoord. En dat lijkt me terecht te zijn. Het waarde-oordeel, een aspect dat de scheiding van literatuur en lectuur met zich meebrengt, zie ik als iets subjectiefs. Mede daardoor denk ik dat er geen strakke lijn te trekken is tussen wat literatuur is en wat niet, hoewel het mogelijk is om van elk wat expliciete voorbeelden te noemen.
Zelf zou ik literatuur interpreteren als het geschrevene, dat te raden over laat. Er blijven vragen die de lezer zichzelf stelt onbeantwoord. Daarmee onderscheidt het zich van de lectuur, zoals chicklit: daar is alles naar mijn mening wat uitgekauwd, en wordt zelfs gezinspeeld op wat de lezer wanneer moet voelen. Ik laat dat maar aan de lezer zelf wat verder uitgekauwd is en wat niet, het is een subjectieve perceptie. Chicklit is dan ook niet mijn ding, alle vragen worden daarin beantwoord. Open eindjes kunnen juist een krachtmiddel zijn.
Een schrijfster als Saskia Noort is razend populair en laat verkoopcijfers niet ten koste gaan van de schrijfstijl. Ze schrijft voor een zo breed mogelijk publiek, hoewel vooral volwassen (huis)vrouwen worden aangesproken door haar werk. Ik voel dat wel bij meer Nederlandse schrijvers van het spannende boek, dat zich in eerste instantie op de cover niet als chicklit wil profileren. Op de voorkant staat Literaire Thriller. Het succes is vooral te danken aan de hoeveelheid mensen die zich met de hoofdpersoon en volledig uitgeschreven gedachten en gevoelens in zulke boeken kan identificeren. Bij de Scandinavische schrijvers van het spannende boek zit het literaire er meer in, het werpt meer vragen op, gaat niet altijd maar over een vrouw van middelbare leeftijd in de hoofdrol, en als dat zo is dan wil ze nog wel eens wat meer geëmancipeerd zijn, het is experimenteler qua schrijfstijl en waagt zich in een meer mysterieuze setting. De Nederlandse Literaire Thriller biedt daarentegen voor mensen die snel uitgekeken raken op het aspect van uitgekauwdheid en veelvuldige binnen de huismuren-setting weinig genoegdoening.
Wanneer iets dan toch literatuur is, althans door veel personen als zodanig gezien wordt, is dat voor de schrijver in kwestie geen rechtvaardiging voor hautain gedrag. Ieder kan zijn of haar voorkeur hebben, en die voorkeur is subjectief.

Poezie en rijmsoep
En wat is poëzie? Poëzie is geen ‘rijmsoep’, zoals menig Sinterklaasgedicht dat wel is. Poëzie mag rijm bevatten en kan er juist door versterkt worden in haar boodschap, maar het moet wel ergens op slaan. Er moeten niet simpelweg woorden gekozen worden, die niet in de context of het woordveld van het gedicht passen, maar alleen gekozen zijn vanwege de rijm op een ander gebruikt woord. Poëzie hoeft niet van rijm voorzien te zijn, volledige rijm, dan wel klankrijm. Er zijn genoeg andere stijlmiddelen die iets tot poëzie kunnen maken. Bij ‘rijmsoep’ is er alleen aan de rijm gedacht en vaak niet aan andere stijlmiddelen. Poëzie hoeft niet te bestaan uit volzinnen, wat wel een trend of bijna een vereiste lijkt te worden binnen de huidige literaire kringen; het aantal woorden kan ook heel klein zijn, maar is toch voorzien van een zekere stijl, die heel uiteenlopend of experimenteel kan zijn.
Stijl, en vooral thematiek, worden teniet gedaan door onder meer het idee van ‘stadsdichters’. Die krijgen een thema voorgeschoteld waarover ze iets moeten schrijven, in plaats van dit zelf met een creatieve geest te bedenken. Bovendien moet je wel aan een bepaald stramien, of een bepaalde verwachting voldoen, om überhaupt stadsdichter te worden. Naar mijn idee is dit vernauwend voor de veelzijdigheid die binnen de poëzie kan en ook zou moeten kunnen bestaan.

We maken een Literair Kringetje, van jongens en van..?
Wanneer is poëzie literatuur? Of wanneer treed je met je proza en poëzie toe tot de literatuur? De Literaire Kring is een gesloten kring, die dat niet zou moeten zijn, maar die wel veel nieuwe stijlen of stromingen tegenhoudt. Dat nieuwe is misschien helemaal niet slechter, zoals velen van hen dat zien, maar wel anders, vernieuwend vaak, non-conformistisch. Misschien is het gezond als de literatuur zich van tijd tot tijd vernieuwt, en dat hoeft echt niet steeds met de zoveelste chagrijnig kijkende bral die eigenlijk precies naar de pijpen danst van de gevestigde orde. Wat voegt hij nou toe aan wat reeds geschreven is?
Ook de kwaliteit van literatuur is subjectief. Het zou leuk zijn een onderverdeling te kunnen zien in verschillende subgenres en stromingen, maar niet een waarin het ene per se beter is dan het andere. Bovendien zijn er dan tal van tussenvormen. Toch zou ik niet te ver doorschieten in hokjesgeest, ik zou het eerder zien als verder en dichter bij elkaar staande clusters van auteurs in een driedimensionaal diagram – hier steekt de bèta in mij even de kop op – waartussen enige overlap van stijl mogelijk is.
Misschien is hoge literatuur iets dat niet veroudert naarmate de tijdgeest voortgaat. De doktersromannetjes van de jaren ’60 zijn toch echt verouderd, en waren vooral bedoeld ter vermaak van de huisvrouw tijdens haar zonvakantie aan zee, en hadden daarmee een heel nauw doel. Ook tegenwoordig worden er nog bouquetreeksjes gemaakt. Daarvan is het enige praktisch nut weer het vermaak van een vrouw die de masculiene wereld erkent vol heroïsche heren, en die zich graag door mannelijke charmes laat meeslepen tijdens haar zonvakantie aan zee. Het doel is niet veranderd, het plot van het middel is niet veranderd, de setting van het middel wel. De setting is in dit geval sterk gebonden aan de tijd waarin het zich afspeelt en daarmee identificeert het zich toch niet met de houdbaarheid die zo aan literatuur toegeschreven wordt.
Horror en dergelijke spanning zullen, hoewel de rijkdom van de taal er niet per definitie minder in wordt uitgebuit, de gesloten Literaire Kring doen opschudden. Het lijkt wel of het eerst nodig is een boek keurig volgens een zeker, soms enigszins masculinistisch etiquette te schrijven om er in te komen, en wanneer je vervolgens wel iets nieuws tracht te doen, dan ‘valt je volgende boek tegen’, maar ben je wel gevestigd. Enkele van onze vrouwelijke uitzonderingen zijn Haasse, Palmen en Dorrestein. Misschien iets met tijdloosheid of plaats waar het verhaal zich afspeelt (Haasse) of filosofisch gehalte (Palmen). Ik lees vooral Haasse graag.

Voorgeschreven door de media, waar blijft de Perestrojka?
Ik ben overigens niet de mening toegedaan dat literatuur en lectuur uitgemolken dienen te worden, iets waarin de media toch een grote rol spelen. De media hoeven zich er echt niet zo veel mee te bemoeien als nu het geval is, maar dat is een lastig ideaal met de verregaande vercommercialisering van de media (en ‘verpopulistisering’, bijvoorbeeld dat het rechts-populistische PowNed in het publieke bestel blijft terwijl LLink eruit gekalefaterd is). Ik ben door de vercommercialisering steeds minder in de betrouwbaarheid daarvan gaan geloven, aangezien betrouwbaarheid het nog eens wil verliezen van het sensationele en het entertainmentgehalte. Wel, de ietwat naïevere en minder kritische geest zal steevast exact datgene leuk vinden, wat wordt voorgeschreven door de media. Saskia Noort, en in de muziek bijvoorbeeld Katy Perry. Entertainment wint het in dit geval. Saskia Noort denkt een plot uit, maar is haar schrijfstijl echt zo hoogdravend? Katy Perry zet een show neer, maar is haar muziek zelf echt zo bijzonder?
Intellectualistisch taalgebruik en jargon zijn echter wel vaak datgene waarop de huidige Literaire Kring zich baseert. Dit is erg goed beschreven in het boek van Marjolein Februari, ‘De Literaire Kring’. Hoewel fictie, lijkt me dit niet geheel uit het luchtledige gegrepen. Maar er is meer dan alleen een bepaald taalgebruik en jargon dat iets bijzonder maakt. Daar lijkt de huidige Literaire Kring soms aan voorbij te gaan. Daarmee sluit zij zich en hiermee staan weinig mogelijkheden open voor literaire vernieuwing (Literatuur-Perestrojka!). Tenzij zo een pseudo-vernieuwende braakbal, op zijn vijfendertigste al stoffig, het alleen maar over seks gaat hebben, maar wel geheel volgens gevestigd etiquette vol met wollig taalgebruik, intertekstualiteit en jargon. Bovendien moet het altijd een bepaald cynisme in zich dragen, dat op een hoogdravende, intertekstuele en niet zelden overdreven of onnodig filosofische wijze wordt bewerkstelligd. Nooteboom aait brave Grunberg vaderlijk over zijn bolletje (nu A.F.Th. van der Heijden nog). Bij zulke boeken haak ik af. Ik denk echter niet dat het lezersaantal van Grunberg het kleinst is. Mede doordat de media hem prijzen, misschien ook omdat seks verkoopt. Nemen we hem echter als het summum van de hoge literatuur, dan is het daar toch niet zeer goed mee gesteld, als je het mij vraagt. Wat mij betreft is het met protserige taal hoog van een toren blazen over een onderwerp dat inhoudelijk helemaal niet zo bijzonder is niet datgene, dat bepaalde proza of poëzie tot literatuur maakt. Ik kan me voorstellen dat velen wel hierdoor gegrepen worden, echter niet zelden zonder verstikking of verdwalen.

Dus wat is literatuur?
Na al dit bovenstaande denk ik dat een eenduidige definitie van ‘literatuur’, hoewel deze door de Literaire Kring zo stellig geponeerd wordt, ver te zoeken is. De definitie is vatbaar voor individuele perceptie en grenzen zijn vaag. Ik kan voorbeelden aanwijzen van zowel lectuur als literatuur, waarover minder twijfel bestaat, maar er is zo een groot midden, waarbij het misschien onterecht is om er zo een harde grens doorheen te trekken. Literair gehalte is allicht een spectrumverschijnsel, hoewel er vaak zwart-wit over wordt gedacht.
Citaat van een vroegere docent Nederlands: ‘Alles is grijs. Niets is zwart of wit.’

(Wat een zooi dat Nederland.)

Je zet door en bent niet te vermoeien in vergeten
terwijl je schuimende sop dienst weigert en de boen harkt
in het luchtledige op zoek naar onvindbare ondergrond

Omdat je alles onthouden hebt

“Een doel is een droom met een deadline.” ~ Peter Darbo, Vlaams aforist (1944 -)

mijn jeugd krampt zich panisch samen
bereidt zich voor om uitgekotst te worden
onomkeerbaar, gratis en voor niets
met nog een lekker luchtje erbij ook

de nacht geeft niets prijs van al dat rest
de ruimte is vol met leegte
ondoorlatend gesloten alomvattend
daalt het stof neer op mijn jeugdboeken

Only I perceive that the
Bygone is nostalgia, which remains the same
For me and differs for
Everyone in colour of daylight, nature,
Details and length, deeply anchored.

In the distance I seem to see footprints, while
The leaves of time fall and
Eternity proves transient.

And I call out,
Inaudible to the
Irreversible past
Of time and space.

Granddad, rest in peace
16-04-1921 ~ 17-07-2010

Alleen ik snap dat het
vervlogene nostalgie is die voor
mij hetzelfde blijft en voor iedereen
verschilt in kleur van daglicht, natuur,
details en duur, diep verankerd.

In de verte lijk ik nog sporen te zien, terwijl de
bladeren der tijd al loslaten en de
eeuwigheid vergankelijk blijkt.

En ik roep,
onhoorbaar voor het
onomkeerbare verleden
van tijd en ruimte.

Granddad, rest in peace
16-04-1921 ~ 17-07-2010

Vandaag was ik op werk, zoals elke vrijdag. Maar morgen moet ik weer, en dat is niet gebruikelijk. Kassa. Achter de kassa moet ik zitten. Ook dat doe ik veel minder vaak dan dat ik op de groente-afdeling werk. Alleen op extra dagen, eigenlijk. Achter de kassa heb ik de plicht met iedereen die in de winkel komt contact te maken, ook met elke half bezopen totaal idioot overdreven oranje uitgedoste toeters en bellen kalefater. Die daar nog trots op is ook en denkt dat hij de wereld heeft uitgevonden. Nee, ik heb er geen zin in. Maar ik zal wel moeten.

Spanning ontsnapte om half twaalf. Ik had al negen en een half uur gehad en moest nog maar een halfuur. Nee ik heb verdikkeme voor het eerst gejankt in de winkel maar ik trok me terug richting de koeling om het te laten bekoelen. Ik stopte het nog even terug, wierp een laatste barricade op voor Spanning. Ik heb geen zin om alles uit te leggen of te verdedigen wat hij dan allemaal had gegeten om zo dik en groot te worden, om uit te groeien tot een krachtige en alomtegenwoordige en alles beheersende emotie.

Ik bekoelde me en voltooide de tijd die ik nog moest. Daarna vertrok ik zo snel mogelijk, maar buiten brak Spanning finaal los. Ik ging naar mijn vriend want ik kon het me niet veroorloven om met deze ontnuchtering het hele eind naar mijn eigen woning te fietsen.

Ik nachtbraak. Ontspanning. Spanning die ontvlucht. Ik hoef hem niet meer te zien. Nu kan ik gaan slapen. Morgen kalefaters de winkel uit werken. Telkens weer opnieuw. Kassa. Basta. Gelukkig kan ik die afstand behouden, zodat ik ze überhaupt niet beter hoef te leren kennen en zij mij niet. Want daar zou ik toch niets wijzer van worden. En ik zou me moeten verdedigen. Ik hecht meer aan de mensen die met regelmaat komen en altijd in zijn voor een praatje. Die accepteren me. Mensen die open staan voor een ander. Dat laatste schijnt voor veel mensen nog zo ontzettend moeilijk te zijn. Dat is hun probleem, en gelukkig zijn ze vaak te onnozel om het zelf te beseffen. Maar dan zal het wel zo blijven.

Ik moest mezelf altijd al verdedigen. Dat is gewoon zo. Dat is een trend van mijn bestaan. Was het niet zo, dan bestond ik allicht niet in deze vorm en zou ik een vervorming zijn. Dan zou ik niet zijn, niet bestaan. Voor sommige mensen besta ik niet wanneer ik weiger mezelf te verdedigen. Die contacten verwateren, maar ik heb ze niet nodig. Het is puur dat forceren tot verdedigen. En me anders niet accepteren, hoewel ook verdedigen geen garantie daarop is. Die trend. Maar ik weiger soms. Dat blijft zo. Het opgelegde verdedigen en verklaren is een showproces ten behoeve van de ego’s van anderen die zich superieur achten. En nooit zullen zij die houding verdedigen, want zij achten het een feit. Nog nooit hebben ze van variatie in perceptie of interpretatie of van subjectiviteit gehoord.

In de kerker in mijn hoofd zit een nieuwe, kleinere Spanning. Ik moet hem niet te veel voeren, maar soms komt de voeding via sluipwegen. Underground. Undercover. Onoverkomelijk. Onvermijdelijk.

Het is mistig. De nevelwolken sluipen over het water. Was aan boord gaan een verstandsverbijstering, dwang, een eigen keuze of kiezen tussen twee kwaden? Ik raak de anderen kwijt.

Dan voel ik vaste grond onder de voet. Ik richt me op en sta langs een stenige kuststrook. Ik ben doorweekt. Mijn haren plakken langs mijn gezicht. Het regent. De horizon reikt niet ver. Er is niemand anders. Ik loop een stuk langs de kust en kom bij een verlaten huisje, waar ik naar binnen ga.

Ik weet niet precies waar ik ben, en wat de toekomst brengt, laat staan de dag van morgen. Ik weet alleen dat ik hier ben, dat ik alleen ben, en dat ik niet weet hoe ik terug kan naar waar ik vandaan ben gekomen. Of misschien is dit wel mijn oorsprong. Hier, in de eenvoud, in de soberheid, terug in de essentie van een bestaan, vrij van alle toeters en bellen die het alleen maar draaglijker moeten maken of juist niet. Ver weg van massa’s, menigtes, lawaai, hetze, wetten, bekrompenheid en bureaucratie.

Ik bepaal mijn eigen regels. Misschien moet ik ook maar niet proberen terug te gaan en is dit waar ik hoor. Dan blijft de verleden tijd waar hij is. Ligt hier mijn natuur?

Het was, eerlijk gezegd, een gedoe om geregeld te krijgen dat ik mijn onderzoek over ‘Morphometrics of Cuvierinidae’ mocht gaan doen, aangezien dit een onderwerp was uit het lijstje voor de biologen. Het moest natuurlijk wel aardwetenschappelijk genoeg zijn, maar daar wist ik me wel raad mee. Het regelen van dit project had veel minder omslachtig mogen zijn, al was het alleen maar omdat Aardwetenschappen en Biologie als vakgebieden wel een overlap kennen, zo ook in dit onderzoek. Na wat strubbelingen kreeg ik toestemming.
Nu heb ikzelf, als aardwetenschapper, een aantal goede ervaringen opgedaan door het uitvoeren van dit onderzoek. Ik heb sommige technieken toegepast die me bij Aardwetenschappen zijn bijgebracht, maar ze vervolgens gebruikt voor een onderwerp dat voor een groot deel nieuw voor me was. Ook heb ik nieuwe technieken leren kennen uit de geometrische morfometrie en multivariate statistiek, waar ik echt veel van heb geleerd. In dat opzicht zie ik dit onderzoek als een verrijking waaraan ik wel veel heb. Ik heb er geen spijt van gehad dat ik niet zozeer dieper ben ingegaan op een onderwerp dat eerder in het Aardwetenschappen traject de revue was gepasseerd, want ik heb nu nog meer basiskennis opgedaan. Daardoor was het wel nodig dat de leercurve wat steiler zou zijn, en dat werd hij.
De ervaring van zowel meedoen bij biologie als bij aardwetenschappen was uniek. Ik moest daardoor wel twee keer mijn onderzoeksvoorstel en twee keer het uiteindelijke onderzoek presenteren, maar dat had ik er wel voor over. Ik vond het ook fijn dat ik kon meedoen aan de workshops ‘Scientific writing’ bij biologie. Iets soortgelijks zat niet in het traject van Aardwetenschappen. De toon van het algehele project daar was een wereld van verschil wanneer ik het vergelijk met het bachelorproject voor biologen. Het goede bij de biologen vond ik naast de workshops ook de aanmoediging tot het gebruik van Engels in de presentatie en in de thesis. Dit geeft het algeheel een wetenschappelijker karakter en dat maakt de overgang van Bachelor naar Master misschien kleiner, aangezien daar ook alles in het Engels zal gaan. Ik hoop dat ik hier veel profijt van zal hebben.
De verbrede basiskennis die ik in mijn bachelorproject heb opgedaan motiveert me om verder te gaan in de Oceanografie, in de Master Oceanography & Limnology. Ik zal dit jaar de enige aardwetenschapper zijn die dit als vervolgopleiding kiest (van de UvA, althans). Ik zie het als een uitdaging om ook mijn basiskennis uit de Bachelor Aardwetenschappen mee de Master in te nemen.

Het bachelorproject heeft me het volgende doen beseffen: ik ben aardwetenschapper en bioloog, en ik wil er precies tussenin komen, daar waar die vakgebieden samenkomen.

Bye bye MBO! Dit is hoe mijn vriend terugkijkt op zijn afgeronde MBO mediatechnologie. De titel heeft hij gebaseerd op mijn kreet op Facebook: ‘bye bye Bachelor!’

ik had me verborgen achter het matglas
van het rokershol vol met sluimering
van schemer en bezoedeling van geest
op dat feest waar ik toch niemand kende

geen idee hoe ik er kwam zelfs niet bij positieven
maar heb de negatieven bewaard al erkende
ik het als een geneugte die het toch niet was
of in verjaarde nostalgie van herinnering

voorbij afgesloten gebeurd geweest
ik heb jouw foto verscheurd
maar bewaar de negatieven
voor reïncarnatie

‘Hij’. Hij krijgt alleen maar meer aandacht, hij is mediageil en de media geeft wat hij wil, zodat hij zich des te meer als de nieuwe messiaspopulist kan profileren. Schaamteloos is hij en schaamteloos verloochent hij zijn eigen afkomst.
Ik schaam me in zijn plaats. Totaal vervreemd is hij van de basis van de mens, wat gebeurt zodra arrogantie en dergelijken de overhand krijgen.
Ook met dit blog krijgt hij aandacht, zij het op een andere manier, een manier die stelt dat hij ingaat tegen de natuur van de mens.
Hij verbergt zijn haatzaaierij onder het mom van een partij van de ‘vrijheid van meningsuiting’ en tracht etniciteit, ras, achter ieders naam in het bevolkingsregister te krijgen. Is het dan nodig om bepaalde bevolkingsgroepen zo te kwetsen, en groepen mensen nog meer tegen elkaar in het harnas te jagen?

Uiteindelijk zijn wij allemaal mensen, en de mens verpest het uiteindelijk voor zichzelf, door elkaar steeds maar van alles te misgunnen. Maar om tot inkeer te komen, moeten eerst vele kalveren verdronken zijn.
Migratie is iets dat de mens toebehoort. Wanneer voedselbronnen, inspiratie of tolerantie uitgeput zijn, zoekt men een nieuw gebied om een nieuw begin te maken en zo de levenskwaliteit op langere termijn te verhogen, terwijl het nu allemaal op kortetermijndenken berust. In alle scenario’s is het over enkele tientallen jaren hier simpelweg klote.
Er komen eindelijk barsten in de façade van tolerant land dat wij voor de andere Europese landen zouden zijn; eindelijk valt dat kwartje.
Hier trachten we slechts achter enkele messiasfiguren aan te lopen, blindelings, want dan hoef je vooral niet zelf na te denken: hij is degene die alles uitspreekt, waarmee je blindelings akkoord kan gaan. Het contrast vergroot: er is een grote, blinde massa en er zijn enkele van die populistische figuren. Daartussenin is er steeds minder.

De tolerantie en inspiratie zijn uitgeput en ik denk er over na om over enkele jaren allicht te emigreren uit dit hoogarrogant, van nationale trots en tolerantie voor weinig anders vergeven land.
Voedselbronnen alhier zijn juist de andere kant op geschoten, hier in deze overconsumptiemaatschappij, maar wel ten koste van een boel andere landen waar wij de voeldselbronnen juist uitputten, ‘ontwikkelingslanden’ – alsof die onderontwikkeld ten opzichte van dit land zouden zijn. Wij putten hun voedselbronnen overigens steeds meer uit – als wij het maar goed hebben; hebben hebben hebben! We kunnen klaarblijkelijk niet zonder buitenlandse bronnen van voedsel en van inkomsten, waarom kunnen we dan wel zonder mensen van buiten de zelf opgetekende grenzen?

Ik voel me hier steeds minder thuis. Hier geboren en opgegroeid, met de nationaliteit van hier en nog een andere westerse, word zelfs ik soms weggezet als zijnde van het andere, als iets dat de nationale trots alhier gerechtvaardigd is om uit te kotsen. Ja, zo voelt dat.
Ik ben er steeds minder van overtuigd dat hier mijn thuis ligt.
De nomademens trekt verder, dat zit in zijn natuur.
Is er nog wel ergens een plek waar mensen elkaar tolereren, accepteren, respecteren zelfs, zonder jaloers te zijn op elkaar en elkaar van alles te misgunnen? Een plek waar de nomademens heen zou willen trekken? Veel te weinig waarschijnlijk, daarom blijven we maar halstarrig aan al onze zelf op de kaart getekende grenzen vasthouden.

Ik vervreemd van deze maatschappij, van dit land, waarin zelfzuchtigheid ten koste van anderen hoogtij viert, waarin steeds meer mensen bang zijn om zelf na te denken, en waarin etniciteit anders dan van dit land zelf geminacht wordt.

excuseert u mij, u mag maar honderdveertig tekens versturen

Facebook RT @Twittertweetjes laat mijn feed met rust #jehebtalgenoegfollowers

Tot daar aan toe kon ik er mee leven. Het stikte er echter van de mede-academiejeugd. Je zou denken dat we eensgezind waren, want we hadden toch zeer vaak dezelfde belangen.

Ineke klauwde met haar korte, dikke handjes alle ingrediënten die je uitgerekend dan nodig had vanuit een heel andere hoek zowaar voor je neus weg. Haar populariteit had ze niet aan dat vadsige lijf van haar te danken, eerder aan haar grote praatjes. Niet dat ik wil zeggen dat iedereen zo dun als een catwalkmodel moet zijn hoor – daar walg ik juist van – maar ergens aan de andere kant van het spectrum heb je ook een uiterste, die zij in haar welvaart toch wel benaderde.
Vaak stond er een rij voor alweer zo een apparaat waarin je een beetje bodem of oplossing daarvan moet gooien, en waar dan even later zowaar een of ander grafiekje uit komt rollen. Dan wist ze zich altijd naar voren te praten, en de meewarige of naïeve rest liet dat maar gebeuren, want Ineke had immers altijd afspraken na college – zogenaamd. Of die afspraken waren er wel, maar dan waren het van die veel te gezellige afspraken met veel te veel drank, zodanig dat sommige van haar mannelijke metgezellen aldaar overgingen tot.. nee bah, daar moet ik nu niet aan denken. In elk geval kwam ze dan een dag later minstens een uur te laat en met veel te dikke oogjes opdraven. Maar zij kon zich dat permitteren.

‘Zeg wat is dat met jou, ben jij autistisch ofzo, je bent zo… zo…’, vroeg Loretta, die het liefst altijd op reis zou zijn en een negen-tot-vijf-banen-fobie had, op een dinsdag.
We zaten samen in dezelfde ruimte. Er konden daar twee mensen tegelijk werken met de apparatuur. Het was tegen vijven en we waren als laatst aan de beurt.
Ik peinsde en staarde naar de grafiek op het computerscherm voor me, die pieken vertoonde die stonden voor de aanwezigheid van een bepaalde molecuulmassa en die stond dan weer voor een aantal mogelijke moleculen dat aanwezig zou moeten zijn in het bodemmengsel.
‘..en het lijkt wel alsof er een steekje bij je los zit, er klopt echt iets niet aan je. Je bent alleen maar met je eigen experimenten bezig en denkt niet aan die van anderen.’
Met stomheid geslagen wist ik er stamelend op terug te werpen: ‘Ik hoop niet dat dit een bindende conclusie van jou is. Nee, autistisch ben ik niet, anders wel, maar waarom wil je me in een hokje plaatsen?’
Ze had blijkbaar de neiging om al het naar bepaalde maatstaven ondefinieerbare of onpeilbare toch in een bepaald hokje te plaatsen. Anders was het voor Loretta een ondraaglijk leiden van radeloosheid om een niet eerder ervaren ondefinieerbaar persoon die uitgerekend haar pad moest kruisen. Nu kon ze rustig verder leven.
Net toen ze op een antwoord aan het zinnen was, kwam de laborante binnen en werd het gesprek abrupt beëindigd.

Thuis was ik voor de zoveelste keer wat rond aan het malen en opgejaagd heen en weer aan het lopen. Het gesprek was nog niet afgelopen, en omdat ik anders niet rustig zou slapen, besloot ik te mailen.

Hoi Loretta,

Wat onverwachts dat je ineens over mijn persoonlijkheid begon. Tegelijk was het een perfect moment, niemand anders zou zich ermee bemoeien.
Jammer dat je zegt dat er een ‘steekje bij me los zit’ of er ‘iets niet klopt’ aan mij. Je toetst me aan de subjectieve norm van het normaal-zijn.
Spreek je wel voor jezelf? Of spreek je ook namens anderen?
Ik heb getracht in mijn studietijd complimenteus bezig te zijn, maar wat krijg ik er nou voor terug? Jij vraagt je af of ik autistisch ben. Nee, dat ben ik niet. Vanuit andere hoeken word ik weer opgevat als introvert, ongezellig, gesloten, asociaal. Ik geef je een hallo-knuffel, maar dat doe je niet bepaald terug.
Misschien ken je geen mensen die lijken op mij, en kan je me daardoor lastig definiëren. Toch voel je die behoefte, maar omdat dat moeilijk is, moet ik me maar aanpassen, alsof er alleen voorwaardelijke acceptatie mogelijk is. Waarom is anders zijn dan de meerderheid altijd maar zo negatief?
En ik hoor dat ik alleen met mijn eigen experimenten bezig ben en niet aan die van anderen denk. Je schildert me af als de enige persoon die dit doet. Ik zie iedereen dit doen, zodanig dat de meesten uiteindelijk eerder aan de beurt zijn. Ik hoor het zo voor me: ‘Moeten ze weer het septum kapot prikken?’ en ‘Moeten zij weer het glaswerk kapot laten vallen?’ Ik zal het morgen vast weer horen.
Zo, ik heb er nu genoeg van om mezelf te verklaren.
Ons gesprek was nog niet klaar toen er iemand binnenkwam.

Tot morgen,
Annie

Toen, toen had ik desalniettemin nog hoop. Die hoop vervloog toen het antwoord uitbleef.
Ik kreeg zin om.. ach laat ook maar.

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.

Toch, met de toename van de zomersheid van het weer, probeer ik me gemotiveerd te houden, maar dat lukt wel doordat er waarschijnlijk een zesde soort is, zo blijkt uit de statistieken.
Ik heb heerlijk lang uitgeslapen bij mijn vriend (terwijl hij al lang weg is naar zijn eigen college), dat had ik nodig, maar nu is het voor mij ook echt tijd om te gaan. Er is genoeg werk aan de winkel.

Vanuit een zijpad snijdt een van hen me plotseling de weg af. Het is een ander dan degenen die mij net achtervolgden. Het is die godvergeten ander, en gedreven door zijn nietsontziende agressie komt hij op me af. Hij houdt mijn fiets vast. Ik sla me los, zodat hij me ervan beschuldigt dat ik hem zomaar heb geslagen.
Ik moet om hem heen fietsen om weg te komen, want ik wil niet weer teruggejaagd worden, terug in het fuik van de anderen. Er is geen weg terug.
Er is niemand die de verantwoordelijkheid op zich wil nemen wanneer er door hun toedoen iets met mij gebeurt, want dat heb ik vooral allemaal zelf gedaan, vooral allemaal aan mezelf te danken of te wijten zoals je het noemen wilt. Dan is het makkelijk praten, want hoe controleer je dat? Ik heb alles uitgelokt, dan moet ik maar voldoen, voldoen aan het ongeschrevene dat in hun hoofden rondgaat, en waar zij allemaal weet van schijnen te hebben. Ik weet wel ongeveer wat dat is, wat dat inhoudt, wat dat betekent, en ik wil daar niet aan voldoen, ik kan het niet.
Ik heb het allemaal aan mezelf te wijten. Aan mijn eigen stomme zelf. Volgens hen dan.

Het moment van het om hem heen proberen te fietsen lijkt zich uit te rekken tot een minutenlange onzekerheid. Hij ramt zich met zijn fiets zo hard mogelijk tegen de zijkant van mijn fiets en raakt daarbij mijn been. Hij lacht me uit omdat ik een stuk kleiner ben en eigenlijk nog op een kinderfietsje zou moeten rondrijden. Met die korte pootjes kan ik toch amper bij de trappers. Volgens hem dan.
Ik zwenk en even lijk ik te vallen. Even lijkt mij niets anders te resteren dan het van de weg, ondersteboven en met fiets tussen mijn benen steil de dijk af in de sloot te donderen, met mijn fiets bovenop mij, zodat ik de grootste moeite heb er weer uit te klauteren. Maar dat laat ik me niet gebeuren.
Ik zwenk en ik herstel mijn evenwicht. Hij rijdt weer iets naar achter in een aanloop naar een volgende ramkraak, maar ik heb me dan al een stuk naar voren getrapt. Hij raakt mijn achterwiel en weer zwalk ik. Ik zet aan, vind evenwicht en hervind kracht.

De anderen komen aangefietst. Ze hadden de achtervolging nog niet opgegeven en door dit oponthoud hebben ze hun achterstand kunnen inhalen. Ze nemen de volle breedte van de weg in beslag, vier naast elkaar, drie rijen achter elkaar.
Ik sta vol op de pedalen. De dertiende ellendeling neemt wederom het voortouw, maar het lukt hem net niet om mijn fiets bij het bagagerek te grijpen en me zo wederom tot stilstaan te krijgen. Ik sta niet stil, niet stil, potverdorie niet stil, zeker niet voor jullie, nooit voor jullie.
Zeer abrupt stuur ik op de eerste driesprong links. Ik kijk achterom en zie ze allemaal de bocht uitvliegen en tegen elkaar aan kletteren, waarbij sommigen van de weg af raken. Ik fiets, sla weer af naar links, naar rechts, links, alle kanten op. Na vele bochten word ik er steeds zekerder van dat ik hen nu echt kwijt ben. Na nog meer bochten ben ik er.

Ik ben thuis. Ik durf daar niet rechtstreeks voor een raam te gaan staan.
Ze komen aanfietsen, een tijdje nadat ik met fiets en al door de voordeur naar binnen ben gehaast. Geen tijd om hem in de aparte schuur te zetten.
Ik duik de kast onder de trap in. Ik wacht, seconden, minuten, uren, ik weet het niet meer.

Ik kom uit mijn schuilplaats.
Daarna niets meer.

De regen kletterde buiten, zachter en harder, en ik hoorde alles vanuit mijn bed door de achterdeur, die op een kier stond.
Soms ook, en vooral als het droog is eigenlijk, hoor ik de vogels.
Er zijn hier geen kleine vogels. Ik strooi wel eens wat oud brood in mijn kleine achtertuintje, die ik heb omdat ik op de begane grond woon. Daar komen alleen duiven op af, en soms eksters of zelfs kraaien. De verschillende vogels gaan uiteraard nooit samen. Hoogstens tref ik hen met twee, soms drie, uitsluitend van dezelfde soort.
Ik kan me voorstellen dat de vogels niet altijd aanwezig zijn in mijn achtertuintje. Wanneer ik buiten zit, dan zitten ze in mijn hete adem. Wanneer het brood op is, pikken ze wel eens wanhopig naar veel te kleine kruimels, en vertrekken vervolgens. Maar wat hen waarschijnlijk vooral weghoudt, is de slechte muziek die veel te hard uit de speakerboxen van sommige medebewoners komt, alsmede de vreselijk doordringende walmlucht wanneer er ergens achter weer geblowd wordt door omringende bewoners. Die lucht ruik ik zelfs in mijn kamer, en niet zo een beetje ook, wanneer die achterdeur open staat. En die hoeft niet eens zo ver open te staan, of ik ruik het al in die mate.
Nee, dan kan ik me heel goed voorstellen dat de vogels even wegblijven, wanneer er geblowd wordt.

Is een vogel een mislukte dinosaurus, of is een dinosaurus een mislukte vogel?
Ik weet het niet, maar ik kan mij voorstellen dat de dinosaurus flink chagrijnig zou worden als de mensen met al hun vieze gewoonten in zijn tijd al waren uitgevonden. Nee, ze moesten maar blij zijn dat de mens in hun tijd nog niet bestond, laat staan enige hominide. De mens zou uitermate dino-onvriendelijk zijn, wanneer zij in staat waren de reusachtige beesten te bedwingen. Vooral de T-Rex zou het moeten ontgelden. Mensen zouden ze uitroeien, opeten (want uit een exemplaar haal je heel wat porties dinofilet), en opsluiten in gigantische kuilen, of als batterijkippen houden in enorme, ijzersterke legbatterij-megastallen, alwaar ze voor enorme eieren zouden zorgen, waar de uit de kluiten gewassen gereformeerde gezinnen een mega-omelet van zouden kunnen bakken, die alle monden weer zou kunnen voeden. De dino zelf zou echter het recht ontnomen worden om zelf te jagen om aan een natuurlijke prooi te komen. Nee, ze zouden gevoed worden met een vergrote variant van het kippenvoer (kijk maar eens naar de geschubde poten van de kip, die zijn hetzelfde als de achterpoten van de dino, maar dan een maatje kleiner).
Dat alles zou de dinosaurus des te chagrijniger maken, om nog niet gesproken te hebben van de natuurlijke, niet-menselijke oorzaak van hun altijd al chagrijnig zijn: met die zielige korte voorpootjes raakte de eerwaardige T-Rex kant nog wal, laat staan zichzelf. Als hij jeuk had, moest hij zich schrobben aan een boom, en wanneer die niet in de buurt was, had hij pech en genoeg reden tot chagrijnigheid. Dat zou ik ook zijn, wanneer ik met mijn armen niet bij mijn gezicht of waar dan ook zou kunnen, al was het maar bij jeuk.
Gelukkig hebben vogels die mislukte voorpootjes benut om vleugels te ontwikkelen, en dat lijkt me wat minder nutteloos te zijn dan puur die rudimentale voorpootjes van de T-Rex, als een spoor of rest van eerdere evolutie, ‘omdat zijn voorgangers ook al van voorpootjes waren voorzien’, en om geen enkele andere reden.

Misschien bespaarde het vallen van de Meteoriet de T-Rex en de andere grote dino’s veel verder leed.
Misschien is dat maar goed ook.

O ja, ik zat in mijn zeecontainer en buiten regende het.

Desalniettemin is de werkdruk redelijk hoog. Bij een morfometrie-onderzoek moeten per sample landmarks gezet worden, aan de hand waarvan er multivariate statistiek wordt uitgevoerd.. En als je dan honderden samples hebt, waar je in een softwareprogrammaatje voor elk handmatig een aantal landmarks moet zetten, steeds op overeenkomstige posities (want dan zie je het verschil in algehele vorm tussen verschillende soorten), dan besef je dat het best een monnikenwerkje kan zijn: het komt neer op duizenden handmatige landmarks. Maar ik heb genoeg geduld, omdat ik nieuwsgierig genoeg ben naar wat er vervolgens uitkomt. De daadwerkelijke analyse is na het zetten van de landmarks immers nog niet begonnen. De allereerste resultaten daarvan zien er overigens wel goed uit.

Toch gaat het wel goed, en ik moet de motivatie er vooral in houden, zeker nu ik al zo ver ben en met nog maar een klein maandje voor de boeg, waarin het geheel moet worden afgerond, met eindpresentatie en al. Van dat laatste verwacht ik overigens weer een tweevoud, net als bij de presentatie van het onderzoeksvoorstel, zowel een biologen- als een aardwetenschappen-proof variant. En ook dat maakt de beproeving dubbel.
Maar we zullen zien.

En nu, vreemd genoeg, ben ik uitgerekend op de baan verzeild geraakt, een plaats waarvan ik liever voorgoed afscheid had willen nemen. Bovendien mag ik, als toeschouwer, niet weg. Oude bekenden, eveneens toeschouwers, willen me niet laten gaan. Ze zijn boos op me, of verontwaardigd. Ik zou maar niks van me hebben laten horen. Dat dit iets wederzijds zou kunnen zijn, komt niet bij ze op. Alsof er veel mensen in mij geïnteresseerd waren, toen ik nog wel vrijwillig aanwezig was om te trainen.
Ze hebben geen interesse getoond in wat er dan precies aan de hand was met me. Een enkeling die er niet omheen kon, heeft dat wel gevraagd. Meer niet.
Ook nu is er geen enkele interesse in mij, maar ik moet kijken, desnoods willen ze me vasthouden en mijn ogen open houden als ik niet wil kijken, maar blijven zal ik moeten, moeten, moeten.

Er wordt een wedstrijd verreden, op die baan. Ik zie ze allemaal voor me, die popiejopies. Er draait heel veel om het ego, en het materieel bezit waarmee dat wordt opgevuld, in dat sfeertje.
Chagrijnig wachten ze steeds het volgende wedstrijdonderdeel af, zonder ook maar enige interesse in hen die niet aan de groepsnorm voldoen, die niet in het sfeertje passen, die aan niet precies hetzelfde waarde hechten. Ik ken geen chagrijnigere mensen.

Het is een grote modeshow. Wie het beste materieel, de mooiste fiets bezit, is al in het voordeel. En hoe duurder de fiets, vaak gesponsord nog wel, hoe meer ermee gepocht wordt, gepocht met iets dat in wezen andermans bezit is. Nooit hoeven zij zelf ook maar enige reparatiekosten te betalen, wanneer het eens een keer wat minder vlekkeloos verloopt. En dan hebben ze zo weer een nieuwe fiets, alsof het niets kost. En voor hen kost het ook niets.
De fiets, het materieel, is een in het ego verweven onderdeel van hun bestaan. Zonder dat zijn zij niets meer, als ze al niet nog een opleiding ernaast doen, dan bevinden zich bijna alle mensen die hen de hemel in prijzen slechts in dit kleine bekrompen wereldje. Hoe dan ook, mocht het onverwachts definitief voortijdig stuklopen voor hen, dan zijn zij niets meer.

Ik zit en ik kijk ernaar en ik kan met geen mogelijkheid ontkomen aan die arrogantie waarin alles ten koste moet gaan van een ander.
En waar doen ze het voor? Om te winnen, alleen maar om te winnen, en daarmee hun ego, dat uit materieel bezit bestaat, nog wat aan te vullen met de eerzucht naar de eerste plaats.
De tweede plaats is eigenlijk niet goed genoeg. Wordt iemand tweede, dan kan er slechts een schamel lachje vanaf, want eigenlijk is men ontevreden. Presteren, presteren, dat is alleen maar winnen. Om nog niet gesproken te hebben van hen, die op de derde plaats eindigen, dan wel helemaal naast het podium terechtkomen.
Die eer is tijdelijk. Uiteindelijk vervliegt de eer, vroeg of laat. De directe roem en lauwering, wanneer deze nog vers is tijdens het staan op het podium, is kort daarna al vervlogen. Daarna blijft het nog veel langer aanwezig op ereranglijstjes, waar men zo goed in is, maar het verse is er dan al lang van af. Geen titel is voor eeuwig. Wanneer een eerdere winnaar van een bepaalde titel deze het jaar erop niet weet te prolongeren, dan is het allicht nog erger met die persoon gesteld op dat moment, dan wanneer men simpelweg tweede wordt zonder in betreffende wedstrijd eerder ooit winnaar geweest te zijn.
Trainer, masseur, mecanicien, manager en nog tien anderen staan vervolgens in de rij om deze gevallen helden te troosten, te pamperen en indien nodig van nieuwe pampers te voorzien in hun bittere leed om de tweede of lagere plek, of het nog ergere leed van het niet prolongeren van een titel. Liefst nog schrijft de gevallen held deze diepe teleurstelling echter aan een van hen toe, en anders wel aan een renner die uit een heel ander land afkomstig is. Helden maken immers geen fouten, en winnen zij niet, dan moet de oorzaak bij een ander gezocht worden.
De eer van deze quasi helden bekijft nog het langst, naarmate zij zich beter in dat sfeertje weten te handhaven, en naarmate hun materieel beter is. Zij vullen de rest van hun arbeidzame bestaan, wanneer ze te oud zijn om nog vol mee te kunnen, als trainer, masseur, mecanicien, manager, maar vooral als celebrity, niet schuw van showbizz en de journalisten van de roddelbladen en dergelijke lectuur.

De fietsers vliegen alweer langs in een volgend onderdeel van de strijd om het heldendom. En kijken zal ik. Het is een grote waas van langs flitsende materie. Als in een minuscuul zonnestelsel worden zij met materieel en al door centrifugale krachten de bochten ingedrukt, en ineengedoken, met punthelm en dichte wielen snijden zij door het luchtledige. En rond gaan ze, almaar rondjes maken ze, het eindigt steeds waar het begint.

De sport is onsportief, en heeft tal van smetten op zich, die het niet had toen het nog niet zo verregaand was vercommercialiseerd, en toen men elkaar nog het licht in de ogen gunde. De sport is geen sport meer, de sport is geld, grof geld, materieel bezit, meedogenloosheid en egoïsme. Dat overstijgt al het pure van het fietsen zelf. Sterker nog, daar is niks puurs meer aan.

En dan, op een ongezien moment, ontkom ik. Degenen om mij heen zijn even opgestaan om te juichen en te klappen en de nieuwe held van een portie verse eer te voorzien. Ik glip weg, tussen het geklap door. Ik weet dat ze me hebben gezien, die mensen om mij heen die zo teleurgesteld in mij waren. Enkele van hen komen achter me aan, versnellen hun pas wanneer het geklap weer verstomt.
Ik begin te rennen zodra ik beneden ben en niet meer zichtbaar ben voor het gehele publiek dat vast vrijwillig op het evenement is afgekomen. Ik zie dat er nog enkelen achter mij aan komen.
Buiten staat mijn fiets. Ik begin te trappen, en ik ben snel. Ze halen me niet meer in, ook omdat ze zo chique en opgedoft als toeschouwers zijn, als ware het celebrities. Allemaal zijn ze gekomen met de auto, en die zouden ze eerst helemaal uit deze hetze van de volle parkeerplaats en overal tussendoor lopende managers moeten krijgen.

Ik ben snel, op de fiets, en meer hoef ik niet. Daar ga ik, weg van dat sfeertje. Ik ben het niet verleerd, dat fietsen, dat pure fietsen.

Amsterdam, jonge vrouw, ‘s avonds alleen over straat?? We worden doodgegooid met beelden van rotjongens van niet-westers-allochtone afkomst, zoals dat met een afstandelijk woord heet, die de straat onveilig maken, en vooral de dames bestelen, bedreigen, en op brute wijze verkrachten. Elke dag in elke straat wel een keer. ‘Dat overkomt ons dagelijks’, zegt Rita. Ik zou voor mijn leven moeten vrezen.

Ik heb er helemaal niets van gemerkt. Ik rijd van Diemen-Zuid naar Zeeburg naar mijn vriend, wanneer het ons allebei goed uitkomt. Ik rijd van West naar Diemen-Zuid van werk naar huis op vrijdagen. Ik rijd van West naar Zeeburg op niet-vrijdagen, waarop ik soms extra werk.

In de nachtelijke koelte is er een rustgevende sfeer. De stoplichten zijn uitgeschakeld, er is geen verkeer dat in de weg rijdt. Je wordt je bewust van die continue alertheid die je hebt gekregen door ook vaak overdag op de fiets van A naar B te gaan in en rondom Amsterdam. Die gespannenheid is ‘s avonds juist even veel minder nodig. Je hoeft minder rekening te houden met anderen in het verkeer. Met uitzondering van de omgeving Leidseplein, waar dikbepoederde uitgaansfiguurtjes dikwijls ietwat te ver over het fietspad uitzwalken, maar die kom ik alleen op vrijdagavond tegen, en niet wanneer ik naar mijn vriend ga.
Je komt, mede door het trappen, even tot jezelf. Je trapt de dag van je af, bergt hem op naarmate je verder onderweg bent, en maakt je stilaan klaar voor de dag die komen gaat.

Maar ik zou voor mijn leven moeten vrezen, omdat ik, als jonge vrouw, dan toch ‘s avonds over straat ga, waar ik een zeer grote populatie van niet-westers-allochtone rotjongens zou moeten aantreffen. Ik trap niet in dit zinspelen op de angstemotie.
Van dergelijk ‘tuig’ heb ik niet veel gemerkt. Straks ga ik rustig slapen, in tegenstelling tot Rita en Geert, die nog nachten wakker zullen liggen van al die jonge vrouwen die toch keer op keer hun leven wagen, en die toch o zo grote dreiging doorstaan, omdat zij ‘s nachts door de Amsterdamse straten fietsen.

Toch ben ik er in mijn droom, als een grote flashback en toch niet. Ik open zowaar een deur in dit gebouw. Dat is waar ik blijkbaar moet zijn.
Al het materiële ziet er hetzelfde uit als toen. De vloeren, de tafels, de stoelen, de metalen kasten, het schoolkrijtbord, geluidsboxen hoog in de hoeken van het lokaal gemonteerd, een beeldbuis rechts voorin bovenop een videorecorder. Bruinige, grauwgrijze, koperen tinten.

Het bord is totaal schoongeveegd. Geen afleidende formules en werkwoordsvormen. De docent zit aan zijn bureau. Ik ken hem nog. Hij maant de klas tot stilte.
Ze zijn allemaal ouder geworden. Zeven, acht jaar ouder. Twintig, eenentwintig zijn ze nu, net als ik, die oud-klasgenoten. En toch zijn zij hier bij elkaar, op de middelbare school, ontgroeid en toch niet, totaal hun eigen weg ingegaan ten opzichte van mij, en toch ben ik ook hier, terug bij hen.

Het is blijkbaar de bedoeling dat ik ga spreken. Het schoolbord is zo ontzettend leeg en ik kom net het lokaal binnen, terwijl iedereen al in de schoolbanken zit.
Voor een moment ben ik huiverig voor uitgestoken voeten, o zo grappige rotopmerkingen of naar mijn hoofd geslingerde tassen, maar dat is een klein moment, dat snel wegebt. De docent is erbij.
Ik ben nog steeds anders dan die oud-klasgenoten, en dat zal altijd zo blijven. Ik ben nou eenmaal zo. Het doet me niks wat zij allemaal van hun leven hebben gebakken tot nu toe en wat hun hobby’s en interesses zijn.
Ik zou nooit naar een reünie gegaan zijn, daar heb ik geen behoefte aan. Een gewone reünie, in een aula, met hapjes en drankjes. Dit hier lijkt wel een gelegenheid waarvoor ik in het bijzonder een speciale uitnodiging heb ontvangen.

En toch sta ik hier. Ik loop naar voren. De oud-klasgenoten kijken me aan met al hun ogen die bij elkaar genomen mij als geheel zien, maar voor elk paar ogen dat naar mij kijkt, is het beeld van mij vervormd en mismaakt, zoals het toen al was. Ik ben er in mijn huidige uiterlijk, zeven, acht jaar ouder dan toen.
Ik ga voor het bord staan en kijk de klas in. Ik weet alle voor- en achternamen nog.
Ik ben hier, maar ik ben niet bang. Ik ben kalm.

Ik begin te praten, te vertellen. Mijn leven vanaf het punt dat ik halverwege de derde klas naar een andere middelbare school ging. En hoe de gevolgen van hun daden, ondanks het verbroken contact, daarin nog verweven lagen. Hoe laf zij destijds waren, en hoe zij volledig wars waren van ook maar enige zelfreflectie of zelfcorrectie. Ze dreven op populariteitsranken, ‘erbij’ horen, en het liefst ten koste van sommige anderen, degenen die niet aan de groepsnorm voldeden. De personen zoals ik. Jaloers waren ze op mijn schoolprestaties, denigrerend waren ze over mijn uiterlijk: kortere lengte, vorm van neus, en alles wat ze daar nog bij konden verzinnen. Al dat om hun eigen ego te strelen en op te hemelen. Stiekem wilden ze ook wel negens.
Ik heb het moeten ontgelden, werd beschadigd, maar ik ben uiteindelijk niet totaal kapot en opgebroken en sterker teruggekomen na die klappen dan zij ooit zouden hebben durven vermoeden.
Ik beweeg, ik spreek, ik leef, nog altijd.

Totaal lamgeslagen zijn ze, nadat ik hen heb gewezen op hun lafhartigheid van weleer. Ik weet niet of ze het nu wel aandurven, dat kleine beetje zelfreflectie, maar na mijn toespraak klapt alleen de docent, achter wiens rug om al het kwaads is gebeurd. Want het gebeurde natuurlijk nooit wanneer een docent aanwezig was, of wanneer hij of zij, indien wel aanwezig, de boel onder controle had.
Toch vind ik bij deze docent nu de erkenning van het serieus nemen. Dat is genoeg.

Ik verlaat het lokaal, voorgoed.

Bovenop de heuvel tref ik uitzicht. Het land ken ik niet. Overal is zand en her en der is het begroeid met stugge kluiten helmgras. De zon is waterig. In de verte zie ik het water van de zee.
Op de beklommen heuvel staan grauwe betonnen flats. Kaal beton, rechttoe rechtaan, vierkante raampjes, troosteloos, misogeloos. Restanten van een regime van weleer in dit mij onbekende land. Maar het regime is al lang vervallen, het beleid faalde en dat kon niet langer gemaskeerd worden. De flats dragen slechts een masker van soberheid, restanten met barsten erin.

Onderin een van de flats is een sprankelend boekwinkeltje, in een andere een muziekzaak, en in weer een andere een goedkope supermarkt. De hoofdingangen naar de trappenhuizen van de flats missen hun deuren, maar niemand is bang voor inbraak of bang voor elkaar. Ik ga naar binnen, loop de trappen op, omhoog, omhoog. De muren staan vol graffiti en deze worden nog voller gemaakt. Achter halfopen deuren hoor ik bandjes repeteren, hoor ik mensen lachend praten, discussiëren. Niemand steelt van elkaar. Niemand is hebzuchtig, niemand is erop uit om praatjes te maken en een ego te vervullen met lege onzin ten koste van een ander.
En iedereen mag zijn gang gaan, laat elkaar zijn gang gaan. Iedereen uit zich in eigen talenten en elk ander respecteert dat. Niet langer is het hier in de mores stilaan verboden om het hoofd boven het maaiveld uit te steken. Het maaiveld bestaat niet meer. Weg is het groepsnormfundamentalisme, niemand loopt nog achter het achterste van een ander aan, verblind door instincten en groepsnormen. Individueel talent gaat hier boven intomen om een groep te dienen en boven geld. Talent wordt erkend.
De natuurkrachten worden eveneens erkend. Hier zijn geen protocollen die bepalen waar de kustlijn is vastgepind en waar deze moet blijven. De natuur is niet langer statisch. Duinen mogen weer verstuiven, bossen mogen weer groeien, vulkanen mogen weer uitbarsten. Hier is de evolutie niet voltooid, maar dynamisch voor zowel aarde als alle aardse wezens.
Hier zijn geen protocollen die de mens als superieur stellen, die de mens generaliseren, of die een ideaalbeeld voor de mens poneren, hier zijn geen schoonheidsidealen, hier spuugt men niet op hen die niet aan enig ideaal voldoet. Hier gaat het om inhoud, en niet om uiterlijk vertoon en lege praatjes.

Ik ken dit land niet, maar ik realiseer me wel dat de menselijke maat hier is teruggekeerd.
En ik realiseer me, dat het in volle glorie mogen bloeien van individueel talent en het respect daarvoor hier is teruggekeerd.
En ik realiseer me ten slotte, dat men hier weer een deel van de natuur is, waar men oorspronkelijk vandaan is gekomen.

vergeet nooit je basaal metabolisme

Mijn begeleider is even een halve maand weg, maar ik heb genoeg te doen. Eerst moet ik de foto’s van de zeeslakken maar eens aan een systematische naamgeving onderwerpen. Dat zijn er nogal een boel, dus dat zal al een dagtaak zijn. Vervolgens ben ik ook overladen met literatuur, dus ik ben ook bezig met literatuurvreten. Ik amuseer me prima, ook op vele andere fronten, maar uiteindelijk vergeet ik niet de discipline op te brengen als ik weer bezig moet met iets voor het onderzoek.

Ik werk grotendeels thuis, omdat ik me op de universiteit niet zozeer kan concentreren. Ik ben ook niet altijd even blij met de sfeer op het Science Park, die naast lawaaiig door de grote open ruimten ook wel een beetje yuppie en een beetje kil is. Ik weet niet of ik de enige ben die dat voel omdat mijn belevingswereld allicht niet geheel hetzelfde is als die van veel mensen. Moet kunnen, natuurlijk, maar vaak lijkt dat niet te mogen kunnen. Alles moet maar aan een standaard voldoen, en anders pech. Ik ben niet dol op die mentaliteit, omdat ik dan vaak iemand ben die er bekaaid vanaf komt. Ook op de universiteit – maar aan mijn prestaties ligt het niet.
Het is vooral individueel werken en zelf alles plannen de komende tijd, maar ik vind dat niet erg. Dan hoef ik me niet in te tomen, maar kan ik me uitleven, zonder dat er mensen zijn die me continu op de vingers zullen tikken omdat ik me weer eens moet intomen om aan hun wensen te voldoen. Nu kan ik eens wat meer naar mijn eigen wensen luisteren om zo een vraagstuk op te lossen. Dat voelt niet onprettig.

M. likes this status.

M: alhoewel je “vind dit leuk” niet op de situatie moet toepassen!

A: Nee, op het statement, niet op de situatie! Maar daar heeft Facebook geen aparte opties voor.. zou wel een idee zijn he?
Wat dan op koninginnedag in A’dam samenkomt is voor een groot deel een stel onbeschoft tuig dat meent ‘dat eenieder wel van koninginnedag moet houden’, en er is geen plaats voor alternatief. Mijn inziens zijn dergelijke dingen geen plicht. Ik houd er zeker niet van in Amsterdam, niet alleen omdat ik niet echt pro-koningshuis ben, maar ook omdat het daar zo ellendig druk is (zeer veel prikkels voor mij) en het overal klinkt alsof er heipalen de grond in worden gejast, dat is dus een bepaald soort ‘muziek’.
Maar toen ik notabene over het fietspad ging, en het Leidseplein naderde, onderweg naar werk dus, werden de hengsels van mijn tas gegrepen, die altijd op mijn bagagerek vastzit onderweg. Het was zo een popiejopie van begin twintig – laten we zeggen, mijn leeftijd of amper ouder – met een grote mond en een al even grote ervaring in het corps of dispuut, waar het wemelt van dat soort tuig, dat dan later al die managersberoepen zal uitoefenen. Hij liet maar niet los, en vervolgens heb ik hem maar van me af geslagen, en hij zo van: ‘doe normaal man’, waarbij ik me afvroeg: wie doet hier nou niet normaal? Ironisch genoeg zou je bijna zeggen dat ik dat was, omdat zijn gedrag vaak niet eens als heel vreemd wordt gezien. Het onbeschofte is hier in dit land zo ongeveer de norm aan het worden. Wees vooral onbeschoft, heb een grote mond, heb de ‘juiste connecties’ (zoals bij het corps, ook al zo dubieus), anders kom je er niet!
Onderweg terug naar huis, vervolgens, was het een grote vuilnishoop, heel zonde. En natuurlijk komt dat ook wel door die staking, maar anders zou het alsnog wel rommelig zijn, met vooral veel glasscherven. Overigens kan je statiegeld krijgen als je die flesjes inlevert, maar daar denken we even niet aan als corpsballetje-in-oranje met rijke papa.

M: Het is inderdaad zo dat je gewoon niks anders kan doen behalve thuis zitten of het vieren, en meestal zal je toch de deur uit moeten.
En het is onvoorstelbaar dat om 7 uur de binnenstad volstaat met straalbezopenen, leuk voor hen als ze dat we willen zijn, maar er zijn ook mensen die gewoon van punt A naar B willen zonder dat ze van hun fiets worden gegrepen of bedreigd worden.
Wat een feest!

A: Feest? Ja, we moeten het allemaal maar leuk vinden! En in die toestand redden ze het dikwijls niet van A naar B, dus zal niemand dat wel moeten kunnen willen redden! Wat zijn we toch tolerant in Nederland he? En dat allemaal ter ere van een familie niet-belasting-betalende medeburgers.
Ik was even blij dat ik vorig jaar op 30 april in Luxemburg zat voor mijn studie. Hoewel sommige mensen zich daar in oranje hulden en het erg jammer vonden dat ze niet in Nederland konden zijn op dat moment, bleef de rest van al die toestanden achterwege daar.
Geen gezicht, sommige mensen gisteren, maar het ergste tuig kwam gelukkig niet zo ver West in dat ze een bezoekje aan de winkel brachten, waar ik aan het werk was.

Het heeft zich al in 2003 voorgedaan. Nu, zeven jaar na dato, gaat het echt niet meer. Was dat zijn wraak, en waarvoor dan? Zou hij spijt hebben van zijn daad – midden in een volle aula aan me gaan hangen, zodat ik door mijn rug ga en val? Met een groepje er dichtbij waar hij net vandaan is gelopen?
Zou hij trots zijn op dat hij dit eindelijk heeft bereikt? Was hij jaloers op mijn schoolprestaties, zodat hij zich zowaar dacht te rechtvaardigen?
Mijn rug is nooit meer geworden als daarvoor. Puur jong, sterk, krachtig.

Wielrenners, in hen is het mooie en het lelijke vertegenwoordigd, het afzien, het presteren.
Van het merendeel hoef ik weinig steun te verwachten voor mijn beslissing, nu ik niet meer een van hen ben.

Ik mis het. De zelfpijniging van het wielrennen die tot een prestatie leidt. Als dat geen overwinning is, een verbetering van de eigen conditie.

Met deze beslissing pijnig ik mezelf om te voorkomen dat ik mezelf nog meer pijnig dan dat.

Het fysieke en het niet-fysieke,
De tegenwind en de wind in de rug,
Het meedogenloze en het gedogende,
De arrogantie en de onderdanigheid,
Het lelijke en het mooie,
Het afzien en het presteren,
Ik zie af van het afzien.

Ik wil van mijn fantoom af.
Dromen, gedachtengangen, associaties, pijn, fantoom, fantoom.

Als enige student moest ik twee keer mijn onderzoeksvoorstel presenteren afgelopen vrijdag: eerst in de ochtend bij de biologen, vervolgens in de middag bij de aardwetenschappers.
Hoewel de bacheloropleidingen biologie en aardwetenschappen binnen dezelfde faculteit vallen, heb ik vrijdag als geen ander mogen ervaren wat een werelden van verschil dat soms nog kunnen zijn.
De beoordeling zal gebaseerd worden op beide presentaties, een gemiddelde naar de visies van zowel de jury bij biologie als bij aardwetenschappen. Hopelijk loont mijn dubbele moeite.

Wat is er dan zo verschillend?
‘s Ochtends, op het Science Park bij biologie, was ik in het eerste blok presentaties aan de beurt, en heb ik ook gekeken naar de andere presentaties in dat blok. Daar presenteert iedereen in het Engels, wat daar ook al veel meer gestimuleerd wordt in de bachelor, en hecht men waarde aan het beginnen van de presentatie met een aandachtstrekker. Bovendien werd het tijdschema veel strakker gehandhaafd.
Bij aardwetenschappen, ‘s middags op het Roeterseiland, was ik een van de twee mensen die de presentatie in het Engels voordroegen en bovendien begint men de presentatie daar eerder met een introducerend overzicht van de inhoud dan met een aandachtstrekker.
Nu de beoordeling nog; hopelijk komen ze tot overeenstemming.

Nu denk je: waarom jij als enige dan twee presentaties?

1. De biologen weten dat dit oorspronkelijk een van hun onderwerpen is, die ik vervolgens vanuit de aardwetenschappen voorstelde en nu zo benader, en de eerste begeleider komt van de biologie.
2. De aardwetenschappers willen me kunnen peilen, omdat ik natuurlijk hun bachelor volg officieel, en dan ook voor het ‘bachelorproject aardwetenschappen’ mijn studiepunten voor dit onderdeel uiteindelijk moet krijgen.

En zo manoeuvreer ik me in het interdisciplinaire gebied tussen biologie en aardwetenschappen in; daarmee komt mijn hoofd boven het maaiveld, en dat is minder veilig dan gewoon binnen mijn oorspronkelijke vakgebied in de bodem en dergelijke te blijven. Maar dat houdt me niet zomaar tegen.

In de auto begon een hoofdpijn op te zetten. Ogen open, hoge druk in mijn hoofd. Ogen dicht, misselijkheid. Kiezen tussen twee kwaden.
Toen ik thuis was, stortte ik op bed en crepeerde daar meteen een half uur lang van de pijn ondanks dat ik bij thuiskomst een pijnstiller had ingenomen. Maar dat mocht niet baten. Met veel moeite belde ik mijn vriend want ik vertrouwde het niet. Die kwam nog een half uur later. In totaal heb ik zeker twee tot drie uur in bed liggen creperen van deze migraine-achtige hoofdpijn. Daarna werd het langzaam minder.
Ik moest lang uitslapen waarna ik me wat beter voelde, maar nog niet de volle honderd procent. Daar heb ik dit dagje toch zeker wel voor nodig gehad en ik hoop dat ik morgen weer helemaal de oude ben. Ik heb geen ervaring met zulke hoofdpijn. Meestal doet de pijnstiller wel zijn werk na een kwartier, maar dan is de pijn ook minder hevig. Ik hoop dat het niet vaker zal gebeuren. Gelukkig was ik het grootste deel van de tijd niet alleen.

Ik heb door de hoofdpijn de stemming op het Dwars-congres over de ingediende amendementen op het concept programma voor de komende vier jaar moeten missen, maar gelukkig is het door mij met nog twee anderen ingediende amendement op de aanpak van pesten alsnog er doorheen gekomen. Ik ben blij met het positieve resultaat van de stemming, hoewel ik er graag bij had willen zijn, maar gezondheid gaat voor.
Dat is een begin, en hopelijk zal er echt iets mee gaan gebeuren, zodat die tolerantie eindelijk realiteit wordt in dit land. Nederlanders noemen zichzelf zo een tolerant volk, maar daar geloof ik weinig van. We kunnen niet tegen ons verlies en zijn bij bijvoorbeeld internationale sportevenementen zeer arrogant ingesteld ten opzichte van de tegenstander. Zodanig, dat ik Nederland dan nooit de overwinning gun.
Wanneer zal Nederland daadwerkelijk een tolerant land zijn? Alleen dan mag Nederland zich met recht een overwinnaar noemen. Niet alleen in uiterlijke schijn in de vorm van een façade van een dikke laag make-up, zodat zij mooi op de foto kan, maar ook van binnen, in al haar facetten; dat is wat telt.

Dan ben ik ook in de Dwars Commissie Groen bezig met .. amendementen. Want wij als commissie willen natuurlijk, dat er wat beter met het milieu wordt omgesprongen. Dat staat bij Dwars en GroenLinks wel hoog op de agenda, maar zeker niet bij alle andere partijen.

Maar Paasgedachten zijn niet de enige gedachten vandaag. Ik ben ook net begonnen aan het bachelorproject, wat erg interessant is, en waarmee ik over drie maanden als het goed is klaar ben. Dan hoop ik mijn bachelordiploma aardwetenschappen op zak te hebben. Ik moet hiervoor wel veel inlezen, zodat ik een goed onderzoeksvoorstel kan schrijven, een goed lopend onderzoekje kan verrichten en daarover een prettig leesbare thesis over kan schrijven en een interessante presentatie kan geven.
Intussen groeit mijn interesse naar de master Oceanography & Limnology en wordt het tijd dat ik daar wat meer specifieke informatie over zal gaan inwinnen, omdat het kiezen van een master zeker wel van invloed kan zijn op de toekomstige loopbaan.

Ik zit alleen thuis vandaag, eet alleen thuis vandaag. Morgen, op tweede Paasdag, ben ik niet alleen, fysiek niet. Vandaag ben ik niet in gezelschap van anderen, met uitzondering van vanochtend, maar mentaal ben ik zeker niet alleen, nooit alleen. Ik weet dat er genoeg mensen in Nederland, in de wereld zijn die toch even extra aan elkaar denken vandaag, om wat voor een reden dan ook.

Morphometrics of Cuvierinidae, pelagic gastropods (zeeslakken) with a circumglobal tropical distribution
Pteropods are small holoplanktonic gastropods, in which the foot has been modified into a pair of ‘wings’ used for swimming. They are a common component of the plankton and are unusual among the metazoa plankton in having an abundant fossil record as a result of their aragonitic shells. They have considerable potential for integrated molecular and palaeontological study of phylogeny and biogeography and are of increasing interest as a group which may be especially vulnerable to oceanic acidification.
We have numerous samples of Cuvierinia species from all three oceans from the Natural History Museum of Danmark (mainly collected during DANA expeditions 1928-1930) on loan. This matrial is very suitable to conduct the first geometric morphometrics study of shell shape of pteropods. Specifically, I would like to test the hypotheses on the evolution of this group based on fossils put forward by Janssen (2005).
Aims:
- Image shells of different Cuvierina species from the Zoological Museum in Copenhagen in two orientations (some experimentation will be required)
- Analyse images using a geometric morphometrics approach
- Analysis and presentation of the results
Starting literature:
Janssen 2005. Development of Cuvierinidae (Mollusca, Euthecosomata, Cavolinioidea) during the Caenozoic: a non-cladistic apraoch with a re-interpretation of recent taxa. Basteria 69: 25-72.

Oftewel, het onderzoek aan de morfometrie van een planktonisch gevleugeld zeeslakje, dat van land ca. vijf miljoen jaar geleden terug naar zee geevolueerd is. En voordat het op land kwam, leefde het ook weer in zee. Aangezien er over dit geslacht, waarover nog maar een wetenschappelijk artikel geschreven is, weinig bekend is, lijkt het me zeker een uitdaging om dit onderzoekje uit te voeren. Er bestaan tegenwoordig nog maar vijf soorten van. Meer onderzoek naar de evolutie daarvan zou het tot een goed gidsfossiel maken van de oceaanbodem, voor de laatste vijf miljoen jaar. Dan krijgen de trilobietjes en ammonietjes een moderne tegenhanger.
Niet alleen zal ik kijken naar de morfometrie, ook doe ik er statistische analyses mee en zal ik een spreidingskaart gaan maken, afhankelijk van hoe veel tijd er dan nog is.

Ik ben blij dat ik een eigen onderwerp heb geregeld in januari, hoewel dat destijds een maand duurde. Het heeft de moeite geloond. Anders had ik van een lijstje moeten kiezen, dat pas sinds gisteren bekend is, en had maandag over een week pas geweten welk onderwerp ik zou hebben, na het versturen van een lijstje met de eerste drie voorkeuren. En dan maar hopen dat het de eerste keuze zou zijn geweest.. De meeste voorgeschreven onderwerpen leken me overigens saaier.
Hoe dan ook, ik was toch gisteren wat verontwaardigd doordat drie van die voorgeschreven onderwerpen al toebedeeld waren, voordat zij aan andere studenten openbaar gemaakt werden, wat hen nog meer in keuze beperkt. Oneerlijk; de uitleg van die onderwerpen was ook al weggehaald uit dat document voordat de rest het onder ogen kon krijgen! Nou ja goed, zulke praktijken zijn er wel vaker. Je moet maar net een sympathie-opwekkend persoon zijn, of sociaal naar daar geldende maatstaven, en dat schijn ik nou net niet te zijn, geen idee waarom, ben niet zo spraakzaam of op de voorgrond tredend misschien? Geen idee.
Maar dit zal ik verder loslaten! Ik ben namelijk maar wat blij ben met mijn eigen onderwerp dat ik eigenlijk van de biologie vandaan heb geplukt maar aardwetenschappelijk zal benaderen (vandaar dat gedoe eerst en een maand tijd nodig gehad om dit te regelen met al die toestemmingen). Hierop zal de master Oceanography & Limnology die ik heel waarschijnlijk zal gaan volgen ook wel goed aansluiten! Ik zal er dan ook geen nadeel van ondervinden, en ik hoop dat de anderen, die nu nog geen onderwerp toebedeeld hebben gekregen, maandag over een week allemaal het onderwerp zullen krijgen van hun eerste voorkeur.

Het vliegtuig was al een tijd opgestegen en schudde af en toe door turbulentie. Het riem-om lichtje boven elke rij verplichtte de passagiers wat langer dan gebruikelijk om aangelijnd in de stoelen te zitten.

Ik had mijn werk pas laten inbinden. Metalen ringetjes, zwart plastic achter, glanzend transparant voor. Het was een heel boekwerk geworden, een essay, dat allicht de gedachten van anderen met mij onder woorden bracht – anderen die de wil bezaten om te spreken, maar te bang waren voor de gevolgen daarvan en het onbegrip.
Gedachten die, hoe zij de lome burgerlijke alledaagsheid dan ook zouden opschrikken, opgeschreven moesten worden. Gedachten die ingingen tegen al het gepraal van meneer de bedrijfsmanager die zich zo belangrijk achtte, maar als het er op aankwam, geen enkele verantwoordelijkheid toonde en alles op anderen wist af te schuiven door zich als een voortreffelijk toneelspeler op te werpen, een popie-jopie van een borrelkoning, een yup die er stellig van overtuigd was dat hij zich bewezen had in de wereld van het grote geld, en met een trotse maar afhankelijke burgertrut aan zijn zij die niets nuttigers te doen had dan het smijten met zijn geld in luxueuze zaken van merkkleding en delicatessen. Gedachten die ingingen tegen allen die zich het belangrijkst achtten maar achter hun façades geen poot hadden om op te staan – als er ook maar iemand was geweest die de moeite had genomen die façades te doorbreken en aan het licht wist te brengen welk een grote pestkop er achter dat geparfumeerde en gladgeschoren hoofd schuil was gegaan en nog altijd schuilging.
Ik zag mijzelf echter absoluut niet als een Messias, ik was zo onchristelijk als maar kon, had mij nooit verdiept in religie en haar eeuwenoude rituelen. Simpelweg alleen al omdat ik te onconventioneel was, als vrouw niet gemaakt voor een simpel bestaan als lijdend voorwerp in een traditioneel rollenpatroon. Nooit ging ik met een hele massa achter één dezelfde boodschapper aan, en alle conventies van dien. Die zogenaamde boodschapper was hoe dan ook mannelijk en eervol genoeg om in te zien dat de vrouw slechts uit niets meer dan de rib van een man ontstaan kon zijn. Van de aapachtige trekken van zijn wezen als alfamannetje ontkende hij elke aanwezigheid.

Het enige waarop ik hoopte, was een klein beetje erkenning van diegenen, die het talent bezaten om ook daadwerkelijk voor zichzelf na te denken. Ik hoefde geen massa blinde meelopers achter me aan. Ze mochten het met mij eens zijn, dat zou zelfs prettig zijn, maar hoefden van mij heus niet ook nog achter alles wat ik in het vervolg nog in mijn leven zou zeggen of doen aan te lopen, puur omdat de woorden uit mijn mond zouden komen en niet uit die van een ander. Ik wilde mij niet verdrinken in die megalomanie die zo veel prominenten al lang fataal was geworden zonder dat zij dat zelf wilden erkennen. Ik hoefde die meningloze massa niet, die net zo snel op de volgende door de media voorgeschreven mening kon overgaan als een kameleon van kleur verschoot.

Ik had het werk geprint en in een oplage die op de vingers van één hand te tellen was laten inbinden. Eén ervan moest hoe dan ook mee op reis, zo vers van de private pers kon ik het niet laten om die geur op te snuiven van de geprinte inkt die mijn woorden vormde.
Ik was nog lang niet bij de gedachte aangekomen, het ooit naar een grote uitgeverij te sturen. Het zou al een hele klus zijn om een uitgeverij te vinden die niet in een heilig huisje gevestigd was. Want in de perfecte levens die de meesten van ons in de maatschappij zouden hebben – of dachten te hebben – was geen plaats voor tegenargumenten en voorbeelden van een niet erkende schaduwzijde. Dat zou bij de eerste zin al worden afgedaan als simpele rebellie, en de uitgevers hadden de doemscenario’s van algehele maatschappelijke opschudding al in gedachten, wanneer het ooit in grotere oplage zou verschijnen. Ze hadden geen zin in de zoveelste zogenaamde ver-van-hun-bed-show.
Liever maakten ze geen slapende honden wakker.

De slapende hond lag op mijn schoot. Ik aaide over haar bladzijden die gevuld waren met de inkt van haar ingewanden.
Niemand kende haar inhoud, haar innerlijk, maar ze had simpelweg het uiterlijk van een boek, en daaraan werden de conclusies verbonden, dat ik gewoonweg een boek aan het lezen was in het vliegtuig, eenvoudige chicklit als tijdverdrijf, wat zeer vergelijkbaar zou zijn met het kijken naar de zoveelste flauwe Amerikaanse comedy op de schermpjes van het vliegtuig – met het platte Texaans als enige hoorbare van een ideale wereld, die voor mij juist weer een ver-van-mijn-bed-show was; ik zou me in geen van de personages kunnen herkennen, voor wie de enige zaken die telden uiterlijke schoonheid en populariteit waren.

Ik had heel voorzichtig geprobeerd, of er een ander was, die ook over de innerlijkheid na durfde te denken, en die openstond voor tegengeluid.

Mijn eerste poging was grandioos mislukt.

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.

Leven is iets heel anders dan geleefd worden. Leven is iets heel anders dan laten leven. Ik kan inschikken, aanpassen, of wegwezen. Maar ik laat me niet zomaar wegkrijgen, hoe ongelukkig ik me ook voel, daar is veel voor nodig. Ik wil hier iets afronden en niet voortijdig afkappen omwille van anderen – ik ben mijn eigen baas en mijn eigen toekomst.

Waar ben ik in vredesnaam terechtgekomen?

In het vizier van een voor de geest gehaalde gedaante zonder enige vaste stof waaruit hij bestaat houd ik mij staande. Hij is er puur in de vorm van een gedachte, de gedachte dat aan alles een eind komt, waarna er weer plaats is voor een nieuw begin – waar en van wat voor een aard dan ook.
Ook voor mij, want ik ben trots om mezelf te zijn, en trots om sterk genoeg te zijn om niet langer meer over me heen te laten lopen. Ik ben hier geen geliefd persoon, of geen gewone, geen normale, volgens hen, zij die me kennisloos beconcludeerd hebben. Hier ben ik de muzak onder de muziek.
Ze mogen horen, ze mogen eindelijk eens horen, nu ik opgegeven heb dat zij überhaupt luisteren. En kijken, puur kijken, want zij zien niks anders dan het etiquette en noemen dat geluk. Besparen zich de moeite om verder te denken dan dat.
Het leven is al lastig zat, ambitie zou lang niet altijd nodig zijn. Doelloos leven kan altijd, het lichaam gaat er niet dood van en echt geestverruimend zal het niet zijn, maar we krijgen er geen ziektes van.

Ik sla de hoek om en kom bij de lift. Hier hoor ik niets meer van het gedempte lachen waarvan ik geen deel kan uitmaken. Ik zou er niks van snappen, van etiquette humor, gedrag, voorwaarden, mores en altijd dat eeuwige iedereen moet zoals wij zijn of dan..

Het is donker buiten en het is al lang een zooitje op de borrel geworden met over de vloer gegleden pizza en tegen het plafond geplakte kaasslierten en in het stof van de banken gesmeerde tomatensaus en naar alcohol ruikende adem en van zweet doordrenkte overhemden. Ik zou het moeten opruimen maar kan me niet verantwoordelijk voelen voor kleuters in de lichamen van jonge volwassenen. Ver te zoeken volwassenheid, maar dat zullen ze vast niet denken.

Ik blijf mijn eigen baas.

‘Wie denk jij wel dat je bent’, had ze geschreeuwd, toen haar twee steunpilaren me zowaar uit de ruimte kwamen halen, en zij als kernfiguur zich op de vloer van het damestoilet had laten zakken en daar in een tomeloos schreien was uitgebarsten, ‘met je kleine, kleine leventje.’ Gevolgd door ‘Jij regelt alles op een verkeerde manier, je bent veel te formeel, te serieus maar laconiek als het er op aankomt. Je bent te.. te.. te..’ Gestotter, geen adempauze. ‘Met of zonder jou maakt geen verschil en als het verschil maakt, is het zonder jou beter.’
Haar ogen waren in het toiletlicht blauw omrand van het te veel op zich willen nemen, alle taken naar zich toetrekken. De andere twee hielden haar vast – samen sterk, samen zwak.
De energie die ik zou gebruiken om alles zo quasi verkeerd te regelen, gebruikte ik na hun stortregen van verwijten om mij om te keren, en zonder nog enig commentaar de ruimte te verlaten. Kort daarna verstomde het geginnegap, geroezemoes, gegiebel in de borrelruimte voor een moment. Even werd een vaag deuntje hoorbaar. Even trad de muzak op de voorgrond, voordat zij geheel verdween door de openstaande deur.
Zij betraden de borrelruimte en het gelach ving weer aan – luider dan tevoren. Sterke verhalen maken sfeer.

Ik zat in de bestuurskamer met het licht uit en de luxaflex geopend. De paar straatlantaarns op het binnenplein wierpen schaduwen over alle rommel in de kamer, en ik liet me in de stoel achter de linker computer zakken. Totaal uitgeput, even radeloos. Ik liet de gedachten over me heen komen zonder ook maar een poging te doen om ze tegen te houden, evenals al die indrukken die ik had opgedaan. Ik liet ze maar even zonder te proberen ze te filteren.

In het schijnsel van de lantaarns zocht ik een tijd later mijn spullen bij elkaar die ik hier had achtergelaten.
Niemand was mij komen zoeken of halen, want het kan heel goed zonder mij daar. Dan maar een muzakje minder, ik ben geen sfeerzetter.

Ik deed de deur achter me op slot, sloop weg over de schamel verlichte gang. Gezoem van tl-buizen als enige muzak.

Ik sloop weg, lift naar beneden, trap naar buiten, omhuld door een veilige deken van nacht die alle geluiden deed verstommen.

De nacht omsluit me buiten, streelt me met een bries.

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.

‘s Ochtends moesten op de universiteit berekeningen gemaakt worden voor een chemisch experiment, waarna berekende hoeveelheden stoffen moesten worden toegevoegd aan bodemsamples (deel van het vak meet strategieën). Op de universiteit kan men als het goed is prima rekensommetjes oplossen. Of niet? Lees maar verder.
Al met al was het een dag van veel bekrompenheid. Niet alleen op de universiteit, maar ook even op werk.

Op de universiteit moesten in de middag vier posteronderwerpen van het onderdeel spatial analysis (deel van het vak meetstrategieën) verdeeld worden over zestien mensen. Dus iedere poster vier mensen, die in tweetallen komende dinsdag er aan moeten gaan werken. Het is heel druk dan want de software moet wel werken en datasheets en dat is nogal stressvol omdat achteraf blijkt dat ik bij een van de twee lastigere opdrachten zit (wat van tevoren niet bekend werd gemaakt, anders ging iedereen bij de makkelijke).
Dat was de situatie dus zoals die zou moeten worden. Voor mensen van mijn studie blijkt dat verbazingwekkend genoeg erg moeilijk te zijn, dat zich verdelen. We mochten pas in de pauze de namen op de papiertjes gaan schrijven volgens – wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Ik wist al dat dit dan bijna duw- en trekwerk zou worden. Hoe kinderachtig, ik heb er eerlijk gezegd een hekel aan.
Het was zo, dat niet eens alle mensen het geduld hadden om zich pas in de pauze in te schrijven. Iemand liep al naar voren en zette vier namen – snel stiekem afgesproken – op een van de meest aansprekende onderwerpen neer (die overigens de andere moeilijke bleek te zijn, goed voor hen). Dat waren natuurlijk de namen van de vier hanigste haaninnen. Maar de namen hoefden niet weer weg, en ze kregen wat ze wilden. Voor het zelfde geld was het een van de makkelijke onderwerpen geweest – maar eerlijkheid bestaat niet, ofzoiets. Ik vraag me af of ze vroeger thuis niet iedere avond moesten vechten om hun eten, of hoe het komt dat ze toch zo altijd alle touwtjes in handen willen hebben als het er op aankomt – wanneer de ware aard naar boven komt.
De rest schreef zich in de pauze in, hoewel het eindigde met twee papieren met vier namen, een met vijf en een met drie. Zestien gedeeld door vier is een te moeilijk op te lossen sommetje op de universiteit?
Kleinzerige onzin die me licht geïrriteerd maakte.

Ik hoefde me niet druk te gaan maken thuis, want op vrijdagmiddag werk ik altijd tot twaalf uur ‘s nachts in een avondsupermarktje in Amsterdam. De begintijd is gewoon vanaf wanneer ik klaar ben met college op vrijdag plus een half uurtje om er te komen.
Ik begon om vier uur, dus nog een redelijk aantal uurtjes werk.
Om half zes kwam er een vrouw in de winkel met een klein, loslopend kind, dat ik eerst zag terwijl de vrouw nog lang niet bij de groenteafdeling waar ik sta was aangekomen; het kind bleek een zogenoemd prinsje te zijn.
Voor de groenteafdeling staat een tafel met daarop fruitpakketjes en voorgeprijsde bananentrosjes – voorgeprijsd per tros, dus geen bananen van de trosjes af nemen!
Het prinsje haalt natuurlijk de voorste banaan van een trosje af, waar toevallig het prijsje op zit voor het hele trosje. Ik wijs het kind terecht en probeer hem vriendelijk te verzoeken – voor zo ver je zo een klein kind als een koning moet behandelen – de banaan aan mij te geven.
Maar het keek me boos aan, als een kind dat altijd zijn zin krijgt en niet weet wat terechtwijzen is.
Daar kwam de boze moeder al aan – boos op mij welteverstaan. De moeder had een hautaine arrogantie waarop je alleen al zou afketsen.
Ze wilde hem zelf terechtwijzen, lees vertroetelen, van de ‘boze buitenwereld’ af houden, want het leven is een feest waarin je alles maar mag doen en laten? Naar mij haalde ze uit van ‘Ja ik weet toch niet van welke bananentros hij het heeft afgeplukt?’ Die hield ik recht voor haar. Ik maakte doodkalm duidelijk dat de losse banaan en de tros opnieuw geprijsd moesten worden of dat ze anders een losse banaan voor 91 cent meenam – beetje duur leek me.
Ik liep naar de weegschaal en woog het trosje opnieuw af. Zij gaf me eindelijk de banaan die ze na bijna knielen voor haar prinsje van hem afnam en gaf hem mij – toch maar niet die 91 cent voor haar trosje, klaarblijkelijk. Ze begon me weer dingen toe te bijten en ik vond dat niet acceptabel: ‘Ik laat mijzelf niet graag behandelen alsof ik niet goed wijs ben. Want zo behandelt U mij nu, mevrouw.’ Waarop ik haar de afgeprijsde banaan gaf en ze me met een giftige blik probeerde te doorklieven – wat haar niet lukte. Ik sprak niet meer en zij viel stil, deed de banaan in haar mandje en keerde zich om, terwijl het prinsje al verder gerend was.
Andere klanten die dat moment in de winkel waren, keken naar me met blikken van, die vrouw doet wel heel arrogant!
Nadien dacht ik even, nee!, ik wil nooit kinderen. Maar ik kan dat nu niet zeker weten, of ik ze wel of niet neem. Het ligt zeker voor een aanzienlijk deel aan de opvoeding of het zo een prinsje wordt, want zo een kind zou ik mezelf nooit wensen. En zo een mensch als die moeder niet als buurvrouw, collega of familie.
Soms heb je geen keuze, soms wel.

Ik werkte verder, even hard als gewoonlijk, (heel veel) nootjes scheppen en vullen, fruit vullen, groente prijzen, salades en kruiden verpakken. De rust keerde weder en de klanten waren allemaal aardig de rest van de avond.

het brokkelt en helt
verfijnt
en bevroor
voor even mijn bestaan

tot ik
spoorloos
verder kan

Ik vlieg van het oppervlak af en ben niet langer in aanraking met de Aardse lithosfeer.
Tijdens het opstijgen zie ik het onderzoekscentrum in de lagune liggen.
Naarmate het vliegtuig verder stijgt, overzie ik de hele lagune, de steden die erlangs liggen, het deel van de oceaan dat eraan grenst, een stukje van het grotere geheel dat Wereld heet.